ANDRZEJ PISKULAK - BAI (Bloggerowa Agencja Informacyjna)

Jestem Polakiem w Kanadzie

2011-08-02T15:18:00.006+02:00

(Rozmowa z Edwardem Zymanem, poetą, prozaikiem, krytykiem literackim, publicystą i wydawcą, prezesem Polskiego Funduszu Wydawniczego w Kanadzie)

Andrzej Piskulak: Poza granicami Polski mieszka wiele milionów Polaków. Czy są wśród nich osoby, które na emigracji znalazły sposób na życie i robią kariery, ciesząc się uznaniem i szacunkiem w swoich środowiskach?

Edward Zyman: Obaj znamy dobrze odpowiedź na tak sformułowane pytanie. Oczywiście, że są. I to bardzo wielu. W trakcie naszej rozmowy przytoczę z przyjemnością wiele przykładów z terenu Kanady, najpierw jednak spróbujmy zdefiniować pojęcia, którymi będziemy się posługiwać. W twoim pytaniu zawarte są co najmniej trzy elementy, które decydują o tym, że emigrant, dziś lepiej byłoby powiedzieć Polak na obczyźnie, osiąga sukces życiowy. Sposób na życie, czyli działalność zawodowa, kariera, co inaczej nazwać można bezspornymi osiągnięciami w wykonywanej profesji oraz uznanie i szacunek środowiska. By pojęcie sukcesu życiowego było pełne, winniśmy dodać jeszcze ponadprzeciętne standardy materialne.

Zgoda, to rzeczywiście ważne uprecyzyjnienie języka...

... i niezbędne, bo pojęcie sukcesu życiowego trochę inaczej jawi się w przypadku twórcy, artysty, a więc człowieka, którego aktywność intelektualna, talent i trud codzienny nie są nastawione na gromadzenie dóbr materialnych, a jego najwybitniejsze nawet osiągnięcia nie muszą być powszechnie dostrzegane i doceniane (choć nierzadko bywa, że są). Losy wielu wybitnych postaci z dziedziny mi najbliższej, czyli literatury są w tej mierze smutnymi przykładami, które zaprzeczają potocznie rozumianemu sukcesowi życiowemu. Józef Mackiewicz, Marian Czuchnowski, Józef Łobodowski to pierwsze z brzegu przykłady postaci w naszej kulturze ważnych, które borykały się nieustannie z licznymi, upokarzającymi kłopotami natury materialnej. Choć osiągnęli w swej profesji sukcesy niewątpliwe, pomnażające nasz wspólny dorobek duchowy. Jak zauważył kiedyś słusznie Tadeusz Nowakowski, dramat wydania książki polskiej na obczyźnie przekraczał mitologiczne głazy Syzyfa i beczki Danaid. Nawet najwięksi, tacy jak Kazimierz Wierzyński, Józef Wittlin czy Aleksander Janta odwoływali się z konieczności do czasochłonnej i deprymującej instytucji przedpłat, co było, nazwijmy rzecz po imieniu, pewną formą szlachetnego żebractwa.

Piszesz na ten temat w sposób zajmujący w swojej najnowszej książce Mosty z papieru. O życiu literackim, sytuacji pisarza i jego dzieła na obczyźnie, i wyczuwa się w lekturze, że każde słowo zaświadcza Twoje własne doświadczenie?

Tak, piszę w znacznej mierze z autopsji, gdyż sam jestem mimowolnym emigrantem. Powiadam mimowolnym, bo przed stanem wojennym (i rocznym pobytem w obozach dla internowanych i więzieniach) nigdy nie myślałem o tym, że kiedykolwiek opuszczę Polskę. Piszę więc o sprawach, które znam z własnego doświadczenia i tym bardziej pragnę podkreślić heroizm polskiego twórcy na obczyźnie. Wielu spośród nich, tych, których znałem (już nie żyją) lub znam, twórczość dzieliła (dzieli) z aktywną działalnością społeczną, środowiskową, służącą promocji kultury polskiej. Nie zawahałbym się użyć tu określenia poświęcenie, jest to bowiem naprawdę ciężka praca, w pełni charytatywna, wykonywana kosztem prywatnego i rodzinnego czasu, a często także zdrowia. Mówiąc to, mam na myśli takich pisarzy, artystów i animatorów kultury jak Eugeniusz Chruścicki, Bogdan Czaykowski, Irena Habrowska-Jellaczyc, Wacław Iwaniuk, Jadwiga Jurkszus-Tomaszewska, Baltazar Krasuski, Florian Śmieja, Adam Tomaszewski, Irena Ungar, Stanisław Wcisło, by poprzestać tylko na przedstawicielach emigracji wojennej.

Co nie znaczy, że twórcy ci, przynajmniej niektórzy z nich, nie osiągali życiowego sukcesu?

Oczywiście. Znamy wielu naukowców, malarzy, rzeźbiarzy, muzyków, reżyserów czy aktorów, którym udało się zająć wybitne pozycje w świecie kultury zachodniej. A jeszcze liczniejsze przykłady znaleźć można w dziedzinie inżynierii, architektury, medycyny, stomatologii, prawa czy działalności gospodarczej.

Wspomniałeś, że możesz przytoczyć konkretne nazwiska...

Jesteśmy związani z ziemią świętokrzyską, to może najpierw wspomnę o dwóch sławnych przedstawicielach tego pięknego regionu: Jerzym Korey-Krzeczowskim i Henryku Słabym. Zmarły w 2007 roku prof. Korey-Krzeczowski (1921–2007) był pisarzem, naukowcem, twórcą i rektorem pierwszej w Kanadzie prywatnej wyższej uczelni Canadian School of Managament, światowej klasy doradcą ekonomicznym. Jego książkę „Wyjść losowi naprzeciw, czyli recepta na sukces” poleciłbym każdemu młodemu człowiekowi, którego ambicją jest osiągnięcie życiowego sukcesu, niezależnie od miejsca zamieszkania. Jestem pewien, że jego „recepta” sprawdzi się pod każdą szerokością geograficzną. Innym przykładem imponującego życiowego sukcesu jest biografia również już nieżyjącego Henryka Słabego (1925–2009), wybitnego eksperta w zakresie księgowości i niezwykle szczodrego sponsora polskiej kultury na obczyźnie. Sylwetki obu prezentowane były podczas zorganizowanej w 2009 roku przez Federację Polek w Kanadzie wystawy zatytułowanej „Polish Spirit”.

Piękna nazwa...

... i piękni, imponujący talentami i osiągnięciami ludzie. Zapewne niewielu w Polsce wie, że tak prestiżowe budowle kanadyjskie, jak licząca 553 metry Wieża CN (ang. CN Tower, dokładniej Canada’s National Tower – do niedawna najwyższa wolnostojąca budowla na świecie) w Toronto czy zachwycający nowoczesnością konstrukcyjnych rozwiązań Terminal 3 torontońskiego lotniska Lester B. Pearson International Airport wiążą się z nazwiskiem wybitnego polskiego inżyniera konstruktora Andrzeja Jordan-Rozwadowskiego. Bardziej zapewne znaną postacią w Polsce jest pułkownik pilot Janusz Żurakowski (1914–2004), uczestnik bitwy o Anglię, a po wojnie fenomenalny pilot oblatywacz, który pierwszy w Kanadzie przekroczył barierę dźwięku na myśliwcu o prostych skrzydłach CF-100 oraz oblatał słynny myśliwiec przechwytujący CF-105 Avro Arrow, osiągający już w latach 50. podwójną prędkość dźwięku. A warto i trzeba powiedzieć w tym miejscu, że swój udział w budowie i sukcesach tego wyjątkowego samolotu mieli także inni polscy inżynierowie i naukowcy: Wacław Czerwiński, dr Aleksander Muraszew, Stanisław Kwiatkowski, Eryk Kosko, Kazimierz Korsak, Henryk Malinowski i kapitan Władysław Spud-Potocki, który, po zakończeniu kariery oblatywacza przez Janusza Żurakowskiego, objął funkcję głównego pilota eksperymentalnego zakładów Avro Canada, a po dramatycznej likwidacji samolotu i zakładów szkolił amerykańskich astronautów w technice lądowania na Księżycu. Listę nazwisk ludzi sukcesu mógłbym znacznie wydłużyć.

A zatem możesz podać kolejne przykłady?

Bardzo proszę. Oto wspomniani poeci Bogdan Czaykowski i Florian Śmieja, a także poeta Andrzej Busza czy pisarka Ewa Stachniak byli lub są profesorami kanadyjskich uczelni, wybitny poeta Wacław Iwaniuk i znakomita eseistka i prozaiczka Jadwiga Jurkszus-Tomaszewska pracowali w agendach kanadyjskiego rządu, Stanisław Haidasz (1923–2009), syn polskich emigrantów, był ministrem wielokulturowości w rządzie Pierre'a Trudeau, a Sir Casimir Gzowski (1813–1898) był nie tylko wybitnym inżynierem, ale i gubernatorem Ontario. Żyjący w latach 1921–1986 polski inżynier konstruktor Ludwik Alejski był projektantem wielu spektakularnych obiektów w Toronto, m.in. Dominion Bank; Robarts Library, czyli biblioteki Uniwersytetu Toronto; budynku filharmonii Roy Thompson Hall czy centrum handlowego Eaton Centre. Dr Krzysztof Grzymski, wybitny polski archeolog, zajmuje od lat prestiżowe stanowisko wicedyrektora Royal Ontario Museum. Nie sposób nie wspomnieć także o Peterze Gzowskim (1934–2002), potomku Kazimierza Gzowskiego, jednym z najwybitniejszych dziennikarzy kanadyjskich. Znaczące sukcesy w dziedzinie sztuki odnieśli m.in. Tamara Jaworska, twórczyni unikalnych gobelinów, Jerzy Kołacz (1938–2009), artysta grafik, zaliczany do dziesięciu najwybitniejszych grafików na świecie, malarz, pisarz i wydawca Kazimierz Głaz, twórca głośnego sensybilizmu, malarka Bronka Michałowska, specjalizująca się w malarstwie na kaflach ceramicznych, Krystyna Sadowska (1912–1990), jedna z najbardziej oryginalnych polskich rzeźbiarek, Andrzej Stawicki, światowej sławy artysta fotografik. Mam wymieniać dalej?

No, rzeczywiście jest to lista budząca najwyższy szacunek, a domyślam się, że to zaledwie jej początek?

Żebyś wiedział. Do tych wspaniałych nazwisk doliczyłbym także Nelli Turzańską-Szymborską, twórczynię Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich, instytucji o ogromnych zasługach dla polskiej kultury, uczestniczkę powstania warszawskiego, postać legendę w polskim środowisku w Kanadzie. Prezentując tę obfitość różnorodnych talentów, mam jednak nieodparte wrażenie, że naszą rozmowę prowadzimy nieco obok głównego tematu, jakim jest „wolność wyboru drogą do sukcesu”.

Nie podzielam Twojego odczucia. Możesz to sprecyzować?

Wyjaśnię moje wątpliwości. Otóż przykłady, które przytoczyłem – a których jest o wiele więcej, Polacy są bowiem niezwykle uzdolnieni, co można było dostrzec nawet w PRL-u, a tutaj, na Zachodzie jest widoczne jak na dłoni – nie stanowią konsekwencji wolnego wyboru. Większość z wymienionych (i nie wymienionych) osób, zwłaszcza zaś przedstawicieli emigracji wojennej znalazło się na obczyźnie nie z własnej woli. To historia zadecydowała o tym, że swoją wiedzę, talent, pasję i doświadczenie przekazali przybranej ojczyźnie, a raczej ojczyźnie, która ich przygarnęła i stworzyła im wszelkie warunki rozwoju.

Jeśli Cię dobrze rozumiem, wolałbyś, aby ci wspaniali pisarze, artyści, inżynierowie, lekarze, architekci, prawnicy czy naukowcy…

...nie musieli emigrować, to jasne. Oczywiście, nie jestem dogmatykiem i nie uważam, że emigracja jest wyłącznie stratą z punktu widzenia kraju, który emigrant musi opuścić. Jest to zjawisko złożone, a w warunkach demokracji, czyli możliwości podejmowania przez jednostkę decyzji o własnym losie, bywa często dobrodziejstwem. Ale w takiej sytuacji, jaka istnieje we współczesnej, niepodległej Polsce, nie można mówić o emigracji w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Wyjazd za granicę, często na ściśle określony czasowo kontrakt, to szansa na zdobycie nowych doświadczeń zawodowych, które po powrocie mogą być z pożytkiem wykorzystane w kraju. Powiadam: mogą być, choć obaj wiemy, że nie zawsze tak jest, ale to już kwestia odrębnego rodzaju. Dotyczy ona tego, by młodzi, zdolni i utalentowani nie szukali atrakcyjnych miejsc pracy poza ojczyzną, lecz znajdowali je w miejscu swego zamieszkania. Nie jest to, wbrew pozorom, w dobie doświadczanej przez nas rewolucji informatycznej niemożliwe. Potwierdzają to przykłady, nie takie znowu rzadkie, błyskotliwych sukcesów wielu polskich młodych naukowców, inżynierów, architektów czy przedstawicieli różnych dziedzin sztuki.

Można by zatem rzec, że jeśli chodzi o hasło ŻYCIE I PRACA NA OBCZYŹNIE – WOLNOŚĆ WYBORU DROGĄ DO SUKCESU, zachowujesz daleko idącą powściągliwość?

Bo tak jest istotnie. Postaraj się zrozumieć moje rozumowanie. Wykształcony, młody i zdolny człowiek to dla każdego rozwiniętego kraju na Zachodzie manna, która spada z nieba. Mądry polityk Anglii, Niemiec, Stanów Zjednoczonych czy Kanady zdaje sobie doskonale sprawę z tego, że każdy przyjazd takiego specjalisty np. z Polski to dla jego kraju czysty zysk. Kto inny (Polska) inwestuje, kto inny (kraj osiedlenia) zbiera plony. Stąd moja powściągliwość, Andrzeju. A poza tym jest jeszcze jedna sprawa.

To znaczy?

W wywiadzie „Wychodzić życiu naprzeciw”, zamieszczonym w książce Jerzego Korey-Krzeczowskiego „Powracam tutaj z własnej woli”, znajduję refleksję, która powinna zastanowić każdego polityka polskiego. Otóż profesor odpowiadając na pytanie dziennikarki, którą interesuje, czy jego nieprzeciętne doświadczenia eksperta i doradcy finansowego wzbudziły zainteresowanie w wolnej Polsce, stwierdza, że jego oferta nie spotkała się praktycznie z żadnym odzewem, choć rozmawiał z ludźmi znajdującymi się na szczytach władzy.

Wywiad, o którym wspominasz, ukazał się w 2004 roku, a w warunkach współczesnej Polski to cała epoka...

Zgoda, ale cieszyłbym się, gdyby dzisiejsza Polska była inna, otwarta na ten ogromny potencjał wiedzy, doświadczenia i przywiązania do starego kraju, jaki tkwi w Rzeczpospolitej Polskiej na obczyźnie. Czy zdajemy sobie na pewno w kraju sprawę z tego, że Polska nie jest tylko między Odrą a Bugiem, lecz wszędzie tam – przepraszam za patos – gdzie żyją ludzie, którzy myślą i czują po polsku? Nie jestem o tym do końca przekonany. Tak jak nie jestem przekonany, że wolna Polska czyni wszystko co powinna dla promocji swej bogatej, imponującej wręcz kultury poza granicami kraju, ale to już temat, myślę, na inną rozmowę.

A za tę Ci serdecznie dziękuję.

Rozmawiał Andrzej Piskulak

Edward Zyman. Poeta, prozaik, krytyk literacki, publicysta, wydawca. Ur. 20 maja 1943 roku w Dobromierzu (woj. kieleckie). Ukończył studia socjologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Początkowo wiąże się z przemysłem, by następnie przejść do pracy w dziennikarstwie. Zastępca kierownika Redakcji Literackiej Polskiego Radia w Katowicach, kierownik literacki Zespołu Filmowego „Silesia”, redaktor wydawanego poza cenzurą „Tygodnika Katowickiego”, przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” katowickiej Rozgłośni PR. Aresztowany z chwilą wprowadzenia stanu wojennego. Po rocznej izolacji w więzieniach i ośrodkach odosobnienia, usunięty z pracy w trybie specjalnym. W marcu 1983 r. emigruje do Kanady, gdzie kontynuuje działalność dziennikarską. Jest m.in. redaktorem miesięcznika „Dialogi” (1984) oraz „Głosu Polskiego” (1984–1988) i „Gazety” (1988–1989). Wiersze, prozę i prace krytyczno-literackie publikował m.in. na łamach „Akcentu”, „Frazy”, „Poezji”, „Odry”, „Współczesności”, „Nowego Wyrazu”, „Tygodnika Kulturalnego”, „Nowych Książek”, „Opola”, „Poglądów”, „Faktów”, Przemian”, „Odgłosów”, „Pulsu” , nowojorskiego „Przeglądu Polskiego” oraz w wielu antologiach i almanachach. Wydał kilka tomów wierszy m.in.: Dzień jak co dzień (Katowice 1978), Co za radość żyć (Katowice 1979), W czyim obcym domu (Katowice 1981), Jak noc, jak sen (Chicago 1987), Z podręcznego leksykonu (Toronto 2006), zbiór felietonów U Boga każdy błazen (Toronto 1987), tom pamfletów krytyczno-literackich Metamorfozy głębin Twoich. Polonijny parnas literacki (Toronto 2003), dwie książki biograficzne: Widzieć dalej niż dziś. Rozmowa z Jerzym Korey-Krzeczowskim (Toronto-Katowice 2003) i Przeznaczenie jest wyborem. Henryk Słaby czyli filozofia skutecznego działania (Katowice 2005), monografię Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich Scalić oddalone (Toronto 2008) oraz ostatnio Mosty z papieru. O życiu literackim, sytuacji pisarza i jego dzieła na obczyźnie (Toronto-Rzeszów 2010) i nagrodzoną w konkursie wydawnictwa Telbit powieść dla młodzieży Ściana pełna jerzyków (Warszawa 2011). Współredaktor almanachu poezji i prozy Młody Śląsk Literacki (Katowice 1975) i tomu Podróż w głąb pamięci. O Wacławie Iwaniuku szkice, wspomnienia, wiersze (Toronto 2005). Redaktor kilkudziesięciu tomików poezji, tomów prozy i wspomnień. Jeden z członków założycieli działającej w Toronto Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich. Prezes Polskiego Funduszu Wydawniczego w Kanadzie. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Fotografie udostępnione przez Edwarda Zymana z własnego archiwum w celu opublikowania.

Pierwszy od lewej: Edward Zyman (autorka: Anna Lubicz-Łuba), prof. Jerzy Korey-Krzeczowski, doradca ekonomiczny, pisarz, twórca i wieloletni rektor Canadian School of Management, pierwszej prywatnej wyższej uczelni w Kanadzie, Nelli Turzańska-Szymborska, twórczyni Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich, mecenas polskiej kultury (autor: Yarek Dąbrowski)

Dziennikarski objazd po miejscach, gdzie zainwestowano unijne „miliony”

2011-08-01T20:42:00.008+02:00

W piątek, 29 lipca odbył się wyjazd studyjny dla świętokrzyskich dziennikarzy, podczas którego zaprezentowane zostały przykładowe projekty zrealizowane w naszym regionie z funduszy unijnych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego oraz Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Dziennikarze mieli okazję zobaczyć na własne oczy, jak przysłowiowe „ściernisko” na siermiężnej „szkielecczyźnie” zmieniało się za unijne pieniądze w wymarzone świętokrzyskie „San Francisco”.

Gmina Miedziana Góra – numer jeden w województwie, ale…

Gmina Miedziana Góra w rankingu samorządów Rzeczpospolitej zajęła 5 miejsce w kraju i jest na pierwszym miejscu w województwie. Jurorzy uhonorowali gminy (Strawczyn, i Nowa Słupia w pierwszej dziesiątce), które najbardziej dbają o rozwój i podniesienie jakości życia przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedzialności i bezpieczeństwa budżetu. Spośród wielu realizowanych i zrealizowanych projektów dziennikarze mieli okazję zobaczyć m.in.: zrewatelizowane centrum gminy w bezpośrednim sąsiedztwie Urzędu Gminy i kościoła za kwotę 3 979 759 zł, przy dofinansowaniu unijnym 2 387 855 zł oraz dobudowane przedszkole do budynku zespołu edukacyjnego w Kostomłotach II, które kosztowało 1 984 270 zł, przy dofinansowaniu - 1 186 695 zł. Ponadto dziennikarze zwiedzili odnowioną za 282 490 zł, przy dofinansowaniu 169 494 zł. zabytkową kaplicę św. Barbary na Górze Buchcinej w Miedzianej Górze dla potrzeb wiernych i turystów. Radość wójta Macieja Lubeckiego tłumiona byłą troską spowodowaną tym, że należy teraz spłacić kredyty zaciągnięte na poczet wkładu własnego gminy do realizowanych projektów. Podobny „ból głowy” mieli kolejni wójtowie, którzy prezentowali swoje osiągnięcia dziennikarzom. Ale nie okazywali zbytnio swojego zmartwienia, że będą musieli zamrażać inwestycje z powodu zadłużenia, ale przedstawiali kolejne pomysły, jak wyjść z długów i rozwijać się dalej.

Strawczynek na miarę marzeń Żeromskiego?

Gmina Strawczyn! Z czym się ona kojarzy? Szybki test w gronie kilkorga dziennikarzy. I szybkie dość chaotyczne żurnalistów odpowiedzi. Gmina Strawczyn, to Oblęgorek, a jak Oblęgorek, to Sienkiewicz. To miejsce urodzin Żeromskiego, którego upamiętnia tylko jakiś przydrożny obelisk. – Chałupa, w której urodził się pisarz była naprzeciwko po drugiej stronie szosy – wyjaśnia kierowca busa. Gmina Strawczyn, to wysypisko śmieci w Promniku. - O tu na górze widnieje willa „Piaska” – artysty estradowego – dorzuca któryś z dziennikarzy. – Jedziemy do Strawczynka – zakomunikowała gospodyni eskapady, rzeczniczka prasowa Iwona Sinkiewicz. A cóż to takiego jest w Strawczynku? - Centrum Sportowo-Rekreacyjne za ponad 18 mln zł, z czego Unia Europejska dołożyła ponad sześć i pół miliona zł. Kompleks sportowy zatyka dech nawet największym sceptykom, którzy nie wierzyli, że coś takiego może powstać, co prawda w urokliwym miejscu, ale na ugorze niegdysiejszych nieużytków gminnych. W skład kompleksu wchodzą m.in.: basen kryty ze zjeżdżalnią, z dyszami masującymi, biczami wodnymi i wodospadami, brodzikiem dla dzieci, jacuzzi, widownia, sauna, kręgielnia, kawiarnia, palmiarnia, sztuczna plaża, sztuczna rzeka, pomieszczania do uprawiania aerobiku, siłownia. Obiekt ogrzewany systemem solarnym, wyposażony w pompy ciepłownicze oraz kocioł na biomasę. W kompleksie znajduje się także boisko sportowe z zadaszoną widownią oraz wielokilometrowa ścieżka rowerowa z wypożyczalnią rowerów. Do tego należy zaliczyć zbiornik wodny koło pobliskiego lasu wraz plażą. Włodarze nie kryli zadowolenia i dumy z udanego przedsięwzięcia i bez obaw snuli do dziennikarzy wizje dalszego rozwoju. Patrząc na oszklony budynek pływalni trudno było uniknąć choćby próby skojarzenia go ze Szklanym Domem w Ciekotach, wybudowanego o kubaturze futurystycznej. Tam Żeromszczyzna – kraina dzieciństwa i tu Żeromszczyzna – miejsce urodzin. Podobne wizualnie budowle, ale chyba ta ze Strawczynka będzie uznana przynajmniej przez turystów bardziej, jako bliższa wizji autora „Przedwiośnia”.

Żeromski i Sienkiewicz ręka w ręka dla turystów

Przedstawiciele władz gminy Strawczyn zapewniali dziennikarzy o tym, że czynione są intensywne starania połączenia zainteresowania turystów Muzeum Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku, z możliwościami wypoczynku i rekreacji, jaki teraz daje obiekt w Strawczynku. Odnowiony za ponad 3 mln 300 tys. zł przy dofinansowaniu unijnym ponad 1.5 mln zł pałacyk noblisty spowodował wzrost atrakcyjności turystycznej. Obrazowo wyjaśniła to szefowa placówki, że w tym półroczu przybyło tu więcej turystów niż w całym ubiegłym roku. Po wysłuchaniu opowieści i zwiedzeniu pomieszczeń w odnowionym pałacyku można było odnieść wrażenie, że udało się kierownictwu połączyć przeszłość z przyszłością, połączyć nowoczesne formy multimedialne z zabytkowymi eksponatami. Wygląda zatem, że Sienkiewicz licznymi miłośnikami swojej twórczości wesprze krainę urodzin Żeromskiego…

Nie smród świadczy o inwestycji…

Z gościnnej ziemi strawczyńskiej po obiedzie w Łopusznie zawieziono żurnalistów do Krasocina. W oparach smrodu wydobywającego się z oczyszczalni ścieków „Zlewni Krasocin” wysłuchaliśmy wyjaśnień jej kierownika i wójta gminy Krasocin, że jest ona potrzebna i bardzo ważna. Wybudowano ją za ponad 18 mln zł, przy dofinansowaniu 10 mln zł w celu ochrony środowiska. Z zatkanymi nosami i obiadem w gardle trudno było spamiętać dane techniczne oczyszczalni, ale właściwie to, po co taka wiedza zwykłemu czytelnikowi? Ważne jest to, że zdaniem wójta, coraz więcej mieszkańców gminy przekonuje się do celowości zrealizowanego przedsięwzięcia.

Zapach chleba powszedniego

Zbawiennym dla czułek zapachowych okazał się przyjazd do zakładu piekarniczego Tomasza Sosnowskiego we Włoszczowie, w którym zakupiono urządzenia automatycznej linii do produkcji bułek oraz półautomatycznej linii do krojenia i pakowania chleba za ponad 1 m.in. 300 tys. zł przy wsparciu unijnym na kwotę ponad 500 tys. zł. Właściciel pochodzący z rodziny o tradycjach piekarniczych uruchomił zakład według własnych wyobrażeń. Początki były trudne. Dwukrotnie nie udało się uzyskać unijnego dofinansowania. Zakład nawiedzały często różnego rodzaje kontrole, które nie wykazały jakichkolwiek nieprawidłowości, ale świadczyły o aktywności konkurencji. Właściciele wówczas nie mogli zrozumieć, dlaczego tak wiele kłód rzucanych mieli pod nogi. – W końcu, gdy już otrzymaliśmy upragnione dofinansowanie i wieźliśmy wyprodukowaną na nowej linii pierwszą partię chleba do sklepów, to nawet samochód zderzył się z sarną – wspomina właścicielka piekarni pani Sosnowska. Po niepowodzeniach przyszedł jednak czas prosperity. Zakład zwiększył zatrudnienie i rozpoczęła produkcję nie tylko różnego rodzaju smakowitego chleba, ale także wymyślnych wyrobów cukierniczych. Państwo Sosnowscy z otwartymi umysłami patrzą w przyszłość realizując także swoje osobiste pasje.

Boisko wielofunkcyjne dla PCKR

Na pożegnanie gościnnej Włoszczowy zaproszono pismaków do Powiatowego Centrum Kulturalno – Rekreacyjnego we Włoszczowie, by pokazać za ponad 650 tys. zł i dotacji ponad 390 tys. zł boisko wielofunkcyjne ze sztuczną nawierzchnią, oświetleniem i odwodnieniem. Projekt zrealizowany został przez powiat włoszczowski. W jego skład wchodzą: boiska do piłki ręcznej, koszykówki, siatkówki, kort do tenisa ziemnego, bieżnia dwutorowa, skocznia do skoków w dal oraz trybuny. Zdaniem kierownictwa obiektu, boisko to umożliwi nie tylko organizowanie turniejów sportowych, ale przede wszystkim zapewnia dzieciom i młodzieży spędzenia wolnego czasu sposób bezpieczny i sportowy.

W Leśnej Przystani nad Pilicą

Dziennikarski objazd zakończony został wizytą w gospodarstwie agroturystycznym „Leśna Przystań” Matyldy Kutrzyk w Ciemiętnikach w gm. Kluczewsko. Właściciele gospodarstwa zrzeszeni są w Lokalnej Grupie Działania „Region Włoszczowski”. Przedstawiciele LGD opowiedzieli dziennikarzom o działaniach podjętych dzięki funduszom unijnych pozyskanym z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ważnym przedsięwzięciem jest m.in. współorganizowane cykliczne „Pirogowe Święto – Moskorzew”. Jego celem jest promowanie produktu regionalnego, jakim jest pieróg moskorzewski oraz promocja kultury tej części naszego regionu reprezentowanej m.in. przez zespól ludowy Moskorzewianie i Stowarzyszenie „Wielu Pokoleń Jesteśmy Solą Tej Ziemi”. Natomiast właściciel „Leśnej Przystani” zachęcał, by skorzystać z wypoczynku w oferowanych tu domkach letniskowych i polu namiotowym oraz z kilkudniowego spływu kajakowego na Pilicy. Kilkoro dziennikarzy, w tym niżej podpisany, skorzystało z atrakcyjnej przejażdżki bryczką zaprzężoną w konie nad urokliwą Pilicę, gdzie wraz ze świętokrzyskim marszałkiem Adamem Jarubasem pomilczeliśmy sobie kilkanaście chwil podziwiając ciszę rozległego krajobrazu tuż przed zachodem słońca - darmowego piękna, którego Unia Europejska jeszcze nie dofinansowywała.

Nowomowa unijna

- Działania: 5.2, 6.2, 5.3, 4.2; ramy: RPO WŚ oraz PROW; oś 4 – Leader – to tylko fragment słownictwa – nowomowy używanej podczas rozdziału unijnych funduszy. (Szczegółowe słowniki znajdują się na stronie http://www.rpo-swietokrzyskie.pl/). Ten kto perfekcyjnie je zrozumie i opanuje w praktyce, ten być może zdobędzie konieczne fundusze na realizację swoich pomysłów. Ten ze siermiężnej teraźniejszości przeniesie się do bogatej przyszłości. Mówimy tu, rzecz jasna, nie o jakichś kilkudziesięciotysięcznych grantach (choć te też są bardzo ważne) ale o funduszach przekraczających przynajmniej milion złotych. Wspólną cechą osób, których projekty znalazły uznanie i wygrały, a następnie zostały zrealizowane, było to, że dużo mówiły o przyszłości i całą swoją percepcję nakierowały właśnie w tym kierunku. Ale nie wszyscy byli jednomyślni w ocenie przeszłości, w której funkcjonowali, jak i przyszłości, w jakiej się znaleźli… Ale to już temat nie na objazd reporterski, ale wnikliwą publicystyczną ocenę.

Trwałe i potrzebne mosty

2011-05-24T15:37:00.006+02:00

Najnowsza książka Edwarda Zymana Mosty z papieru to obszerny, liczący blisko sześćset stron tom poświęcony, jak mówi podtytuł książki, życiu literackiemu, sytuacji pisarza i jego dzieła na obczyźnie na przykładzie Polskiego Funduszu Wydawniczego w Kanadzie w latach 1978-2008.

Mamy więc do czynienia nie tylko z monografią ważnej instytucji emigracyjnej, ale także z ciekawym, nasyconym mało znanymi w kraju realiami aktywności kulturalnej polskiej społeczności w Kanadzie, nie stroniącym od wątków polemicznych opisem fenomenu życia literackiego na obczyźnie. Wyjaśniając zamysł, który towarzyszył pisaniu Mostów, autor stwierdza we wstępie, że jego praca nie jest jedynie kroniką: „Rzecz w tym, że dzieje książki ojczystej poza krajem, heroizm miłośników polskiego słowa z uporem podejmujących rozliczne wysiłki, by trwało ono w emigracyjnej zbiorowości jako żywa, inspirująca wartość, wykraczają poza funkcjonowanie konkretnej organizacji. Są czymś więcej: ważnym przyczynkiem do dziejów polskiej diaspory w ogóle, rozumienia przez nią swojej historycznej roli, a także panującego w niej systemu wartości, preferencji i celów”.

Tak sformułowany punkt wyjścia skłania Zymana z jednej strony do przedstawienia historii opisywanej oficyny, tworzących ją ludzi oraz ich dorobku, z drugiej zaś do przybliżenia tego, co nazwać by można socjologią środowiska polonijnego, obowiązujących w nim hierarchii, norm i mechanizmów.

Dzieje Polskiego Funduszu Wydawniczego, oficyny, która jest instytucją charytatywną, pozbawioną lokalu, dotacji, stałych etatów, a więc opartą przede wszystkim na entuzjazmie garstki zapaleńców (wedle określenia Tadeusza Nowakowskiego: „niestrudzonych Syzyfów”, „wyznawców nadziei wbrew nadziei”, „chronicznych rozsadników optymizmu”) są opowieścią barwną i żywą. Autor sięga do zapisków jednego ze współtwórców Funduszu – Adama Tomaszewskiego, który, pełniąc przez wiele lat funkcję sekretarza oficyny, pozostawił rodzaj „rozszerzonej kroniki”, obejmującej pierwsze dwadzieścia lat jej działalności.

To w dużej mierze wykorzystując materiały zebrane przez Adama Tomaszewskiego (artykuły, wywiady, recenzje, listy czytelników, protokoły z posiedzeń Zarządu), Zyman odtwarza zmagania założycieli Funduszu, wśród których znajdujemy nazwiska Eugeniusza Chruścickiego, Ireny Habrowskiej-Jellaczyc,Wacława Iwaniuka, Jadwigi Jurkszus-Tomaszewskiej, Baltazara Krasuskiego, Jana Stockera, Mary Schneider, Adama Tomaszewskiego, Ireny Ungar i Stanisława Wcisły. Zestawienie tych nazwisk mówi, że Fundusz był dziełem emigracji wojennej, a więc ludzi, którzy nigdy nie pogodzili się z utratą przez Polskę niepodległości. Jak powtórzy za Cyprianem Kamilem Norwidem w jednym z wywiadów Stanisław Wcisło, wolne słowo było ich bronią ostatnią.

I rzeczywiście wśród pierwszych książek, na których pojawiło się logo Polskiego Funduszu Wydawniczego w Kanadzie znajdują się pozycje nie mające najmniejszych szans na druk w oficjalnych wydawnictwach PRL: Adama Tomaszewskiego Gorzko pachną piołuny, Andrzeja Chciuka Trzysta miesięcy, Seven Polisch-Canadian Poets: An Anthology, Jadwigi Jurkszus-Tomaszewskiej Wczoraj i dzisiaj, Józefa Łobodowskiego Pamięci Sulamity, Wacława Iwaniuka Trzy spotkania.

Wartość poznawczą Mostów z papieru należy rozważać w dwu aspektach. Po pierwsze w warstwie monograficznej, na którą składają się dzieje Polskiego Funduszu Wydawniczego od chwili jego powstania praktycznie do dzisiaj, kronika jego trzydziestoletniej działalności, lista opublikowanych przez torontońską oficynę książek, biogramy byłych i obecnych członków Zarządu, wykaz członków honorowych, bibliografia „Nowego Prądu”, bibliografia wybranych publikacji w całości lub w części poświęconych Funduszowi oraz sytuacji pisarza i jego dzieła na obczyźnie ze szczególnym uwzględnieniem Kanady, wypowiedzi przedstawicieli emigracji wojennej, przed laty uczestniczących aktywnie w pracach Funduszu a dziś oceniających jego dokonania z perspektywy minionych trzydziestu lat, a także bogaty suplement zdjęć stanowiący ważne uzupełnienie narracji autora. Drugą, równie istotną warstwę znaczeniową stanowi dyskurs bardziej ogólny, dotyczący życia literackiego, czy szerzej: kulturalnego polskiej społeczności na obczyźnie, przede wszystkim w Kanadzie.

W rozdziale zatytułowanym „Zanim powstał Fundusz” znajdujemy interesujące – zwłaszcza dla czytelnika krajowego – rozważania o polskich inicjatywach kulturalnych w Kanadzie od lat 40. ubiegłego wieku po dzień dzisiejszy. Autor omawia w nim ważne instytuty naukowe i fundacje, rozwój prasy, przypomina przeżywającą swój rozkwit w latach 50. Konfraternię Artystyczną „Smocza Jama”, święcący triumfy w latach 70. Teatr Polski, dzieło Ireny Habrowskiej-Jellaczyc, wychowanki Leona Schillera i Aleksandra Zelwerowicza, wspomina działalność Klubu Polskiego, Towarzystwa Kulturalno-Artystycznego, Towarzystwa Przyjaciół paryskiej „Kultury”, no i przede wszystkim podejmowane przez Wacława Iwaniuka, Jadwigę i Adama Tomaszewskich oraz ich przyjaciół zabiegi zmierzające do powołania Polskiego Funduszu Wydawniczego.

Następne rozdziały ( m. in. „Pierwsze pięciolecie”, „Tak samo, a jednak zupełnie inaczej, czyli bilans dziesięciolecia 1989-1996”, „Wobec wyboru”, „W kontakcie z odbiorcą krajowym”, „Obecność. Działalność Funduszu w latach 1997-2008”, „Trzydziestolecie: sukcesy i zaniechania”) przynoszą szczegółowy opis działań Funduszu, jego relacji ze środowiskiem, nade wszystko zaś jego imponujących jak na warunki emigracyjne efektów wydawniczych oraz udanej próby wejścia na rynek krajowy.

By uzmysłowić czytelnikowi warunki, w których doszło do narodzin Funduszu, przybliżyć problemy, z jakimi musieli zmagać się jego twórcy oraz odtworzyć klimat tamtych lat autor przedrukowuje w Aneksie trudno dziś dostępne nawet dla czytelników na obczyźnie artykuły m. in. Wacława Iwaniuka, Floriana Śmiei, Tymona Terleckiego czy Adama Tomaszewskiego, a także wywiady z założycielami oficyny i kontynuatorami ich dzieła.

W tym miejscu warto ten fakt podkreślić szczególnie mocno. Polski Fundusz Wydawniczy w Kanadzie jest bowiem przykładem niezwykle istotnej w sferze kultury, zwłaszcza na obczyźnie, międzygeneracyjnej ciągłości działań. Zwraca na to uwagę m. in. Irena Habrowska-Jellaczyc, oceniając dorobek Funduszu po latach: „(…) cieszy mnie bardzo, że nasze pokolenie, które zresztą mocno przetrzebił czas (…) znalazło swoich następców. Godnych następców, bo dzisiejszy dorobek powołanej przez nas do życia trzydzieści lat temu instytucji jest naprawdę imponujący”. Przypomnijmy zatem w tym miejscu owych następców w osobach Romana Chojnackiego, Marka Kusiby, Anny Lubicz-Łuby, Aleksandra Rybczyńskiego, Andrzeja Szczerby, Henryka Wojcika, Krzysztofa Zarzeckiego i wieloletniego prezesa Funduszu… Edwarda Zymana.

Wśród ponad stu pozycji książkowych uwagę zwracają tytuły, bez których nie sposób wyobrazić sobie pełnego obrazu polskiej literatury współczesnej. Mam tu na myśli przede wszystkim zredagowaną przez Wacława Iwaniuka i Floriana Śmieję antologię Seven Polish-Canadian Poets oraz Antologię poezji polskiej na obczyźnie 1939-1999 w wyborze i opracowaniu Bogdana Czaykowskiego, tomy poezji Andrzeja Buszy Glosy i refrakcje, Obrazy z życia Laquedema i Kohelet, Bogdana Czaykowskiego Superkontynetalny Toronto-Vancouver. Tryptyk, Ziemioskłon i Jakieś ogromne szczęście obszerny zbiór wierszy wybranych z lat 1956-2006 wydany w koedycji z krakowskim Znakiem, Józefa Łobodowskiego Pamięci Sulamity, a także poetyckie pozycje autorów młodszej generacji: Romana Chojnackiego, Ewy Chruściel, Wioletty Grzegorzewskiej, Marka Kusiby, Aleksandra Rybczyńskiego, Romana Sabo, Janusza Szubera czy Grażyny Zambrzyckiej. W bilansie ważnych dokonań Funduszu nie można pominąć książek krytycznoliterackich i eseistycznych Adama Czerniawskiego Wyspy szczęśliwe, Jerzego Gizelli Pożegnanie z uproszczeniami, Bożeny Szałasty-Rogowskiej Urodzony z piołunów. O poezji Bogdana Czaykowskiego, Jana Wolskiego Wacław Iwaniuk. Szkice do portretu emigracyjnego poety oraz tomów zbiorowych: Podróż w głąb pamięci. O Wacławie Iwaniuku szkice, wspomnienia, wiersze czy O poezji, nostalgii, krytykach i kryteriach rozmawiają Bogdan Czaykowski i Adam Czerniawski .

Wymieniłem kilkanaście tytułów, a przecież w bogatym dorobku Funduszu znajdują się ponadto luksusowo wydane albumy poświęcone sztuce Jerzego Kołacza, interesujące tomy wspomnień (Haliny Nelken, Jerzego Korey-Krzeczowskiego, Janusza Krasińskiego, Felicji Nowak, Janusza Żurakowskiego), eseistyki historycznej (Jana Ciechanowicza, Zenowiusza Ponarskiego, Czesława Rajcy) czy ważne tomy dokumentujące życie kulturalne i artystyczne polskiej emigracji w Kanadzie ( Ireny Habrowskiej-Jellaczyc, Adama Tomaszewskiego, Edwarda Zymana).

Autor nie tworzy panegiryku opisywanej instytucji. W rozdziale zatytułowanym „Trzydziestolecie: sukcesy i zaniechania” podkreśla niewątpliwe osiągnięcia Funduszu, ale nie waha się również przed wskazaniem jego istotnych niespełnień. Przedstawiając brak zainteresowania ze strony środowiska, autor stwierdza z nietajoną goryczą. „Dziś, z perspektywy minionych trzydziestu lat widać wyraźnie, iż (wiem, że to okrutne) Fundusz był i jest dla torontońskiej Polonii – i szerzej polskiej diaspory w Kanadzie – dzieckiem niechcianym, które tylko na skutek szczególnie szczęśliwego zbiegu okoliczności przetrwało swoje trudne dzieciństwo i, pokonując liczne perturbacje okresu młodości, weszło w wiek dojrzały”. Ów szczęśliwy zbieg okoliczności to zapisy testamentowe, które były odpowiedzią kilku przyjaciół polskiego słowa na heroiczną pracę grupki pisarzy i animatorów kultury, którzy zajmowali się nie tylko pisaniem i wydawaniem książek, ale także organizowaniem licznych imprez kulturalnych, spektakli literacko-artystycznych, spotkań z pisarzami, kiermaszy polskiej książki, wystaw i sesji naukowych, wreszcie publikacją setek artykułów, recenzji i wywiadów, przygotowywaniem audycji radiowych i telewizyjnych w przekonaniu, że ich wysiłki przybliżą dzieło pisarza polonijnemu odbiorcy. Jak świadczą Mosty z papieru był to w większości trud Syzyfa.

Udziałem pisarza na emigracji była więc – znamy to z licznych przykładów – dotkliwa samotność. Pisze Edward Zyman: „Niby to sytuacja normalna, bo wobec wyzwania sztuki nie można liczyć na czyjąkolwiek pomoc, ale nie ten rodzaj samotności mam na myśli. Chodzi o pustkę, jaką tworzy brak naturalnego środowiska, normalnie działających instytucji, rzetelnego obiegu myśli, jaka powstaje na gruncie zabawnego i groźnego zarazem pomieszania pojęć, natrętnych protekcji, słowem kolesiowatości, która stała się powszechnie respektowaną normą. Fakt, że w środowisku żyją twórcy z prawdziwego zdarzenia, nie zmienia sytuacji. Wprost przeciwnie: uwydatnia jej anormalność”.

Odnotowując te gorzkie uwagi autora książki nie sposób nie zauważyć, że w tym względzie sytuacja pisarza na obczyźnie i w kraju wygląda dziś wręcz bliźniaczo, co dla twórców mieszkających poza krajem nie musi być żadnym pocieszeniem. Ale fakty są właśnie takie.

Wróćmy jednak do wspomnianych wcześniej zaniechań Funduszu. Należy do nich, zdaniem autora książki, m. in. nie zrealizowany projekt wydania dzieł zebranych Wacława Iwaniuka, nieskuteczność wysiłków zmierzających do wydania pisma literackiego z prawdziwego zdarzenia (kilka numerów „Nowego Prądu” było z oczywistych względów formą w tej mierze zastępczą), nie zarejestrowanie w odpowiednim momencie wyczerpujących rozmów z takimi m. in. twórcami jak Wacław Iwaniuk, Jadwiga Jurkszus-Tomaszewską czy Adam Tomaszewskim i wreszcie nie najlepsza dystrybucja, której usprawnienie wymagało ogromnego nakładu pracy, a tego obowiązku szczupły zespół Funduszu udźwignąć nie był w stanie.

Zastanawiam się, czy w przedstawionych w książce warunkach uchybienia te rzeczywiście obciążają konto założycieli Funduszu, a następnie ich kontynuatorów: autora książki i jego przyjaciół. Byłoby oczywiście dobrze, gdyby te ambitne projekty udało się zrealizować, ale przecież to, co zdołano osiągnąć i tak jest efektem niezwykłym, zasługującym na najwyższy szacunek i podziw.

Nie bardzo też umiem do końca zgodzić się z sygnalizowanymi wielokrotnie na łamach Mostów krytycznymi opiniami na temat obojętności, czy wręcz niechęci z jakimi środowisko polonijne przyjmowało wysiłki polskich pisarze w Kanadzie. I znowu stwierdzę, że byłoby zjawiskiem niezwykle optymistycznym i inspirującym, gdyby wysiłki te, i same książki, przyjmowane były z większą życzliwością i zainteresowaniem. Czy były jednak racjonalne przesłanki, które oczekiwania te usprawiedliwiały? Niestety rzeczywistość zawsze rozmijała się i rozmija się z ambicjami sztuki wysokiej. W kraju pod tym względem nie jest, niestety, inaczej. Na obczyźnie ów dotkliwy indyferentyzm potencjalnego czytelnika tłumaczyć może (i w moim odczuciu tłumaczy) specyfika sytuacji emigranta, który zmuszony był budować swój byt od podstaw. W tej sytuacji „proza” życia musiała dominować nad „poezją”, choć trudno nie zgodzić się z autorem, gdy stwierdza, że trudno zachować tożsamość w świecie bez wartości i gdy powołane do ich pielęgnacji instytucje (głownie prasa) nie spełniają ciążących na nich powinności.

Oczywiście moje uwagi nie podważają w najmniejszym stopniu rangi i znaczenia tej arcypotrzebnej, imponującej erudycją i bogactwem faktograficznym książki, która ukazuje nowe, a przynajmniej słabo znane obszary emigracyjnej rzeczywistości. Nasza dotychczasowa wiedza w tym zakresie koncentrowała się głównie na Europie, zwłaszcza zaś na ośrodkach w Paryżu i Londynie, kontynent północnoamerykański był lądem niedostatecznie nierozpoznanym.

Mosty z papieru to – po tomach Ireny Habrowskiej-Jellaczyc i Adama Tomaszewskiego Ze sceny i estrady, Jadwigi Jurkszus-Tomaszewskiej Kronika pięćdziesięciu lat. Życie kulturalne polskiej emigracji w Kanadzie 1940-1990 i Edwarda Zymana Scalić oddalone. Fundacja Władysława i Nelli Turzańskich 1988-2008 – kolejna praca, bez której znajomości nie sposób poznać kulturalnego dorobku polskiej diaspory w Kanadzie w XX i pierwszym dziesięcioleciu XXI wieku. Praca ważna nie tylko ze względu na rzetelność i wnikliwość opisu oraz wspomniane wcześniej bogactwo faktograficzne, ale także dlatego, że powstała w dużej mierze z autopsji, a to znaczy, że napisana została przez kogoś, kto opisywaną problematykę zna „z pierwszej ręki”. Co więcej: był i jest jej aktywnym współtwórcą.

W pełni uzasadniona jest zatem opinia dra Jana Wolskiego, recenzenta tomu i znanego badacza literatury emigracyjnej, który pisze: „ Autor podjął temat domagający się opisu ze względu na rolę społeczną, jaką w życiu emigracji odgrywał i odgrywa Polski Fundusz Wydawniczy w Kanadzie. Dotąd brak było takiego ujęcia monograficznego, które rejestrowałoby i objaśniało działalność tej niezwykle pożytecznej instytucji. Praca stanowi obiektywną analizę merytoryczną z wyraźnie zaznaczonym elementem krytycznym, unika żonglowania efekciarskimi formułami na rzecz pokazywania prawdy żywej. Daje to w efekcie świeżość spojrzenia, umożliwiając zarazem orientację w kwestiach odległych w czasie, w skomplikowanej problematyce życia polskiej diaspory. Zróżnicowana materia podnosi walor tomu, bo poszczególne teksty zdają się wzajemnie uzupełniać (…). Przedstawiony przez Edwarda Zymana obraz „polskich Kanadyjczyków”, przynoszący wiele nieznanych szczegółów, którym towarzyszy refleksja dotycząca mechanizmów polskiego życia literackiego na obczyźnie zyskuje swój wyrazisty portret, pokazuje konteksty ideowe, polityczne, kulturowe i artystyczne działalności w dawnych i obecnych warunkach. Taki sposób narracji daje efekt fascynujący.

Warto i o tym wspomnieć, że jest to praca o charakterze pionierskim. Należy więc podziękować za trud jej wykonania i opracowania dziejów tej ze wszech miar wyjątkowej i trwałej instytucji polskiej kultury”.

Lektura tego niezwykle obszernego tomu nie nuży, wręcz przeciwnie: z każdą stroną wciąga czytelnika coraz bardziej, co jest zasługą przede wszystkim narracyjnych umiejętności autora, ale także wyjątkowo pięknego kształtu edytorskiego książki będącego dziełem graficznego kunsztu Joanny Rychter i Yarka Dąbrowskiego.

Edward Zyman, Mosty z papieru. O życiu literackim, sytuacji pisarza i jego dzieła na obczyźnie na przykładzie Polskiego Funduszu Wydawniczego w Kanadzie w latach 1978-2008, Polski Fundusz Wydawniczy w Kanadzie, Stowarzyszenie Literacko-Artystyczne „Fraza”, Toronto-Rzeszów 2010.

Niezależne domostwo dla uzależnionych

2010-10-04T13:06:00.002+02:00

W Ośrodku Leczenia Uzależnień od Środków Psychoaktywnych „San Damiano”, prowadzonym przez zakonników z Klasztoru Franciszkanów w Chęcinach k. Kielc, leczy się ok. 20 narkomanów z całej Polski. Mirek z wioski na Podkarpaciu dojrzewał aż 3 lata do tego, by przybyć tu na leczenie. Rysiek, któremu zostało do zakończenia ośmiomiesięcznej terapii kilka tygodni, o mało co nie został wyrzucony, ale ostatecznie otrzymał szansę, by zacząć terapię od nowa. Zbyszek chciał po detoksie jedynie trochę się odkuć zdrowotnie i wyjechać. Okazało się, że zwyciężył swój nałóg i został nawet terapeutą we franciszkańskim ośrodku.

Trzy lata dojrzewał do walki z samym sobą

1. Krok za krokiem krok

przez życie trudno iść.

Jaki był ten dzień.

Czy odkryłeś sens.

(Hymn „San Damiano”)

Mirek ma 28 lat. O „San Damiano” dowiedział się w 2004 r. – Na początku miałem totalny opór i bunt. Żeby tu dotrzeć, dojrzewałem trzy lata. Przyszedł moment, że narzeczona mnie wypchnęła, i mimo niechęci, przyszedłem tutaj. Byłem wtedy w ciągu. Gdzieś też przyświecała mi także myśl, że dam sobie szansę tym razem. Przyszedłem tutaj na wielkim kacu. Dzień wcześniej jeszcze się upijałem i zażywałem narkotyki. Po przyjściu tutaj musiałem odstawić wszystko, nawet leki, które zażywałem. Jest to inwestycja w całe moje życie. Chcę mieć rodzinę, żonę. Chcę być ojcem. I wierzę w to, że uda mi się tu tego dokonać – opowiada.

Na opalonej twarzy rysuje się ból, gdy opowiada o sobie i swojej walce. Z trudem wydobywa z siebie słowa. Długo waży w sobie zdania, które ma wypowiedzieć. Ich składnia i słownictwo medyczne przypominają echo rozmów z terapeutą. (Jest to charakterystyczne dla wszystkich pozostałych rozmówców).

– Tutaj przeżywam to, z czym nie radziłem sobie na zewnątrz: zażywanie narkotyków, wszelkie porażki w uczuciach, emocjach i niepowodzenia. Tutaj konfrontuję się z tym, co wcześniej popychało mnie do brania i picia – relacjonuje swoje problemy.

Skończył zawodówkę, potem poszedł do technikum. Z technikum wyleciał za narkotyki. Ostatecznie udało mu się zrobić liceum. Chciał pójść na studia, ale nie wyszło. Mieszka w wiosce, wychował się w blokowisku, w miasteczku na Podkarpaciu.

– Z alkoholem miałem styczność od dziecka. Ojciec był lekarzem, matka była szefową kuchni. Alkohol piłem, bo chciałem zaimponować rówieśnikom. Narkotyki brałem, bo szukałem odlotu. Bardzo mnie to interesowało, jak to jest po zażyciu. W ogóle, to ja byłem miksem odlotowym. Nie brałem tylko heroiny – wspomina.

Po śmieci rodziców trafił do rodziny zastępczej, gdzie było bardzo dużo przemocy. Za wszystko był karany. Opiekowali się nim: szwagier i siostra. Miał wtedy 13 lat. Doświadczył, jak mówi, przemocy fizycznej, psychicznej, a nawet seksualnej. Narkotyki dawały mu radość i odlatywał w inny świat. Na początku było bardzo przyjemnie. O „San Damiano” usłyszał od przyjaciółki – pielęgniarki ze szpitala psychiatrycznego.

– Powiedziała mi: słuchaj, Mirek, jest tak ośrodek, który prowadzą franciszkanie. Jesteś wierzącym. Będziesz się w nim mógł rozwijać, będziesz mógł pracować. Terapia. Coś dla ciebie. Masz szansę. Na te słowa zareagowałem buntem. Pewnie. Chcą zamknąć mnie w ośrodku i mieć ode mnie spokój – wraca pamięcią.

Usamodzielnił się nieoczekiwanie dzięki policji. Pewnego dnia wpadł w ich ręce z powodu narkotyków. Po wyjściu z aresztu drzwi do dotychczasowego domu zastał zamknięte i pół roku tułał się po świecie, nocując gdzie popadnie. Ale w końcu udało mu się dogadać z lokatorami zamieszkującymi jego rodzinny dom, że do czasu, aż wygaśnie ich umowa, będzie mógł zamieszkać w jednym pokoju. I udało się. Gdy odzyskał cały dom, przez ciągłe libacje doprowadził go prawie do ruiny.

- Do Chęcin przyjechałem z narzeczoną i jej kuzynką. Przyjechała ze mną, bo bała się, że mogę uciec. Ja też potrzebowałem kogoś bliskiego, bo czułem się wyczerpany. Detoksów było wcześniej bardzo dużo. Ale tu, w Chęcinach, zrobiłem cięcie chirurgiczne. Odciąłem się od wszystkiego - opowiada.

Uderzyła go bardzo spokojna atmosfera. Sama przyjęciówka była szokiem dla niego, bo jeszcze chciał porozmawiać z Magdą i zapalić papierosa. A tu słowo – chodź! Było ciężko, ale poszedł. Bał się, czy społeczność go przyjmie. Leczyło się wówczas 12 osób.

Pierwsza rozmowa z terapeutą pozytywnie go poruszyła. Cały czas miał wrażenie, że go nie przyjmą. Terapeuta Grzegorz odczytał to, co w nim naprawdę siedzi. Od samego początku czuł do niego szacunek i wielki respekt. Zaczął się dzięki postawie terapeuty otwierać. Wprowadził go w terapię.

– Drugi ważny dla mnie moment pobytu to rozmowa z psychiatrą. Na początku myślałem, że rozmawiam z jakąś pielęgniarką, terapeutką. Dopiero później dowiedziałem się, że jest to pani doktor psychiatra, a właściwie, że jest to także bezhabitowa siostra Kasia. Przyjęła mnie z uśmiechem, z szacunkiem i nie tworzyła żadnych barier między nami. Zwierzyłem się ze swoich podejrzeń, że mogę borykać się z problemem opętania, zniewolenia. Nie wyśmiała mnie, wysłuchała uważnie. Potem, na wieczorku biblijnym, bardzo uważnie mnie obserwowała. Zaraz potem przyszedł do mnie egzorcysta i odprawił egzorcyzmy – cofa się myślą.

Na przejściówce podjął decyzję, że będzie się leczył i został. Teraz, w końcówce Nowicjatu, jest na etapie pisania autoprezentacji. Za kilka dni trafi na Domownika. W autoprezentacji opisuje całe moje życie, czyli to, kim jest on i jaka była jego rodzina oraz jacy koledzy szkolni. Zaczęło wychodzić to, co przed sobą ukrywał lub o czym zapomniał.

– Przebaczenie jest tu priorytetem, szczególnie ran zadanych przez bliskich. Jeszcze mam złość do tego, co mnie dotknęło i poczucie wstydu. Wspominałem ojca, który stoczył się, jako alkoholik. Widziałem siebie, myślącego i postępującego, jak ojciec. Przeżywam to jeszcze raz, jak żeśmy się staczali. Ja ojcu przebaczyłem. Sobie też potrafię przebaczyć, ale nie mogę ran zapomnieć. Ta prezentacja przełoży się na proces leczenia. Moim terapeutą jest ojciec Paweł. Wiem, że muszę jeszcze raz to przeżyć, ale tak jak należy – deklaruje.

Jest mu tu bardzo ciężko. Pokonuje potrzebę brania, ból i informacje zwrotne tzw. pociski od członków społeczności. Ćwiczy pokorę.

– Zaczynam się liczyć z ludźmi, słucham głosu ludzi. U nas na temat „pocisku”, czyli informacji zwrotnej mówi się: „Przyjmij informację, nie odbijaj, nie odtłumaczaj, wysłuchaj, przemyśl”. Niekoniecznie musi być trafna. Ważne, by nie odbijać tej samej „piłeczki” – wyjaśnia.

-Obecnie jestem kaowcem. Funkcja ta polega na planowaniu zapełnienia czasu członkom społeczności. Czasami słyszę bardzo ciężkie zarzuty, że nie potrafię tego robić, albo, że jestem jak gestapowiec - dodaje.

W Domostwie przyjęto zasadę, że m.in. za przeklinanie lub inne naganne zachowania, stosuje sie różnego rodzaju dociążenia. Najczęściej są nimi pompki. Ale zdarza się, że jeśli coś nie gra, to robią także „kółka” wokoło klasztoru. Jedno „kółko” to 250 metrów. Za to przykładowo, że ktoś nie posprzątał toalety po sobie, cała społeczność musiała kiedyś zrobić nawet ponad 30 „kółek”, bo nie było winnego. I dodatkowe zadano jeszcze dodatkowe dociążenie, że każdy po każdym musiał odbierać toaletę, czyli musiał sprawdzać, czy zostawił po sobie porządek.

– Nie miałem ciężkich dociążeń. Za to, że pogroziłem koledze, bo mnie zdenerwował, musiałem zrobić 40 „kółek” i trzy dni „Okinawy”. „Okinawa” to takie ćwiczenie, w którym robi się w ciągu jednego dnia 225 pompek oraz tyle samo przysiadów i podskoków przez trzy dni.

- Teraz przede mną plan leczenia, wyrabianie pokory, zmaganie się. Myślę, że dopiero drugi etap terapii może zdecydować, co będę robił w życiu. Plan mam taki, żeby się ożenić, wyremontować dom rodzinny i wynająć go. Mam z Magdą kontakt listowny. Widzę, ile krzywd zrobiłem jej. Widzę jak ona się męczy. Jest ona wsparciem dla mnie. Kochamy się.

Samobójcza przepustka – jeszcze jedna szansa

2. Walczysz z tym, co dręczy cię

czasem brakuje sił.

Trzeźwo spojrzeć komuś w twarz

To wyzwanie dnia.

Dwudziestotrzyletni Rysiek z dużego miasta w województwie małopolskim przybył do „San Damiano” w styczniu br. Przeszedł wszystkie etapy. Był już na Domowniku. Na kilka tygodni przed ukończeniem terapii społeczność wyraziła swoją negatywną opinię o leczeniu Ryśka. Zgłoszono go, aby wyjechał na tzw. samobójczą przepustkę do domu. Chodziło o to, by sobie przemyślał swoje postępowanie i cały proces leczenia. Dostał szansę. – Jeśli przemyślisz i zrozumiesz swoje błędy, to możesz wrócić. Jeśli uznasz, że wszystko było ok.!, to już tu nie wracaj – usłyszał. Był szczęściarzem, bo w takich sytuacjach społeczność była bezwzględna wobec innych osób i wyrzucała ich bez możliwości powrotu.

– Musiałem wyjechać na przepustkę samobójczą, bo doszło do tego, że sobie nie radziłem ze sobą i tego nie dostrzegłem. Starałem się przypodobać terapeutom i całej społeczności. Poszedłem w techniczne działanie, a nie pracowałem nad sobą. Kłamałem w swoich planach zadaniowych. Zamiast szukać u siebie deficytów, wybierałem to, w czym byłem mocny. Ponadto odizolowałem się od społeczności. Wynosiłem się nad nią – wyjaśnia.

– Pojechałem do domu jednak z myślą, że wrócę. Po trzech dniach zaczęły się pojawiać myśli, żeby jednak nie wracać. Przestraszyłem się, że mogę wrócić do kolegów i do brania, i wróciłem szybciej niż przewiduje regulamin. Dostałem szansę, by zacząć terapię od początku – dodaje.

Rysiek skończył LO. Próbował zdawać na studia. Uczył się w policealnej szkole farmacji. Brał marihuanę, amfetaminę i ekstazy. Sam szukał ośrodka i „San Damiano” znalazł w internecie. Po długich problemach z narkotykami nastąpił moment, w którym się obudził.

– Bralem od 14. roku. Na początku okazyjnie. Po 2-3 latach zaczęły się ciągi. Zdarzało się, że nawet rok czasu miałem przerwy. Decyzję o leczeniu w Chęcinach podjąłem sam. Ojciec mówił, że sobie nie poradzę. Próbowałem chodzić na godzinne terapie w moim mieście. Ale kończyły się tylko pokrzyczeniem sobie, i tyle. Przybyłem zimą tego roku. Zaraz zostałem wciągnięty w wir pracy, w odśnieżanie. Podobała mi się forma tzw. informacji zwrotnych od ludzi, jak nas postrzegali. I to mnie zafascynowało. Zafascynowały mnie wartości franciszkańskie: praca, szczerość, poszanowanie ludzi i zwierząt – opowiada.

W swej autoprezentacji wraca do początków brania. Był dobrym dzieckiem, bardzo dobrym uczniem w podstawówce. W gimnazjum także, ale tylko w pierwszej klasie. Potem było już tylko gorzej. Pod koniec pierwszej klasy zrodziły się głupie pomysły, by zapalić, napić się alkoholu, spróbować marihuany.

– Przełomem był moment, kiedy zostałem okradziony z bluzy i innych rzeczy osobistych. Powiedziałem o tym rodzicom. Specjalnie się tym nie przejęli. Ale wtedy obiecałem sobie, że już nigdy sobie na to nie pozwolę, żeby mnie ktoś okradł. Zacząłem szukać towarzystwa właśnie wśród ludzi z ulicy, którzy dawali mi bezpieczeństwo. Ale ceną było branie narkotyków. Picie alkoholu. Wagarowałem, ale uczyłem się dobrze – wraca pamięcią.

Dużo mówi o swoich słabościach. Zwłaszcza o tym, że łatwo nim manipulować, że łatwo poddaje sie grupie, że, że…

– To były główne powody samobójczej przepustki. Teraz zmieniam to. Zupełnie inaczej podchodzę do życia i mam dobre sygnały, że idę do przodu i w dobrym kierunku. Muszę pracować nad swoim zdaniem, nad pewnością siebie. Chcę pokazywać siebie, takim, jakim jestem, a nie takim, jakim chcę, by mnie ludzie widzieli – wyznaje.

Po ukończonej terapii chciałby się osiedlić w Kielcach, podjąć pracę i studia. Chce łagodnie wejść w to życie. Na taki plan zgadzają się zarówno terapeuta, jak i rodzina, która chce, by wrócił do rodzinnego miasta. Rysiek jednak pragnie mieć dalsze wsparcie franciszkanów.

Pokonał nałóg i został nawet terapeutą

3. San Damiano to otwarte drzwi

dla każdego z nas.

Chwyć się jego sznura

Wyrusz najwyższy już czas.

Trzydziestoletni Zbyszek z południowo-wschodniej Polski, heroinista, miał konflikty z prawem. Trafił do „San Damiano” w okresie, kiedy program terapeutyczny był inny, w stylu starego Monaru. Było to półtora roku terapii typowo behawioralnej, poznawczej i dobrego treningu umiejętności społecznych. Przede wszystkim pracy i psychoterapii grupowej.

Wszystko miał zaburzone. Z powodu brania narkotyków był poza odpowiedzialnością, zdolnością racjonalnego myślenia, przewidywania konsekwencji swojego postępowania i nawiązywania zdrowych relacji społecznych w grupie. Wszystko w jego życiu obracało się wokół narkotyków. Spał w noclegowniach, na dworcach, a nawet w kanałach.

Przyjechał do Chęcin całkowicie wyczerpany. Chciał po detoksie trochę się odkuć zdrowotnie, ale podchodził do tego z dużą rezerwą. I nie bardzo było wiadomo, co tak naprawdę będzie się działo w jego życiu. Miał bardzo dużo porażek życiowych. Był bardzo zamknięty w sobie i skryty. Porażki polegały z jednej strony na konfliktach w społeczności, z drugiej – na nieumiejętności organizowania zlecanych mu zadań. Wielu rzeczy nie potrafił przewidzieć.

Przykładem była nieumiejętność gospodarowania pieniędzmi. Gdy był szefem kuchni, pojechał na zakupy i tak to zrobili, że później brakło na chleb. Nie wziął poprawki na to, że musi zostawić pewną pulę pieniędzy, by codziennie rano kupić chleb. Pulę dostawał na tydzień. Społeczność go jednak za to nie ukrzyżowała.

– Miałem 14 lat i byłem bardzo ciekawy, jak to jest po narkotykach. Sporo o tym czytałem. Ciągnęło mnie do narkomanów, bo byli wyzwoleni. Ojciec był wtedy za granicą, pieniądze w domu nie stanowiły większego problemu. Początkowo nikt się nie domyślał – wspomina.

Po szkole zawodowej trochę pracował. Kilka razy zawalił technikum. Zbiegło się to z tym, że zaczął brać heroinę dożylnie. Jak każdy narkoman, opanował do perfekcji kamuflaż. Potrafił kłamać w żywe oczy bez zmrużenia powieki, nawet wtedy, gdy matka znalazła narkotyki. – To nie moje – przekonywałem mamę. I zazwyczaj udawało mi się ją skutecznie okłamać – wyznaje. Późne powroty do domu, brak kontaktu, zmienne nastroje, zamykanie się w swoim pokoju, znikające pieniądze – to wszystko stawało się normą.

W końcu wydało się, że jest zaawansowanym narkomanem. Matka organizowała mu detoksy i pobyt w ośrodkach południowo-wschodniej Polski. On w zamian nie starał się o pracę, okradał rodzinę i ćpał.

– Rodzice byli bezsilni. Ja też nie panowałem nad sobą. Sprzedawałem wszystko, co tylko dało się spieniężyć, aby mieć na ćpanie. Szantażowałem i nawet używałem siły wobec rodziny, by tylko zdobyć pieniądze. Ćpałem ostro. Plątałem się kolo Caritasów w całej Polsce, żeby zdobyć coś do jedzenia – wspomina.

W końcu udało się go przywieźć do Chęcin. Wbrew wszystkiemu zaczął wychodzić z nałogu. Zadziwieni byli sami zakonnicy. Najbardziej krytyczny moment jego życia i leczenia przeżyli wraz z nim wszyscy. Otóż w trakcie terapii, pewnego dnia przyjechali do klasztoru stróże prawa, by zabrać go do aresztu za to, że ukradł w markecie paczkę wegety za 15 zł. Odsiedział 3 miesiące. Wytrzymał. Nie załamał się. Zrozumiał, że odpuszczenie grzechów przez Boga i zadana pokuta, to jedno, a drugie - za czyn przestępczy też należy ponieść odpowiedzialność, w tym wypadku karę wyznaczoną przez sąd. Po wyjściu zza murów więziennych trafił ponownie za mury klasztorne, by ostatecznie pokonać nałóg i… pozostać za nimi już, jako terapeuta. Mieszka we własnym mieszkaniu wraz z żoną, niedaleko Chęcin.

Wszyscy są dumni ze Zbyszka. I franciszkanie, i terapeuci, i koledzy uzależnieni od narkotyków. Jest on teraz żywym przykładem i inspiracją dla innych narkomanów, że można wyjść i żyć normalnie. No, prawie normalnie.

W duchu franciszkańskim

Kiedy serce pod pachą mocno ściskasz.

Kiedy myślisz – jestem już bez szans.

Nie bój się ja poprowadzę ciebie.

Uwierz w siebie zaufaj podaj rękę

przecież możesz lepiej żyć.

(Refren „San Damiano”)

– Większość historii osób uzależnionych od narkotyków, wchodzących przez klasztorną bramę jest taka sama. Różnią się jedynie indywidualnymi przeżyciami. Większość problemów tych ludzi jest do siebie podobna: konflikty z prawem, porwane relacje rodzinne, z rodzicami, żoną, współmałżonkiem. Przybywa ich tu wielu. Tych, którzy wychodzą z uzależnienia, jest natomiast niewielu. Ich sukces jest świętem całej społeczności, franciszkanów i mieszkańców Chęcin – opowiada o. Tomasz Pawlik, terapeuta i duszpasterz narkomanów „San Damiano”.

To, że ośrodek umiejscowiony jest na terenie klasztoru, już wprowadza w określony klimat. Dla zakonnika fakt, że mieszka niemalże w kościele nie jest niczym nadzwyczajnym. I jest to dla niego chleb powszedni. Z tego, co mówią leczący się tu narkomani, to miejsce klasztorne ma dla nich szczególny charakter. Fakt, że jest klasztor i są tu zakonnicy odbierają na dość głębokim poziomie duchowym, fascynacji, tajemnicy i czują duchowy respekt przed franciszkanami. Ważne jest dla nich miejsce, w którym nie musi się za wiele dziać, ale wystarczy, że ono jest. Ośrodek ma swoje logo, flagę, herb i hymn.

– Przyjęliśmy, że ośrodek ma franciszkański charakter i zbudowany jest na wartościach franciszkańskich, czyli życzliwości, poszanowaniu drugiego człowieka, gościnności. Na różnych poziomach i wymiarach ich życia jesteśmy obecni – wyjaśnia o. Pawlik.

Terapia jest prowadzona w trybie stacjonarnym: podejmujący leczenie przez cały czas mieszkają na terenie Domostwa. Jest ona długoterminowa – pełny cykl terapeutyczny trwa 18 miesięcy.

Liczba miejsc w ośrodku przewidziana jest na 20 osób pełnoletnich; mężczyzn i kobiet w wieku 18–28 lat. Orientacja religijna uzależnionych nie ma znaczenia; osoby przyjmowane są dobrowolnie, warunkiem jest jednak zaakceptowanie przez nich franciszkańskiego charakteru „San Damiano” i wartości tu promowanych. Osoby przyjmowane są na terapię po uprzedniej detoksykacji (odtruciu) lub po okresie dwutygodniowej abstynencji od narkotyków, wcześniejszym zgłoszeniu chęci podjęcia leczenia (wpis do księgi pacjentów oczekujących i umówienie terminu przyjazdu). Jedynym dokumentem wymaganym jest dowód osobisty.

Każda osoba uzależniona ma zapewnione prawo do wolności religijnej. Chrześcijanie mogą w czasie terapii rozwijać swoją relację z Bogiem, natomiast uzależnieni innych wyznań lub niewierzący przez udział w praktykach o charakterze religijnym mogą osiągnąć ważne cele terapeutyczne: codzienna modlitwa i medytacja służą podejmowaniu refleksji nad sensem własnego leczenia i życia; niedzielna Eucharystia organizowana i prowadzona przez mieszkańców ośrodka jest czasem, kiedy pacjenci integrują się z lokalną społecznością, przełamują bariery i lęki przed publicznym wystąpieniem. Msza św. jest sprawowana w intencjach społeczności oraz za dobrodziejów Domostwa, społeczność zbiera ofiary na tej Mszy św., przeznaczając je na wcześniej ustalone cele.

Pacjenci pełnią różnorodne funkcje w ośrodku. Kierownik SOD, inaczej Sodowiec (Służba Ochrony Domostwa) sprawdza m.in., czy ktoś w społeczności nie złamał abstynencji i czuwa nad bezpieczeństwem. Kierownik Pracy, przydziela m.in. codzienne obowiązki i sprowadzający ich wykonanie; Opiekun Domu, dba m.in. o czystość i estetykę w ośrodku i jego obejściu. Szef Kuchni jest odpowiedzialny za czystość na kuchni, planuje jadłospis i zakupy, przygotowuje posiłki. Kulturalno-Oświatowy (Kaowiec) organizuje i planuje czas wolny dla społeczności.

„Program terapii realizowany jest w oparciu o »Model Społeczności Terapeutycznej«. Zasadniczą atmosferą, jaka jest wytworzona w ośrodku, jest klimat domowy (rodzinny) wraz z całą strukturą społeczną. Aby to zaakcentować – do celów terapii ośrodek został nazwany Niezależnym Domostwem „San Damiano” – opowiada terapeutka, Arleta Kempka, kierowniczka ośrodka.

Pacjenci od początku motywowani są przez terapeutów i społeczność do podjęcia zadań terapeutycznych; mają jednak prawo do rezygnacji z leczenia. W sytuacji, kiedy pacjent notorycznie narusza zasady i normy ośrodka lub nie podejmuje zadań związanych z leczeniem, społeczność terapeutyczna może wnioskować o rozwiązanie kontraktu terapeutycznego. Leczenie i zadania terapeutyczne rozpisane są na poszczególne etapy.

Pierwszy jest Obserwator

Czas jego trwania wynosi ok. 2 tygodni. Na tym etapie kandydat na członka społeczności zapoznaje się z elementami terapii w ośrodku, regulaminem, życiem społeczności oraz światem wartości i symboliką Domostwa. Celem tego etapu jest ukształtowanie pierwszej motywacji do podjęcia terapii w ośrodku. W tym czasie społeczność ośrodka poznaje nowego pacjenta, wspiera go w trudach przystosowania się do życia według zasad „San Damiano”. Obserwator otrzymuje swojego terapeutę i opiekuna, tzw. anioła stróża.

Po ok. dwóch tygodniach następuje przyjęciówka. Obserwator przedstawia społeczności swój życiorys. Społeczność podsumowuje jego postawę i starania związane z kontynuacją terapii w „San Damiano”. Jeśli społeczność wyrazi zgodę na przyjęcie, nowy członek podpisuje kontrakt na cały etap Nowicjatu, który trwa około dwóch miesięcy.

Nowicjat jest czasem zaangażowania się w życie Domostwa

Nowicjusz uczy się odrzucać narkomański styl życia. Najważniejszą wartością, jaką powinien ukształtować w sobie, jest uczciwość, która odnosi się do zasad, norm, tradycji Domostwa „San Damiano”. Kształtuje w sobie postawę pokory przejawiającą się w podporządkowaniu się decyzjom społeczności oraz w rzetelnym wykonywaniu obowiązków. W tym czasie osoba powinna nauczyć się przyjmować informacje oraz udzielać ich innym. Nowicjusz stara się o uzyskanie prawa głosu, co sprawia, że może podejmować ważne dla Domostwa decyzje.

Przejście na Domownika następuje po uzyskaniu zgody społeczności. Kandydat musi podpisać kontrakt na kolejny etap. Temu wydarzeniu towarzyszy ceremonia Mszy św. z udziałem mieszkańców Chęcin, sprawowanej w intencji nowego Domownika „San Damiano”.

Domownik stara się żyć wartościami „San Damiano”

Ma szczególny przywilej i zadanie być opiekunem Obserwatora. Zwraca uwagę na kształtowanie więzi i relacji z członkami Domostwa. Domownik rozpoczyna pracę nad relacjami z rodziną, wyjeżdża na przepustki, ma możliwość podjęcia nauki szkolnej, kursów zawodowych oraz ma możliwość podejmowania pracy. Celem etapu jest integracja ze społecznością Domostwa „San Damiano” oraz konfrontacja z życiem poza ośrodkiem. Etap ten trwa od 4 do 7 miesięcy. W jego trakcie uczy się odpowiedzialności: podejmuje decyzje i ponosi ich konsekwencje, egzekwuje u innych wykonywanie funkcji i zadań, dba o Domostwo i członków społeczności, można samodzielnie wychodzić poza obręb ośrodka, można podjąć pracę i zarządzać własnymi funduszami w związku z realizacją planu leczenia. Można na tym etapie zakończyć także leczenie, albo przejść na kolejny etap – Twórcy.

Następuje to po uzyskaniu zgody społeczności. Kandydat podpisuje kontrakt na etap Twórcy. Temu wydarzeniu towarzyszy ceremonia Mszy św. sprawowanej w intencji nowego Twórcy. Na zakończenie Mszy św. następuje uroczysty wpis do „Księgi Dokonań”.

Twórca w znacznym stopniu żyje wartościami „San Damiano”

Posiada i pogłębia wiedzę o własnej osobowości, jest zdolny do wglądu wewnętrznego, kreuje swoje zainteresowania i życie duchowe. Uczy się życia poza ośrodkiem, stara się podejmować podstawowe role społeczne.

– Na tym etapie nabywa umiejętności radzenia sobie z nawrotami choroby, kontynuuje budowanie relacji z najbliższą rodziną. Celem etapu jest także aktywizacja zawodowa. Aby rozpocząć terapię na etapie Twórcy, Domownik zobowiązany jest do stworzenia wspólnie z terapeutą Indywidualnego Planu Terapii, który przedstawia społeczności głównej. Społeczność ma wgląd w realizację IPT poprzez szczegółowe plany zadań sporządzane przez pacjenta. Etap ten trwa od 4 do 8 m-cy. Czas trwania programu ustalany jest indywidualnie z każdym pacjentem w zależności od Osobistego Planu Terapii – wyjaśnia terapeuta Arleta Kempka.

Twórca pełni funkcję opiekuna pacjentów pierwszego etapu, poprzez co realizuje postulaty filozofii społeczności terapeutycznej. Może podjąć funkcje kierownicze, których nie zrealizował na pierwszym etapie. Twórca powinien swoim przykładem promować wartości ośrodka „San Damiano”.

Pod koniec etapu ma możliwość szukania pracy, mieszkania, kontynuacji nauki lub jej rozpoczęcia. W czasie wolnym uczestniczy w planie dnia społeczności „San Damiano”. Pretendent jest propagatorem wartości „San Damiano”, przykładem dla pozostałych członków społeczności. Na tym etapie Twórca kończy leczenie. Temu wydarzeniu towarzyszy ceremonia Mszy św. sprawowanej w jego intencji. Na zakończenie Mszy św. następuje uroczysty wpis do „Księgi Dokonań”.

Status Neofita „San Damiano” może uzyskać pacjent,

który zakończył terapię i po trzech miesiącach samodzielnego i trzeźwego życia poza Domostwem, w tym poza Hostelem „Rivo Torto”, poprosił społeczność o ten przywilej. Nadanie tytułu Neofita „San Damiano” jest uroczystością, którą organizuje społeczność. Neoficie zależy na utrzymywaniu więzi z „San Damiano”; staje się szczególnym gościem Domostwa – zawsze może znaleźć tu dla siebie schronienie. Status Neofity traci się z chwilą powrotu do narkotyków lub braku kontaktu z Domostwem. Można go odzyskać po wyjściu z sytuacji nawrotowej lub po odnowieniu więzi ze społecznością „San Damiano”. Decyduje o tym społeczność.

Foto: Andrzej Piskulak

Dowódca wojsk amerykańskich w Europie modlił się na Świętym Krzyżu

2010-03-10T13:31:00.004+01:00

Dowódca wojsk amerykańskich w Europie gen Carter Ham oraz towarzyszący mu oficerowie gościli wczoraj w świętokrzyskim sanktuarium. Po modlitwie otrzymali od superiora klasztoru O. Zygfryda Wiechy OMI błogosławieństwo Relikwią Drzewa Krzyża Świętego Generał od kilku dni przebywał s w Kielcach, gdzie przyglądał się ćwiczeniom polskich żołnierzy, którzy wkrótce wyjadą do Afganistanu. Szkolenie zakończyło się dzisiaj.

We wtorkowe popołudnie Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej gościli w swym sanktuarium dowódcę armii amerykańskiej w Europie gen. Cartera Hama, gen. Dywizji Williama Enyarda –dowódcę Gwardii Narodowej ST. Illinois oraz dowódcę Wojsk Lądowych gen. dyw. Tadeusza Buka, gen. dyw. Zbigniewa Głowienkę - dowódcę II Korpusu Zmechanizowanego z Krakowa.

- Goście zwiedzali kompleks klasztorny. Z uwagą wysłuchali i zapoznali się z jego historią. Następnie zostali pobłogosławieni Relikwią Drzewa Krzyża Świętego i Ją ucałowali. Zostali też zaproszeni przez superiora klasztoru o. Zygfryda Wiechę OMI na poczęstunek – poinformował mnie o. Dariusz Malajka OMI.

Od 5 marca do dzisiaj odbywały się w Centrum Szkolenia Na Potrzeby Sił Pokojowych na kieleckiej Bukówce ćwiczenia pod kryptonimem: „Bagram 7” sprawdzające przygotowanie siódmej zmiany polskich żołnierzy udających się na misję pokojową do Afganistanu. Wyszkoleni żołnierze otrzymają certyfikat potwierdzający ich profesjonalne wyszkolenie i przygotowanie do misji

Generał Carter Ham przyglądając się ćwiczeniom polskich żołnierzy, którzy wkrótce wyjadą do Afganistanu, szczególnie interesował się z specyfiką szkolenia, w którym wykorzystywane były amerykańskie doświadczenia.

Większość żołnierzy biorąca udział w końcowym egzaminie jest z I Brygady Pancernej z Wesołej k/ Warszawy. Od kwietnia polski kontyngent w Afganistanie będzie liczył 2600 osób. Głównym zadaniem naszych żołnierzy pozostanie szkolenie afgańskiego wojska i policji.

Kielce: dziewczynka z „Okna życia” wróciła do matki

2010-02-10T19:39:00.009+01:00

Dwutygodniowa Agatka jutro po badaniach kontrolnych w kieleckim Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym wypisana będzie do rodzinnego domu. Kielecki Sąd Rodzinny zdecydował dziś, że dziewczynka, która w miniony piątek trafiła do "Okna Życia" wróci do mamy. Ale jest to decyzja tymczasowa.

Dziewczynka pozostanie z matką do czasu, kiedy zakończy się postępowanie o ewentualne ograniczenie władzy rodzicielskiej. Poza tym sąd zdecydował, że rodzina będzie odwiedzana raz w tygodniu przez kuratora sądowego, którego opinia będzie miała wpływ na dalszy los dziecka.

Od siebie:
Dziecko zostało pozostawione w "Oknie życia" w piątek 5 lutego o godz. 16.35. Siostry nazaretanki, które odebrały dziewczynkę nadały jej imię Agata. Natychmiast trafiła do szpitala. Informowałem o tym we wpisie pt. „Kielce: dziewczynka w „Oknie życia”

Następnego dnia zgłosiła się kobieta, która przedstawiła się, jako matka swojej młodej córki, która chciała się pozbyć swojego dziecka. Poinformowała wówczas dyrekcję szpitala oraz ks. Krzysztofa Banasika – zastępcę dyrektora kieleckiej Caritas, że matka porzuconego noworodka była w szoku. Napisałem o tym we wpisie pt. Kielce: babcia chce odzyskać dziecko pozostawione przez jej córkę w "Oknie życia"

W ubiegłym roku 25 marca utworzone zostało przez Caritas diecezji kieleckiej „Okno życia” przy Placu Najświętszej Marii Panny koło Katedry. Poświęcił je wówczas bp. Kazimierz Gurda. (Pisałem we wpisie: Kielce: Caritas otwiera „Okno Życia”) „Oknem życia” opiekują się siostry nazaretanki.

Kielce: babcia chce odzyskać dziecko pozostawione przez jej córkę w "Oknie życia"

2010-02-06T15:32:00.010+01:00

Do szpitala dziecięcego w Kielcach zgłosiła się babcia dziecka pozostawionego wczoraj w "Oknie życia" na placu Panny Marii. Jak poinformował dzisiaj Radio Kielce ks. Krzysztof Banasik, zastępca dyrektora kieleckiej Caritas, rodzina chce odzyskać dziewczynkę

Kobieta poinformowała, że to jej córka zostawiła swoje dziecko w „Oknie życia”. Jej postępek tłumaczyła tym, że była w szoku. Zapowiedziała , że będzie chciała odzyskać niemowlę i że przekaże je matce.

– Sytuacja trochę się komplikuje, bo trzeba sprawdzić, czy matka będzie mogła pełnić swoje funkcje – powiedział Radiu Kielce ks. Krzysztof Banasik.

Jak poinformowało dzisiaj biuro prasowe świętokrzyskiej policji, dziecko przebywa szpitalu dziecięcym. Po wstępnych badaniach lekarz ustalił stan zdrowia noworodka , jako dobry. Jego wiek określił na około 10 dni. W sprawie niemowlęcia prowadzone jest postępowanie policyjne.

Od siebie:

Jak wczoraj informowałem we wpisie pt. „Kielce: dziewczynka w „Oknie życia” , dziecko zostało pozostawione w "Oknie życia" około godziny 16.35. Siostry nazaretanki, które odebrały dziewczynkę nadały jej imię Agata. Dziecko natychmiast trafiło do szpitala, w którym nadal przebywa.

Trudno w tym momencie komentować tę gorącą informację. Tym bardziej, że sytuacja, w jakiej znalazło się porzucone (podrzucone) niemowlę jest bardzo dynamiczna z wieloma zwrotami akcji.

Kielce: dziewczynka w „Oknie życia”

2010-02-05T21:08:00.009+01:00

W kieleckim „Oknie życia” dzisiaj popołudniu ktoś porzucił prawie miesięczne zadbane niemowlę. Po wyjęciu go przez siostrę nazaretankę Lucjanę Muchę z torby okazało się, że jest to dziewczynka. Siostry natychmiast nadały jej imię Agata - dzisiejszej patronki. Jest to pierwszy taki przypadek w regionie świętokrzyskim.

W chwilę po znalezieniu niemowlaka przybyła karetka pogotowia ratunkowego. Zdaniem lekarzy, stan zdrowia dziecka jest bardzo dobry. Dziewczynka natychmiast trafiła do jednego z kieleckich szpitali. W ocenie lekarzy dziecko może mieć około 2 do 4 tygodni. Waży ponad 3 kilogramy i czuje się bardzo dobrze. W chwili pozostawienia w „Oknie życia” było bardzo zadbane.

W ubiegłym roku 25 marca utworzone przez Caritas diecezji kieleckiej „Okno życia” Placu Najświętszej Marii Panny koło Katedry poświęcił bp Kazimierz Gurda. (Pisałem we wpisie pt. Kielce: Caritas otwiera „Okno Życia” ) „Oknem życia” opiekują się siostry nazaretanki.

Od siebie:
Mam mieszane uczucia. Gdy patrzę na swojego 5 – letniego Kubusia, to aż mi się serce kroi, gdy przychodzi mi pisać o porzuconych dzieciach. W ubiegłym roku pisałem o zamordowanym i porzuconym niemowlaku w śmietniku na jednam z kieleckich osiedli. Przy okazji przypomniałem wówczas kilka przypadków porzuconych w podobny sposób, martwych noworodków z ostatnich lat w regionie świętokrzyskim. I to jest tragiczne.

Dzisiaj też rozegrała się tragedia, bo matka porzuciła zadbaną bardzo ładną dziewczynkę. Ale podobnie, jak siostry nazaretanki ciszy mnie, że dziecko znalazło opiekę, a nie zostało zamordowane. Podpisuję się pod słowami, które wypowiedziała dziś s. Lucjana: „Jest to wielkie święto”

„Okna życia” są w Kielcach i Sandomierzu. Dzisiejszy przypadek pozostawiania dziecka w „Oknie” jest pierwszym w regionie świętokrzyskim.

Bardzo cieszy nas, że narciarski Bieg Piastów uznano za Imprezę Masową Roku 2009

2010-01-10T19:55:00.014+01:00

Po raz pierwszy w 75 Plebiscycie Przeglądu Sportowego uznano za Imprezą Masową Roku narciarski Bieg Piastów i nagrodzono statuetką jego wieloletniego komandora Juliana Gozdowskiego. Decyzja o uhonorowaniu tej niezwykłej imprezy narciarskiej ucieszyła niejednego miłośnika nart w Polsce.

Od siebie:

Osobiście bardzo się ucieszyłem, gdy zobaczyłem na ekranie swojego telewizora wzruszonego Juliana Gozdowskiego. Ta statuetka należało się temu niezmordowanemu animatorowi narciarstwa biegowego kilka lat temu, a na pewno rok temu, gdy w morderczych warunkach zmagaliśmy się 1 marca 2008 r. na ekstremalnych trasach izerskich.

Tak, tak! Zmagałem się. Od kilku lat bowiem startuję w Biegu Piastów na dystansie 25 km. I co roku otrzymuję od komandora Gozdowskiego dyplom za ukończenie biegu i zajęcie w nim miejsca w grupie 500 zawodników, a także medale i puchary w innych kategoriach. Dlatego wzruszyło mnie wczorajsze uhonorowanie statuetką imprezy Bieg Piastów. Po obrobieniu się z innych obowiązków dziennikarskich, czym prędzej kreślę te uwagi i wspomnienia.

W 2008 r. jednak nie było tradycyjnych dwóch dystansów 25 km i 50 km. Była jedna dla wszystkich 33-kilometrowa wodno-śnieżna trasa. Na pół godziny przed startem nad Polaną Jakuszycką rozszalała się burza z błyskawicami i piorunami. Tuż przed startem gradowo-deszczowa ulewa nagle przekształciła się w śnieżną zadymkę. Jednak wystartowaliśmy. Wszyscy potem mówili, że wtedy to zdarzył się po prostu cud...

- Zawodnicy wystartowali bez śniegu, bez niczego – powiedział komandor Julian Gozdowski dziennikarzom „Sygnałom Dnia” z „Jedynki” Polskiego Radia po zakończeniu zawodów.
W historyczne sobotnie przedpołudnie 1 marca o godz. 10.10 około 2100 zawodników z kilkunastu krajów wyruszyło na 33-kilometrową wodno-śnieżną trasę z Polany Maliszewskiego. Wśród nich ponad 1540 narciarzy zdecydowało się pokonać cały dystans. Razem z nimi biegłem też i ja.

Pozostali posłuchali licznych ostrzeżeń organizatorów, by, jeśli nie czują się na siłach, tylko wystartowali i przebiegli, co najmniej 1 km lub pokonali tzw. „małą pętlę” (ok. 8 km), aby XXXII Bieg Piastów w ten sposób zaliczyć.

Na całej trasie było ślisko i niebezpiecznie. Okazało się, że warto było zainwestować kilkadziesiąt złotych we właściwe smary narciarskie. Odbierając rano swoje wysmarowane „fischery” pozostawione na noc w jednym serwisów narciarskich usłyszałem sugestię, że raczej należałoby wypłynąć na trasy narciarskie... kajakiem. Profesjonalnie nałożony smar wraz z podkładem na tzw. „trzymanie” okazał się zbawienny podczas licznych, trudnych podbiegów.

Z Polany Jakuszyckiej wspinaliśmy się kilkukilometrowym podbiegiem na „Górny Dukt Końskiej Jamy”. Śnieg zalepiał oczy, wichura zatykała oddech i spychała zawodników z trasy. Po zdobyciu szczytu czekał kilkukilometrowy ostry zjazd na polanę, z której wystartowaliśmy. Na jego trasie duże szybkości zostały nieoczekiwanie wytrącone przez strażników, którzy informowali o tym, że trasa popękała z powodu spływających ze szczytu strumieni. Pęknięcia natychmiast zasypywali śniegiem liczni wolontariusze wyposażeni w łopaty.

Na Polanie Maliszewskiego drugi raz już tego dnia była okazja, by podjąć decyzję, czy biec dalej. Organizatorzy bowiem gwarantowali zaliczenie zawodów i medal okolicznościowy. Wystarczyło tylko podjechać do sędziów... Nagle piękne słońce, które na chwilę wychyliło się zza chmur, spowodowało, że tylko nieliczni zrezygnowali. Potężna, kolorowa kolumna narciarska sunęła w milczeniu dalej.

Po przebiegnięciu mostu na Kamiennej skierowaliśmy się na „Waloński Kamień”, a dalej podbiegiem na „Czerwone Skałki”. Stąd płaskim ślizgiem pokonaliśmy trasą „Dzielnych Klapek” i „Niematematyczną” do Ciekonia, gdzie wchodzi ona na „Drogę Kwarcową”. Szybko zjechaliśmy na „Rozdroże pod Cichą Równią”. Dalej w prawo pobiegliśmy „Trasą Kopalni Turów” do „Trasy Elektrowni Turów”. Po przejechaniu „Słonecznej Polany”, doślizgaliśmy się w końcu do punktu żywnościowego na „Cichej Równi”.

Dzięki posiłkowi zjazd przez „Kamienny Kamień”, a następnie „Drogą Jeleniogórską” był istną frajdą. Radość została jednak nagle zastąpiona wysiłkiem i bólem, gdy zaczęliśmy pokonywać kolejne podbiegi. Zjazdy stawały się coraz niebezpieczniejsze już to z powodu wichury i zadymki śnieżnej, już to z powodu rozjeżdżonych torów. Na trasie powstało mnóstwo niebezpiecznych, bo niewidocznych na białym tle, muld śnieżnych. Zjazdy kończyły się licznymi upadkami.

Podczas podbiegów pot zalewał całe ciało. Ramiona i nogi omdlewały. Z pamięci ulatywały poetyckie nazwy wzniesień, podbiegów, zjazdów i atrakcyjnych odcinków tras wkuwane przed zawodami. Warunki atmosferyczne z minutę na minutę stawały się skrajnie trudne: świeży i rozmiękły śnieg, woda pokrywająca narciarski szlak, kałuże, wezbrane potoki, a nawet miejscowe braki śniegu. Cały czas zadymka, chwilami przechodząca w mżawkę.

I wreszcie zdumienie wymieszane z radością, gdy zjechaliśmy po raz drugi z „Duktu Końskiej Jamy” prosto na Polanę Jakuszycką i pętlami na dwukilometrowym odcinku zmierzaliśmy do mety, gdzie czekali sędziowie ze skanerami i piękne dziwaczny z okolicznościowymi medalami. Cieszyło nas również to, że pomimo deszczu, wichury, gradu i zadymki na Polanie Jakuszyckiej dopingowało nas duże grono kibiców.

W ubiegłym roku przebiegłem swoje 25 km. Nie było tak ekstremalnie, jak wyżej opisałem, ale trasa była bardzo wymagająca do tego stopnia, że momentami z powodu bólu każdego skrawka ciała i wysiłku łzy na izerskich szczytach zmieniały się w kropelki lodu, by na dole odtajać i zmienić się radosne krople wody .

Przy okazji tych wspomnień muszę tu dodać, że Bieg Piastów, to nie tylko wspaniała impreza sportowa. To przede wszystkim zjawisko sportowe, społeczne, kulturalne i socjologiczne na skalę nie tylko ogólnopolską, ale także międzynarodową. To wspaniała manifestacja zainteresowania sportem ludzi w różnym wieku (wśród zawodowców oraz amatorów w średnim wieku biegły dzieci, kobiety i mężczyźni, ludzie w podeszłym wieku, ale nadal młodzi duchem i niezwykle sprawni). To także pokaz mody narciarskiej, począwszy od nart, wiązań, butów i smarów, a skończywszy na ubiorach i innych gadżetach sportowych. To konsolidacja profesji zawodowych sportowców; swój bieg mieli leśnicy, energetycy, policjanci, hutnicy. Ten Bieg to jednak także wspaniała zabawa i radość z jego ukończenia.

Trasy Biegu Piastów prowadzą przez malowniczą część Gór Izerskich na wysokości od 800 do ponad 1000 metrów nad poziomem morza. Od 1995 roku należy do Europejskiej Ligi Biegów Długodystansowych Euroloppet, od 2008 do Światowej Ligi Biegów Długodystansowych (Worldloppet Ski Federation).

W tym roku też przygotowuję się do startu. Do tej pory udało mi się zaliczyć już pewnie ponad 100 km w pagórkowatych lasach niedaleko „pępka świata”, jakim stał się od kilku dni kamieniołom „Zachełmie” z powodu odkrycia w nim śladów tetrapodów. W chwili obecnej ważniejsze od nich są jednak moje i moich kolegów ślady, które tak mozolnie sobie wytyczyliśmy, by chociaż w niewielkim stopniu były porównywalne do tych jakuszyckich , kiedy to znowu będziemy walczyć ze sobą i ze sobą samym na kolejnym Biegu Piastów.

Foto z mojego archiwum

1. Nasza drużyna z 2004 r.

2. W 2008 r. bez śniegu czekaliśmy na start zadowoleni schowani przed padajacym deszczem.

3. 2009 r. W tym tłumie także jesteśmy

Zagnańsk: kamieniołom „ Zachełmie”, w którym odkryto ślady tetrapodów (Opis)

2010-01-08T20:19:00.015+01:00

W dawnym kamieniołomie „Zachełmie” w gminie Zagnańsk młodzi kieleccy naukowcy odkryli odciski stóp i kości najstarszych czworonożnych zwierząt lądowych. Najnowszy numer prestiżowego tygodnika naukowego "Nature" poświęcony został temu niezwykłemu odkryciu w Górach Świętokrzyskich.

A oto garść informacji na temat kamieniołomu i jego otoczenia ode mnie.

Kamieniołom leży na terenie gminy Zagnańsk w Suchdniowsko – Oblęgorskim Parku Krajobrazowym u podnóża Góra Chełm, zwanej też Chełmową, która wznosi się na wysokość 399 m n.p.m. W zachodniej części wzgórza powstało rozlegle, pokopalniane wyrobisko w złożu dolomitu o głębokości 20 m. Ogólna powierzchnia wyrobiska wynosi 4, 56 ha. Można tu spotkać także gniazda rud żelaza i kalcytu..

Wydobywany był w nim kamień już XVII w. , a miejsce to, jak podaje w swojej książce pt. „Spacerkiem po Zagnańsku” miejscowy historyk Stanisław Janicki, znano także jako „Zagnańsk - Doły”. W pobliżu kamieniołomu stał młyn i prażak, w których przygotowywano z dolomitu tonik dla hut. Wydobywano także tutaj kamień m.in. do budowy linii kolejowej Radom - Kielce.

Po II wonie światowej eksploatację systemem odstrzałów w kopalni „Zachełmie” prowadziła Kopalnia Skalnych Surowców Drogowych w Wiśniówce. Rocznie wydobywano tu do 100 tys. ton kruszywa drogowego. Zasoby wówczas oceniano na ponad 8 mln ton.

Na zachodnim zboczu tuż za XVII – wiecznym kościołem stał piec szachtowy, w którym wypalano dolomit i łamano go na grysik. Jednak wybuchy w kopalni naruszyły stosunki wodne oraz zagrażały stabilności kościoła i linii kolejowej. Pod koniec lat 80. zaprzestano eksploatacji i kamieniołom zamknięto.

W 1987 r. ustanowiony został pomnik przyrody pn. „Odsłonięcie geologiczne na Górze Chełm”. Jego profil skalny jest o wysokości 20 m i długości. 50 m. Przedstawia on „zjawisko kontaktu warstw dolomitów ze zlepieńcami i piaskowcami oraz mineralizację skał węglanowych hematytem i barytem”.

Trzon „Odsłonięcia” stanowią szare dolomity środkowo dewońskie, tzw. „żywetu dolnego”, uformowane 385 mln lat temu. Natomiast otoczony jest on wiśniowymi piaskowcami i zlepieńcami permsko – triasowymi, które powstały 245 mln lat.

„Bezpośrednie sąsiedztwo tych odległych o 140 mln lat okresów geologicznych jest niezwykle ciekawe dla badań nad przeszłością geologiczną regionu świętokrzyskiego” – pisał w 2003 r. w swej książce „Spacerkiem po Zagnańsku” Stanisław Janicki, emerytowany nauczyciel miejscowego Technikum Leśnego, regionalista, z zamiłowania badacz dziejów Zagnańska.

Wierzchołek Góry Chełm porośnięty jest lasem mieszanym z przewagą modrzewia. Większość drzew spowitych jest bluszczem. Rośnie tu również dużo krzaków tarniny, głogu i dzikiej róży. Na samym szczycie, na który prowadzi wąska ścieżka, stoi betonowa wieża triangulacyjna. Obok niej znajduje się żelazna kapliczka. Na skraju lasu na zachód od szczytu, tuż nad kamieniołomem leśnicy z Zagnańska ustawili wysoki drewniany krzyż poświęcony papieżowi Janowi Pawłowi II.

Kilkadziesiąt metrów na południowy-zachód od kamieniołomu znajduje się kościół pod wezwaniem św. Rozalii i św. Marcina.. Najstarszą, barokową, część świątyni ufundował w drugiej połowie XVII wieku biskup krakowski Andrzej Trzebicki. Jego herb Łabędź widnieje nad wejściem od południowej strony. Na przełomie XIX i XX wieku kościół został powiększony od zachodu, a w latach 1947-1953 rozbudowany od wschodu. Wygląda obecnie tak, jakby się składał z dwóch różnych budowli. Z pierwotnej świątyni zachowała się część nawy i ołtarze z rokokową dekoracją. Stojąca w pobliżu kościoła dzwonnica zbudowana została z okazji jubileuszowego roku 1900.

W świątyni przechowywany jest ciekawy sztandar powstały w okresie manifestacji patriotycznych poprzedzających powstanie styczniowe. Na jego jednej stronie widnieje złamany krzyż z koroną cierniową i data 8 kwietnia 1861 roku. Tego dnia Moskale zabili około 200 uczestników demonstracji w Warszawie.

Góra Chełm i kamieniołom położone są kilkaset metrów od drogi z Zagnańska do Barczy. Najłatwiej na szczyt dojść ścieżką spod kościoła. Do kamieniołomu można natomiast dotrzeć od drogi prowadzącej od kościoła do wsi Zachełmie.

Zagnańsk: w wyrobisku po kamieniołomie w Zachełmiu odkryto ślady tetrapodów

2010-01-07T21:50:00.019+01:00

Odciski stóp i kości najstarszych czworonożnych zwierząt lądowych odkryli polscy naukowcy prowadząc wykopaliska w dawnym kamieniołomie w Zachełmiu w gminie Zagnańsk. Najnowszy numer prestiżowego tygodnika naukowego "Nature" poświęcony jest temu niezwykłemu odkryciu w Górach Świętokrzyskich.

Agencje informacyjne oraz media kieleckie podały dzisiaj, że w dawnym kamieniołomie znaleziono skamieniałości i odciski stóp tetrapodów (czworonożnych kręgowców), które jak się okazuje są starsze o ok. 18 mln lat od najstarszych tego typu skamieniałości znanych nauce. Z pierwszych tetrapodów wywodzą się płazy, gady, ptaki i ssaki.

„W 2002 roku Grzegorz Niedźwiedzki z Uniwersytetu Warszawskiego w nieczynnym kamieniołomie w Zachełmiu w gminie Zagnańsk odnalazł odciski stóp i kości prehistorycznych zwierząt, nie badał jednak tego odkrycia. Dwa lata później Zbigniew Złonkiewicz ze świętokrzyskiego oddziału Państwowego Instytutu Geologicznego wysunął tezę, że ślady mogą pochodzić od najstarszych lądowych czworonogów. Kolejne badania, między innymi prowadzone przez szwedzkich naukowców z Uppsali, potwierdziły tezę Złonkiewicza” – czytam w dzisiejszych serwisach informacyjnych.

Od siebie:
Uff! Szukałem od kilku dni newsa, jakim mógłbym zacząć 2010 r., a tu jakieś dwa kilometry od mojego domu taka naukowa sensacja.

Nawet przez myśl nie przeszło, że znalezisko młodych naukowców, pochodzące z okresu dewońskiego, sprzed 395 mln lat, może się znajdować w miejscu moich i nie tylko moich, dziecięcych utrapień, kiedy to kruszenie dynamitem skał powodowało w promieniu nawet kilku kilometrów dygotanie szyb w oknach oraz nerwów mieszkańców. Potem po likwidacji kamieniołomu było miejscem młodzieńczych zabaw. I wreszcie od kilku lata jest to miejsce dorosłych spacerów. Jest ono niezwykle urokliwe.

"Waga tego znaleziska polega na tym, że są to bardzo stare tropy, pozostawione przez zwierzęta z czterema łapami i palcami, w osadach płytkiego morza i jego brzegu" - wyjaśniał dziennikarzowi PAP współautor artykułu, Grzegorz Niedźwiedzki z Uniwersytetu Warszawskiego. Jak dodał, oznacza to, że takie czworonogi istniały blisko 20 mln lat wcześniej niż do tej pory przypuszczano.

Taaak!

Myślę, że do tego tematu nie tylko z obowiązku dziennikarskiego będę wracał. Dzisiaj ograniczę się tylko do opublikowania kilku swoich zdjęć z 2003 r. kiedy to wówczas w wyrobisku skalnym spacerowałem sobie z żoną, nie przypuszczając, że beztrosko poruszamy się śladami najstarszych zwierząt na ziemi.

Kielce: po 18 latach policjanci wykryli zabójców

2009-12-29T15:23:00.006+01:00

Po 18 latach funkcjonariusze z Zespołu ds. Przestępstw Niewykrytych Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach, ustalili osoby podejrzewane o udział w zabójstwie trojga obywateli Ukrainy w Cedzynie k. Kielc.

W ubiegłym roku został powołany przez Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji Zespół ds. Przestępstw Niewykrytych. Jedną z pierwszych spraw było podjęcie umorzonego wcześniej śledztwa dotyczące zabójstwa trojga obywateli Ukrainy.

We wrześniu 1991 roku w podkieleckiej Cedzynie znaleziono płonące auto, a obok niego zwłoki dwóch mężczyzn i kobiety. Wszyscy oni zostali zastrzeleni. Kobietę wcześniej zgwałcono.

„Żmudna i wytężona praca funkcjonariuszy, oparta na powtórnej analizie zebranych materiałów dowodowych doprowadziła do ustalenia i wytypowania dwóch mężczyzn podejrzewanych o dokonanie tego zabójstwa oraz trzeciego, którego związek z tym zdarzeniem jest ustalany” – czytam w dzisiejszym policyjnym komunikacie biura prasowego KWP Kielce.

Podejrzani o morderstwo są mieszkańcami powiatu kieleckiego. Mają 45 i 49 lat. Dwóch z nich jest już tymczasowo aresztowanych za popełnienie innych przestępstw kryminalnych. Trzeci został zatrzymany wczoraj przez funkcjonariuszy grupy antyterrorystycznej.

Dzisiaj wszyscy trzej mężczyźni byli przesłuchani w prokuraturze. Jeżeli postępowanie procesowe potwierdzi, iż brali bezpośredni udział w tej zbrodni, grożą im kary nawet dożywotniego więzienia.

Od siebie:

Zabójstwo trojga Ukraińców zajmuje w świętokrzyskiej crime story czołowe miejsce. Od samego początku wzbudzało różnego rodzaju emocje. W ówczesnym kieleckim środowisku dziennikarskim w gabinetach redaktorów naczelnych i na zebraniach redakcyjnych przetoczyły się ostre dyskusje, na temat tego, co wolno redaktorowi i fotoreporterowi. Czy może on fotografować i publikować wyraźne wizerunki zamordowanych osób?

Dyskusje te wywołane były przez kieleckie środowisko sędziowskie. Świętokrzyska Temida ostro wówczas zareagowała na jedną z publikacji, na której widać było twarze i zmasakrowane ciała zamordowanych osób.

Przed laty, gdy pisywałem na łamach gazet na tematy kryminalne kilka razy zdarzyło mi się pisać właśnie na temat tego bestialskiego zabójstwa trojga Ukraińców. Pisywałem w kontekście głośnych nie wykrytych morderstw. Kilkanaście lat temu zadawałem publicznie retoryczne pytanie: czy możliwe jest wykrycie sprawców tego bestialskiego mordu? Cieszy więc dzisiejszy komunikat policyjny, z którego wynika że sprawiedliwość choć nie rychliwa, to na wierzch wypływa.

Węgierska Górka, Żabnica: „Góralska Pasterka”

2009-12-23T20:53:00.005+01:00

Już po raz czwarty w Wigilię Bożego Narodzenia o północy w drewnianym kościele w Żabnicy zagrają podczas „Góralskiej Pasterki” kapele z Beskidu Żywieckiego i Śląskiego. Zabrzmią skrzypki, basy i piszczałki, zaśpiewają czyste góralskie głosy młodych, przyodzianych w odświętne góralskie stroje. W tradycyjnych pastorałkach i kolędach opowiedzą o cudzie Bożego Narodzenia, będą też po góralsku winszować zgromadzonym.

Od czterech lat Pasterka w kościele w Żabnicy przebiega z towarzyszeniem góralskich kapel. W trwających obecnie próbach bierze udział ok. 30 muzyków. Będzie im przewodził Marcin Biegun, muzyk, skrzypek, dyrektor Ośrodka Promocji Gminy Węgierskiej Górki, co roku główny inicjator całego przedsięwzięcia. Msza św. pasterska w stylu góralskim zorganizowana została po raz pierwszy za poprzedniego proboszcza ks. Mieczysława Danielczyka i kontynuowana jest z ochotą przez obecnego proboszcza ks. Jacka Jaskiernię.

Kościół w Żabnicy datowany jest na 1914 rok. Drewno na jego budowę dostarczyli górale oraz ówczesny właściciel dóbr żywieckich Karol Stefan Habsburg. Kaplicę stawiali miejscowi cieśle pod kierunkiem majstra Jana Kurowskiego z Kamesznicy. Ołtarz główny poświęcony jest Matce Bożej Częstochowskiej, a ołtarze boczne świętemu Józefowi i świętej Annie.

Od siebie:
Na „Góralską Pasterkę” zaprosiły mnie bardzo sympatyczne Panie - Asia i Gosia z Ośrodka Promocji Gminy Węgierska Górka.

„Pasterki w takiej oprawie próżno szukać na całym Podbeskidziu. W Żabnicy w wigilijną noc ludzie spotykają się na pieczołowicie przygotowywanej „Góralskiej Pasterce". Drewniany kościółek pw. Matki Boskiej Częstochowskiej gości nie tylko mieszkańców okolicznych domów czy wiosek. Zjeżdżają tu osoby spoza Żywiecczyzny, by modlić się i kolędować w niecodziennej, magicznej atmosferze, nadanej przez szczególny charakter miejsca oraz góralskie kolędowanie na żywo” – napisały do mnie.

Panie poinformowały mnie także o tym, że 24 grudnia w TVP 2 o godz. 14.25 wyemitowany zostanie program świąteczny, nagrany w Węgierskiej Górce m.in. w kościele św. Katarzyny i „Karczmie pod Baranią” z udziałem znamienitych gości – bp Antoniego Długosza, Eleni, Kosty Tzokasa oraz Ewy i Krzysztofa Krawczyków. Gwiazdom podczas nagrania towarzyszyli Marcin Pokusa z kapelą góralską oraz panie z Koła Gospodyń Wiejskich w Cięcinie. Program obejrzeć będą mogli również widzowie z całego świata za pośrednictwem TV Polonia.

PS
Zdjęcia udostępnione z celu opublikowania.

Kielce: w katedrze odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Prof. Jerzemu Rosińskiemu

2009-12-22T11:09:00.008+01:00

Tablicę ku czci zmarłego przed rokiem Profesora Jerzego Rosińskiego odsłonięto wczoraj w kieleckiej bazylice katedralnej. Prof. Jerzy Rosiński był zasłużonym kompozytorem muzyki chóralnej i organowej, organistą i długoletnim dyrygentem Chóru Katedralnego. Fundatorem tablicy jest prezydent Kielc Wojciech Lubawski.
Prof. Jerzy Rosiński pochodził ze znanej kieleckiej rodziny muzycznej. Był absolwentem Akademii Muzycznej w Warszawie w klasie organów profesora Feliksa Rączkowskiego. Jego ojciec Józef Rosiński był pedagogiem, absolwentem Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, w klasie słynnego organisty Mieczysława Służyńskiego i 82 lat temu założył kielecki Chór Katedralny.

Kielecki organista koncertował w Polsce i za granicą, w Paryżu, Wiedniu, Berlinie, Sztokholmie, na Ukrainie w Rosji. Był laureatem wielu nagród. W 2005 roku otrzymał medal papieski za całokształt swojej twórczości z rąk Jana Pawła II. Wychował wiele pokoleń wspaniałych muzyków.

Od 1958 roku prowadził Chór Katedralny pod wezwaniem Św. Cecylii, a od 1976 Chór Duszpasterstwa Kieleckiego. Profesor brał udział we wszystkich festiwalach muzyki organowej w Polsce. Grał ze wszystkimi orkiestrami filharmonicznymi w Polsce jako solista organista. Był pomysłodawcą i organizatorem Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej i Sakralnej w Kielcach. Całe swoje życie poświęcił muzyce i bazylice katedralnej w Kielcach. Wydał m.in. „Śpiewnik Świętokrzyski”.

Od siebie:

Po rekolekcjach z bp Antonim Długoszem u braci kapucynów, którą opisałem poniżej udałem się do kieleckiej katedry. Była bowiem uroczyście tam odsłaniana tablica ku czci ś.p. Prof. Jerzego Rosińskiego. Chciałem sobie trochę postać przy niej i mówiąc w sposób poetycki, trochę pomilczeć z Profesorem. Eucharystii poprzedzającej odsłonięciu tablicy przewodniczył ordynariusz kielecki bp Kazimierz Ryczan.

Będąc już po Mszy św. u braci kapucynów stałem sobie samotnie obok tablicy umieszczonej w przedsionku katedralnym obok wejścia na chór Przez niedomknięte drzwi dobiegały słowa bp Ryczana, który wspominał zasługi śp. Profesora.

We mnie zaś odżyły wspomnienia, kiedy to w ubiegłym roku w przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia żegnałem Profesora Jerzego Rosińskiego wraz z tłumem kielczan – organistami z całej diecezji, muzykami, studentami, chórami, duchownymi, słowem ze wszystkimi Jego Przyjaciółmi z regionu świętokrzyskiego i całej Polski.

Odżyły we mnie wspomnienia, gdy wspólnie tworzyliśmy Diecezjalny Hymn Peregrynacyjny na okoliczność peregrynacji Kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w diecezji kieleckiej. Profesor napisał wówczas muzykę, mnie zaś przypadł zaszczyt napisania słów.

W milczeniu więc wyartykułowałem Profesorowi swoje wielkie podziękowanie za wspólne stworzenie pieśni - modlitwy i wspólne uczestniczenie w czymś bardzo niezwykłym. W tym czasie towarzyszyły nam bowiem czasami nawet wręcz niesamowite przeżycia.

W milczeniu podziękowałem śp. Profesorowi Jerzemu Rosińskiemu za wspólną naszą twórczą i artystyczną służbę Matce Bożej, która zarówno sprawiała nam wielką radość, ale też i czasami ból… z którym jednak sobie poradziliśmy. Modlitwę tę stworzyliśmy na prośbę bp Kazimierza Ryczana. W tym miejscu można jej posłuchać w wykonaniu czterech połączonych Chórów - Katedralnego, Kieleckich Kleryków, Młodzieżowego i Dziecięcego. Diecezjalny Hymn Peregrynacyjny.

Pomysł wykonania tablicy i umieszczenia jej w kieleckiej katedrze przy wejściu na chór uważam za znakomity.

PS
Zdjęcia Profesora i tablicy są mojego autorstwa.

Kielce: rekolekcje z bp Antonim Długoszem w Klasztorze Braci Mniejszych Kapucynów

2009-12-21T22:26:00.004+01:00

Od 20 grudnia w kieleckiej parafii św. Franciszka z Asyżu w klasztorze Braci Mniejszych Kapucynów trwają rekolekcje adwentowe prowadzone przez bp Antoniego Długosza, sufragana częstochowskiego, znanego m.in. z programy „Ziarno” w TVP1, duszpasterza osób z problemami narkotykowymi. Podczas dzisiejszej Mszy św. o godz.. 17, 30 w kapucyńskim kościele brakowało nawet miejsc stojących.

Bp Długosz nie różniący się ubiorem od zwykłego księdza (ubrany w komżę) osobiście wraz grupką dzieci śpiewał pieśni religijne, poruszał się tanecznym krokiem przed ołtarzem, zachęcał do klaskania i sam klaskał. Czytał całą Liturgię Słowa, począwszy od czytań mszalnych tzw. lekcji, a skończywszy na Ewangelii. Cały czas aż do homilii rekolekcyjnej przykuwał swoim zachowaniem uwagę setek kielczan.

Głosząc homilię częstochowski biskup pomocniczy wzbudzał reakcję w postaci oklasków, a nawet wybuchu śmiechu. W taki właśnie uczestnicy Eucharystii zareagowali, gdy mówił m.in. na temat tego, jak należy przygotowywać się do Sakramentu Pokuty. Biskup zalecał osobom starszym, by nie przygotowywali się do spowiedzi z modlitewników podebranych dzieciom. Bo nawet cierpliwy Bóg może stracić świętą cierpliwość, nie mówiąc już o spowiedniku, gdy usłyszy, że starsza osoba zgrzeszyła tym, że nie odmówiła paciorka i brzydko się wyrażała.

– Przecież Bóg oczekuje od człowieka dorosłego wyspowiadania się z dorosłych grzechów – wyjaśniał biskup rekolekcjonista. W chwilę później przytoczył przykład dziecka, któremu podsunięto przed spowiedzią modlitewnik dla dorosłych. – I taki szkrab spowiadał się z tego, że ma problem z "przeżywaniem wiary". Spytany o definicję tego grzechu i czy go rozumie. maluch odpowiedział, że nie rozumie, ale mu się ten grzech podoba i dlatego się z niego wyspowiadał – opowiadał bp Długosz. .

Antoni Józef Długosz (ur. 18 kwietnia 1941 w Częstochowie) biskup pomocniczy częstochowski jest duszpasterzem osób z problemem narkotykowym, Ochotniczych Hufców Pracy oraz Podwórkowych Kół Różańcowych Dzieci, twórcą domu "Betania" .

W 2007 wydał płytę z piosenkami dla dzieci pt. „Chrześcijanin tańczy”. Biskup śpiewał piosenki chrześcijańskie z towarzyszeniem dzieci. W ostatnich latach występował w telewizyjnym programie katolickim dla dzieci „Ziarno” w TVP 1 oraz Radiu Maryja i Telewizji Trwam w programach dla dzieci. W br. ukazała się druga płyta bp Długosza pt. „W drodze do nieba”.

Od siebie:
Piszę tego posta, gdyż udałem się na rekolekcje z biskupem prywatnie zostawiając w domu akcesoria dziennikarskie (notatnik, długopis i całą tę „dziennikarską biżuterię elektroniczną” (aparat, palmtop, telefon komórkowy, laptop, itp) tak potrzebną, by być szybszym, lepszym i doskonalszym od innych dziennikarzy pisujących depesze, a nawet od siebie samego.

Zaprosił mnie był na kapucyńskie rekolekcje kilka tygodni temu Przemek Kasprzyk, dziennikarz i publicysta, (znany m.in. z EAI – Ekumenicznej Agencji Informacyjnej), animator ekumeniczny, ale przede wszystkim autentycznie pobożny człowiek. Napisał do mnie esemesa, bym koniecznie udał się na te rekolekcje, bo, że z biskupem, że u braci kapucynów, że w końcu trzeba się oderwać od codziennych czynności dziennikarskich.

Po dłuższym namyśle przyznałem Przemkowi rację. Udałem się na te rekolekcje prywatnie i nie żałuje, bo mogłem uczestniczyć w całej Mszy św. podczas której hierarcha kościelny, nie wiele się odróżniający od wikarego skupił na sobie autentyczną uwagę i pobudził pozytywne emocje tłumu.

Jeśli chodzi o mnie, to sytuacja ta zmusiła mnie także do refleksji na temat m.in. mojego bloggerowania. Miałem zacząć zmiany od Nowego Roku. Ale uznałem że, to zbyt banalne. Od dzisiaj więc zaczynam zmieniać swojego bloga (BAI). Dotychczas pisałem go stylizując posty na aktualne, ale bezrefleksyjne depesze agencyjne. Od dzisiaj, nie rezygnując z aktualności zaczynam pisać w pierwszej osobie wszelkie formy reporterskie z oduatorską refleksją, od relacji i zwiadu reporterskiego począwszy na reportażu kończąc. (Trudno mi od razu jednak zmieniać wielomiesięczne przyzwyczajenia).
PS
Zdjęcie bp Antoniego Długosza pożyczyłem ze strony Klasztoru Braci Mniejszych Kapucynów w Kielcach.

Świętokrzyskie: zimowe porady policyjne dla kierowców

2009-12-17T21:46:00.001+01:00

Drogi świętokrzyskie zawiane i zasypane śniegiem. Jest ślisko! Piaskarek i pługów jak na lekarstwo. Właściwe tylko policjanci pamiętają o kierowcach, gdy po raz kolejny zima zaskakuje drogowców. W dzisiejszym komunikacie rozesłanym do kieleckich redakcji świętokrzyscy funkcjonariusze zaapelowali o to, by kierowcy poruszający się w takich niebezpiecznych warunkach zachowali szczególną ostrożność.

W ślad za apelem przekazali osiem zasad jazdy w warunkach zimowych. Oto one:

1. Podczas każdej jazdy pamiętajmy, że wszelkie manewry związane ze zmianą prędkości i kierunku jazdy wymagają na ogół znacznie więcej czasu.

2. Przed wyruszeniem w drogę zwracajmy uwagę na komunikaty dotyczące prognozy pogody i stanu dróg.

3. Przed jazdą powinniśmy oczyścić z zewnątrz i od środka wszystkie szyby, utrzymywać je w czystości podczas jazdy.

4. Regularnie czyśćmy szkła wszystkich reflektorów, usuwajmy śnieg z dachu samochodu, gdyż podczas hamowania śnieg może obsunąć się na szybę i ograniczyć widoczność.

5. Pamiętajmy o włączeniu świateł w pojeździe

6. Poruszajmy się wolniej, nie przeceniajmy własnych umiejętności.

7. Utrzymujmy bezpieczną odległość między jadącymi pojazdami i pamiętajmy, że droga hamowania przy padającym śniegu jest wydłużona.

8. Zachowujmy szczególną ostrożność, gdyż śnieg lub błoto mogą w każdej chwili znacznie ograniczyć widoczność

Warszawa: wylicytowano 40 tys. zł na rzecz chorej Niki Rysińskiej

2009-12-17T18:58:00.003+01:00

W zorganizowanej 16 grudnia aukcji w warszawskim Domu Aukcyjnym Rempex wylicytowano 40 tys. zł na rzecz Niki Rysińskiej, której trzy lata temu, na skutek ciężkiej choroby usunięto obydwie nerki. Ta kwota być może przyspieszy przeszczep nerki. Licytacji poddano prawie sześćdziesiąt prac blisko pięćdziesięciu artystów z całej Polski.

- Natomiast prace, które wczoraj nie zostały sprzedane są wystawione w Domu Aukcyjnym Rempex i można je nabyć po nieco wyższej cenie niż wywoławcze aukcyjne 500 zł. – poinformowała dzisiaj Joanna Massalska, Specjalista ds. Public Relations Targów Kielce .

Nice Rysińskiej trzy lata temu, na skutek ciężkiej choroby usunięto obydwie nerki. Od tej chwili jest sztucznie podtrzymywana przy życiu za pomocą zabiegów dializ otrzewnowych. Niestety bezpieczny czas dializowania tą metodą minął rok temu a kondycja dziewczynki jest coraz gorsza.
Kolejka oczekujących na przeszczep w naszym kraju jest bardzo długa. Średni czas oczekiwania wynosi jedenaście miesięcy, a Nika czeka już przeszło trzy lata i nie ma żadnych gwarancji na przeszczep w najbliższym czasie.

„Dlatego przyjaciele i ludzie dobrego serca pomagają rodzicom dziewczynki poszukując możliwości szybszego przeszczepienia poza granicami kraju. Na ten cel potrzebne będą jednak spore fundusze. Organizowana aukcja dała wiarę na możliwość ich pozyskania” – poinformowała Joanna Massalska

Potrzeby są jednak dużo większe i jeszcze można pomóc Nice wpłacając dowolną kwotę na konto Fundacji „Vive Serce Dzieciom” ul. K. Olszewskiego 6, Kielce

ING o/Kielce, nr konta: 24105014161000002278561093 z dopiskiem „Dla Niki Rysińskiej”

W organizację akcji pomocy dziewczynce zaangażował się prezydent Kielc Wojciech Lubawski i Targi Kielce.

Zdjęcie udostępniła w celu opublikowania Joanna Massalska, Specjalista ds. Public Relations Targów Kielce

Świętokrzyskie: policja zatrzymała dwóch mężczyzn, podejrzanych o napad na bank PKO BP w Suchedniowie.

2009-12-13T16:24:00.001+01:00

Aresztowani na trzy miesiące mężczyźni mają po 20 lat. Są mieszkańcami powiatów skarżyskiego i włoszczowskiego. W ich domach policja odnalazła większość skradzionych pieniędzy oraz broń, którą prawdopodobnie sterroryzowali pracowników banku.

W wyniku policyjnego śledztwa udało się zatrzymać domniemanych sprawców. Pierwszy został ujęty dzień po napadzie, a drugi wczoraj – poinformowało dzisiaj biuro prasowe KWP w Kielcach.
Do napadu doszło w miniony czwartek. Dwaj zamaskowani bandyci wtargnęli do placówki PKO BP, sterroryzowali obsługę i ukradli pieniądze. Ich łupem padło ponad 20 tysięcy złotych.

Suchedniów: policjanci na tropie bandytów, którzy sterroryzowali pracowników banku i ukradli pieniądze

2009-12-10T17:22:00.002+01:00

Dzisiaj ok. godziny 14:00 dwóch zamaskowanych mężczyzn napadło na placówkę PKO BP przy ulicy Mickiewicza w Suchedniowie.

Bandyci po wejściu do banku sterroryzowali jego pracowników bronią (lub przedmiotami, które ją przypominały), a następnie zrabowali pieniądze i uciekli w nieznanym kierunku.

Policjanci wprowadzili blokady na drogach. Aktualnie prowadzą intensywne poszukiwania. Na miejscu napadu trwają prace grupy dochodzeniowo-śledczej. Mundurowi apelują do świadków napadu o kontakt pod numerami 997.

Świętokrzyskie: policja apeluje do pieszych i kierowców o ostrożność na przejściach

2009-12-10T13:10:00.007+01:00

Nie ma dnia, by na przejściach dla pieszych w Kielcach nie było potrąceń (często tragicznych w skutkach) przez rozpędzone samochody. Oznaczone pasami przejścia dla pieszych stały się równie niebezpieczne, jak miejsca, gdzie ich nie ma.

Policjanci uznając, że wina leży nie tylko po stronie kierujących, ale często samych pieszych, rozesłali dziś do świętokrzyskich redakcji specjalny apel. Biuro prasowe świętokrzyskiej policji zaadresowało go do wszystkich użytkowników dróg, aby zachowali na drogach szczególne środki ostrożności

Poniżej przedstawiam kilka rad, o których, zdaniem funkcjonariuszy każdy pieszy i kierowca powinni pamiętać.

PIESZY powinien:

1. Upewnić się czy jest możliwość bezpiecznego przejścia przez jezdnię - czyli najpierw patrzymy w lewo, później w prawo i jeszcze raz w lewo.

2. Nie wchodzić na jezdnię bezpośrednio przed nadjeżdżający pojazd, nawet na przejściu dla pieszych – pamiętajmy, że samochód nie zatrzyma się w miejscu!

3. Nie wchodzić na jezdnię zza tzw. pojazdu (szczególnie dotyczy to autobusu w rejonie przystanków) bądź innej dużej przeszkody

4. Nie wbiegać na jezdnię, tylko spokojnie wchodzić na przejście dla pieszych

5. Przechodzić jezdnię bez zwalniania i zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby

6. Przekraczać jezdnię tylko w miejscach do tego dozwolonych, a nie tam gdzie „mu to pasuje”

7. Pod żadnym pozorem nie wolno przeskakiwać płotków, żywopłotów, kwietników i innych elementów oddzielających ruch pieszy od kołowego.

KIEROWCA powinien:

1. Zawsze zmniejszyć prędkość przed miejscami oznakowanymi jako przejścia dla pieszych, przystankami komunikacji publicznej oraz przed skrzyżowaniami.

2. Widząc pieszych na chodniku, oczekujących na przejście przez jezdnię, należy zatrzymać pojazd i pozwolić im bezpiecznie przejść na drugą stronę drogi

3. Nie wyprzedzać, ani nie omijać pojazdów w rejonie przejść dla pieszych czy przystanków oraz na samych przejściach

4. Nie ruszać pojazdem przed zakończeniem przekraczania jezdni przez pieszego

5. Nie używać sygnałów dźwiękowych, aby wymóc na pieszym szybsze przekraczanie jezdni

6. Pamiętać, że w kontakcie z pojazdem pieszy jest z góry na straconej pozycji!

„Pamiętajmy, że pieszy, który idzie po lewej stronie jezdni musi ustąpić miejsca pojazdom nadjeżdżającym z kierunku przeciwnego. Także pieszy idący po drodze przeznaczonej dla rowerów musi ustąpić miejsca nadjeżdżającym rowerom (nie dotyczy to osób niepełnosprawnych)” – czytam w apelu.

Kielce: wystawa fotografii Tadeusza Rolke „Opowieści o ludziach” (zapowiedź)

2009-12-08T20:13:00.011+01:00

W sobotę 5 grudnia br. w kieleckim Birze Wystaw Artystycznych odbędzie się otwarcie wystawy fotograficznej, uznawanego za legendę współczesnej polskiej fotografii reportażowej, Tadeusza Rolke. Wydarzenie odbywa się w ramach cyklu spotkań z autorytetami polskiej fotografii artystycznej pn „Okno na świat”.

Początek spotkania i otwarcie wystawy nastąpi o godzinie. 17 w Galerii Fotografii BWA. Ekspozycję będzie można oglądać do 31 grudnia. Nosi ona tytuł „Opowieści o ludziach”. Podczas wernisażu odbędzie się spotkanie z jej autorem Tadeuszem Rolke.

„Projekt „Okno na świat”, ukazujący autorytety polskiej fotografii artystycznej w zakresie dokumentu i reportażu realizowany był od ubiegłego roku przez Świętokrzyski Okręg Związku Polskich Artystów Fotografików we współpracy z Biurem Wystaw Artystycznych w Kielcach” - poinformował Dariusz Detka, dyrektor Biura Komunikacji Społecznej świętokrzyskiego Urzędu Marszałkowskiego.

Tadeusz Rolke, uznawany w środowisku artystów fotografików za legendę współczesnej polskiej fotografii reportażowej, fotografował podczas II wojny światowej, zajmował się życiem Cyganów w podwarszawskich miejscowościach, uwieczniał na zdjęciach życie artystyczne stolicy.

Publikował swoje prace m.in. w „Stolicy”, „Przekroju”. Od roku 1970 r. przebywał w Niemczech, a jego prace znalazły się na łamach „Sterna”, „Die Zieit”, „Der Spiegel” i „Art”. Jest autorem wystaw „Świat to teatr”, „Przemoc, sex, nostalgia” i wielu innych. Przewodniczył jury Konkursu Polska Fotografia Prasowa ‘99. Jest współzałożycielem wydawnictwa „edition. foto TAPETA” mającego swoją siedzibę w Warszawie i Berlinie.

PS
Fotografie – wybrane prace artysty - przedrukowane z portalu „Wrota Świętokrzyskie”

Kielce: baśniowy koncert „Portret kompozytora - Feliksa Mendelssohna Bartholdy’ego”

2009-12-07T18:49:00.004+01:00

W piątek 11 grudnia br. odbędzie się w Filharmonii Świętokrzyskiej kolejny koncert z cyklu „Portret Kompozytora” poświęcony jednemu z najwybitniejszych przedstawicieli epoki romantyzmu – Feliksowi Mendelssohnowi.

W programie koncertu miłośnicy F. Mendelssohna-Bartholdy’ego usłyszą uwerturę „Cisza morska i szczęśliwa podróż” op. 27, koncert skrzypcowy e-moll op. 64 oraz III Symfonię Szkocką op. 56. Wystąpi Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Świętokrzyskiej pod batutą dyrygenta Janusza Przybylskigo.

Gwiazdą muzycznego wieczoru będzie jedna z najciekawszych osobowości artystycznych ostatnich lat w Polsce – Katarzyna Duda, skrzypaczka.

Krytycy zgodnie określają ją jako gwiazdę nowego formatu. Podkreślają wspaniałe połączenie jej kunsztu muzycznego z olbrzymim temperamentem scenicznym oraz wirtuozerii z wielką wrażliwością muzyczną. Jak podkreślają organizatorzy koncertu, każdy koncert artystki cieszy się olbrzymim zainteresowaniem publiczności, wśród której ma coraz więcej zagorzałych fanów i … wielbicieli urody.

Katarzyna Duda gra na instrumencie włoskim z początku XIX w. Jest laureatką wielu międzynarodowych konkursów skrzypcowych. Koncertowała z renomowanymi orkiestrami.
Występowała w prestiżowych salach koncertowych na świecie. Jej wykonania były transmitowane przez wiele stacji telewizyjnych i radiowych: Radio Suisse Romande, PR i TVP, rozgłośnie telewizyjne w Holandii, Meksyku, Francji, Niemczech i Rosji. Posiada rozległy i różnorodny repertuar zawierający dzieła od baroku po muzykę współczesną.

Dyrygent Janusz Przybylski jest profesorem Akademii Muzycznej w Gdańsku. Aktualnie współpracuje z Petersburskim Teatrem Tańca, Moscau Imperial Balett, Teatrem Opery i Baletu z Woroneża, Teatrem Wielkim w Mińsku oraz Operą i Filharmonią we Lwowie i Skopje. Jest kierownikiem Podyplomowych Studiów dla Dyrygentów Orkiestr Dętych Wydziału Teorii Muzyki i Kompozycji Akademii Muzycznej w Gdańsku. Od ub. r. pełni funkcję dyrektora artystycznego Warmińsko-Mazurskiej Filharmonii w Olsztynie.

Czy artystom uda się przekazać kompozycje Mendelssohna w sposób ulotny, zwiewny, baśniowy i przenieść jego niezwykłą melodyką kieleckich melomanów w świat elfów i leśnych duchów? Organizatorzy nie mają wątpliwości, że tak właśnie będzie.

PS
Zdjęcie Katarzyny Dudy udostępnione biuro prasowe Filharmonii Świętokrzyskiej

Kielce, Warszawa: artyści przekazali swoje dzieła na ratunek siedmioletniej Niki

2009-12-07T17:13:00.004+01:00

Blisko pięćdziesięciu artystów z całej Polski zdecydowało się przekazać swoje dzieła na aukcję charytatywną, która odbędzie się 16 grudnia w warszawskim Domu Aukcyjnym Rempex. Pomoc otrzyma siedmioletnia Nika Rysińska.

Dziewczynce trzy lata temu, na skutek ciężkiej choroby usunięto obydwie nerki. Od tej chwili jest sztucznie podtrzymywana przy życiu za pomocą zabiegów dializ otrzewnowych.

- Niestety bezpieczny czas dializowania tą metodą minął rok temu a kondycja dziewczynki jest coraz gorsza – poinformowała dziś Barbara Sipa specjalista ds. PR Targów Kielce.

Kolejka oczekujących na przeszczep w naszym kraju jest bardzo długa. Średni czas oczekiwania wynosi jedenaście miesięcy, a Nika czeka już przeszło trzy lata i nie ma żadnych gwarancji na przeszczep w najbliższym czasie.

- Dlatego przyjaciele i ludzie dobrego serca chcą pomóc rodzicom dziewczynki poszukując możliwości szybszego przeszczepienia poza granicami kraju. Na ten cel potrzebne będą jednak spore fundusze. Organizowana aukcja daje możliwość ich pozyskania – zachęca Barbara Sipa.

W organizację akcji pomocy dziewczynce zaangażował się prezydent Kielc Wojciech Lubawski i Targi Kielce.
Pomoc finansową można przekazać także Fundacji VIVE Serce Dzieciom, ul.K.Olszewskiego 6, Kielce

ING o/Kielce, nr konta: 24105014161000002278561093 z dopiskiem „Dla Niki Rysińskiej”

A oto Artyści, którzy przekazali prace dla Niki:

Abakanowicz Kosmowska Marta
Bartczak Andrzej Marian
Biskupska Bożena
Berdak Janina
Berdak Stefan
Bielak Wiesław
Broll Urszula
Brzechwa Krystyna
Brzuskiewicz Jerzy
Bunsch Franciszek
Czapla Marian
Delekta Eugeniusz
Dobkowski Jan
Dudek-Durer Andrzej
Dziurawiec Janusz
Fijałkowski Stanisław
Gałużny Czesław
Garboliński Wiesław
Gieryszewski Ryszard
Hunger Ryszard
Łajming Włodzimierz
Łuczkiewicz –Jastrzębska Maria
Machowina Kazimierz
Maćkowiak Małgorzta
Maj Tamara
Mądzik Leszek
Mlącki Dariusz
Młodożeniec Piotr
Murak Teresa
Okołów Lech
Ozga-Michalska Anna
Popiołek Irena
Rzepka Alan
Sadlej Wojciech
Sapatto Marek
Sempoleński Jacek
Skąpski Jerzy
Skowerska Ewa
Stronk Henryka
Ślusarek Teresa
Świeca-Dzierżak Małgorzata
Świeca Stanisław
Tarasin Jan
Tabisz Stanisław
Trzebiatowski Janusz
Wawro Marek
Żółcińska Izabela

PS

Zdjęcie Niki udostępniła Barbara Sipa.

Świętokrzyskie: posiadacze narkotyków wpadali jeden po drugim w ręce policjantów

2009-12-07T16:48:00.006+01:00

Wczoraj wieczorem świętokrzyscy policjanci zatrzymali kilku mężczyzn. Najpierw wpadł 22 – letni mieszkaniec Stopnicy, który podejrzany jest także o jazdę samochodem pod wpływem narkotyków, potem trzech kielczan - posiadających środki odurzające.

Buscy kryminalni zatrzymali do kontroli drogowej kierującego nissanem mężczyznę.

- W trakcie kontroli 22-letni mieszkaniec gminy Stopnica był bardzo zdenerwowany i dziwnie się zachowywał. – poinformowali dzisiaj funkcjonariusze biura prasowego świętokrzyskiej policji.

Okazało się, że mężczyzna posiadał przy sobie, schowane w bieliźnie, woreczki z zawartością suszu koloru zielonego i białego proszku. Wstępne badania substancji wykazały, że była to marihuana i amfetamina.

Z ustaleń policjantów wynikęło także i to, że 22-latek miał już na swoim koncie konflikty z prawem ( obecnie był poszukiwany celem odbycia kary pozbawienia wolności za posiadanie środków odurzających).

Policjanci poddali go badaniom na zawartość środków odurzających. Jeśli okaże się, że był pod ich działaniem, to 22-latek odpowie nie tylko za posiadanie narkotyków, ale także za prowadzenie samochodu w tym stanie.

Mężczyzna noc spędził w policyjnym areszcie. Za posiadanie środków odurzających może mu grozić nawet do 3 lat pozbawienia wolności.

Podobna kara może czekać trzech kielczan w wieku 22,25,26 lat, podejrzewanych o posiadanie środków odurzających, którzy również noc spędzili w policyjnym areszcie. Kieleccy policjanci, na jednej z ulic miasta, zwrócili uwagę na zaparkowanego fiata seicento. Pasażerowie auta, na widok stróżów prawa, wyrzucili coś przez okno samochodu. Podczas ich legitymowania mundurowi znaleźli w pobliżu fiata dwie torebki foliowe z zawartością zielonego suszu.

PS
Zdjęcia udostępnione z biura prasowego KWP Kielce

Zagnańsk: znowu „n/n sprawcy” ukradli kabel telefoniczny

2009-12-06T20:07:00.005+01:00

Z wczoraj na dzisiaj w nocy (zaraz po północy) mieszkańcy Zagnańska zgłosili policjantom, że nieznani sprawcy ukradli znowu kawałek kabla telefonicznego. Tym razem odcięli ponad 100 mb.

Innym razem, kilka dni temu czytałem w policyjnych komunikatach, że nieznani sprawcy ukradli w Zagnańsku 20 mb telefonicznego kabla. Zresztą nie muszę czytać komunikatów policyjnych o częstych kradzieżach kabla. Po prostu, nagły brak internetu jest dla mnie sygnałem, że znowu złodzieje buszują przy liniach telefonicznych.

Kilka miesięcy temu bardzo się denerwowałem z powodu odcięcia od internetu, było to akurat wtedy, gdy musiałem wysłać terminową depeszę. (Depeszowcy znają ten ból, gdy trzeba wysłać tekst, a tu nagły brak czynnego łącza) Uratował mnie wówczas jakiś hotspot w centrum Kielc, z którego odpaliłem swojego lapciaka.

Wracając do rodzinnego Zagnańska szczęśliwy, że depesza dziennikarska hula już w serwisie agencyjnym zagadnąłem o to, co z tym internetem, usapanych monterów, którzy mordowali się z kablem telefonicznym w i przy studzience telekomunikacyjnej. Usłyszałem jedynie zdenerwowany głos wydobywający się spod ziemi: „bo tu panie nie kradną tylko gówna i gorącego żelaza”.

Od tego czasu zabezpieczyłem się dodatkowo internetem bezprzewodowym, by nie nawalać w pracy. Płacę więc dodatkowo za blueconnect 50 zł, po tylko,by mieć spokojne nerwy.

Czasami jedynie, tak jak przykładowo dzisiaj, zastanawiam się nad tym „gównem i gorącym żelazem”, co go nie można ukraść i wkurzonym monterem telekomunikacyjnym. I coraz bardziej utwierdzam się w tym, że ci „n/n sprawcy” z policyjnych komunikatów, nie kradną w celu przywłaszczenia sobie jakiegoś kabla, ale chyba komuś „grają na nosie”. Telekomunikacji, czy mieszkańcom Zagnańska? Oto jest pytanie.

Warszawa: nagrodzono laureatów konkursu. „Przybij piątkę”

2009-12-05T14:47:00.006+01:00

"Dąbrowszczak", z I LO im. Gen. Dąbrowskiego w Kutnie, "Gwiazdy Europy" – z Zespołu Szkół nr 1 im. Kazimierza Wielkiego w Wałczu oraz Zespół "Lilarianie" z V LO im. Jana Pawła II w Toruniu – to zwycięzcy rozstrzygniętego dziś w Warszawie konkursu "Przybij piątkę", który zorganizowany był przez Komisję Europejską w Polsce. Wśród pozostałych laureatów znalazły się także szkoły z : Torunia, Zielonej Góry, Sanoka i Sandomierza.

Na konkurs napłynęło prawie 300 prac zespołowych z całej Polski, co oznacza zaangażowanie blisko 1200 osób – uczniów i nauczycieli. W nagrodę trzy najlepsze zespoły pojadą na wycieczkę do Brukseli. Wszyscy laureaci otrzymali aparaty fotograficzne, pamięć przenośną USB, słowniki multimedialne, plecaki i inne nagrody.

"Przybij piątkę!" jest już trzecią edycją konkursu adresowanego do młodzieży Trwał on od 1.09 do 20.10 i był skierowany do uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Tegoroczne zmagania nawiązywały do obchodów piątej rocznicy przystąpienia Polski do Unii Europejskiej oraz dwudziestej rocznicy przemian ustrojowych w Europie Środkowo-Wschodniej.

W swoich pracach uczniowie, w 3-osobowych zespołach, pisali o najistotniejszych zmianach w Polsce od upadku komunizmu i od przystąpienia Polski do UE.

Marie-Therese Duffy-Haeulser - p.o. dyrektora Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce podczas podsumowania konkursu podkreślała to, że w swoich pracach młodzi Polacy wykazali się świadomością zmian historycznych, sukcesów wynikających z integracji europejskiej oraz też wyzwań, stojących przed Polską i Unią Europejską.

„Wasze doświadczenie jest wyjątkowe i mogłoby stanowić cenną lekcję, zwłaszcza dla młodych ludzi z krajów Europy Zachodniej. Uczy oo doceniać sukcesy płynące z integracji europejskiej – mówiła Marie-Therese Duffy-Haeulser laureatom podczas sobotniej gali finałowej,

„W związku z tym, tak jak przed pięcioma laty Unia przybiła Polsce piątkę, tak ja przybijam Wam dziś piątkę i serdecznie gratuluję, życząc wielu dalszych sukcesów! – zakończyła

Konkurs został objęty patronatem honorowym Ministra Edukacji Narodowej. Partnerami konkursu byli: Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji oraz Centrum Edukacji Obywatelskiej.

Informacje o konkursie, zdjęcia oraz prezentacja prac laureatów już wkrótce na stronie Komisji Europejskiej w Polsce. A oto lista tegorocznych laureatów.

Sandomierz: podczas transakcji internetowych oszukał przeszło 100 osób

2009-12-04T13:45:00.003+01:00

Świętokrzyscy policjanci zatrzymali wczoraj 19-letniego sandomierzanina, który oszukał blisko 100 osób na łączną sumę 4000 złotych. Za tego rodzaju oszustwo grozi nawet do 8 lat więzienia.

Policjanci z wydziału do walki z przestępczością gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w Sandomierzu, przyłapali na nielegalnej działalności 19-letniego mieszkańca miasta.

Mężczyzna na internetowych portalach aukcyjnych, oferował do sprzedaży drobne, używane przedmioty w kwocie od 10 do 80 złotych. Jak ustalili policjanci nigdy nie trafiały one do kupujących. Nastolatek przyznał się do oszustwa.

Zdjęcie pochodzi z archiwum biura prasowego świętokrzyskiej policji.

Kielce: „witacz” za 200 tys. zł nie tylko ma witać

2009-12-04T13:29:00.002+01:00

Elektroniczny „witacz”, który postawiono dziś przy ul. Krakowskiej w pobliżu skrzyżowania z ul. Chorzowską oprócz witania podróżnych przyjeżdżających do Kielc ma także informować m.in. o: miejskich imprezach, korkach i objazdach. Na to elektroniczne cacko kielecki Ratusz wydał prawie 200 tys. zł

Uruchomiony dzisiaj „witacz” ma kształt smukłego czarnego prostopadłościanu i wysokość 8 m. Na zwieńczeniu konstrukcji widać podświetlany herb Kielc. Urządzenie ma wbudowany panel diodowy (ekran LED) wyposażony w system operacyjny (Plus&Play). Pozwala on wyświetlać nie tylko napisy ale również animacje, zdjęcia i filmy.

Jak informuje dzisiaj biuro prasowe kieleckiego Ratusza, sterowanie „witaczem” może odbywać się z dowolnego miejsca za pomocą łącza internetowego. W przyszłości „witacz” będzie nie tylko informował podróżnych o tym, że wjechali do Kielc, ale również o imprezach kulturalnych, korkach i objazdach, itp. Wyświetlane na elektronicznym ekranie wiadomości mają być czytelne i widoczne dla kierowców już z bardzo daleka.

Autorem jego projektu jest rzeźbiarz, Marek Cecuła. Twórcą programu komputerowego odpowiedzialnego za wyświetlenie informacji - Michał Karoński.

Zdjęcie udostępnione z archiwum biura prasowego kieleckeogo Urzędu Miasta.

Świętokrzyskie: policjanci ratując wycieńczonego mężczyznę odkryli w jego posesji arsenał

2009-12-03T13:24:00.005+01:00

Policjanci ratując życie 51-letniego mieszkańca gminy Tarłów, który skrajnie wycieńczony leżał w swoim domu znaleźli w jego posesji m. In.: dwie bomby lotnicze, pocisk moździerzowy. Natomiast u dwóch mieszkańców gminy Daleszyce znaleźli broń, amunicję i materiały wybuchowe, m.in. trotyl i proch strzelniczy.

Funkcjonariusze Tarłowa otrzymali informację od jednego z zaniepokojonych mieszkańców gminy, że od kilku dni nie widział swojego sąsiada. Mundurowi natychmiast udali się do miejsca zamieszkania mężczyzny.

- Ponieważ samotnie mieszkający 51-latek nie otwierał drzwi, funkcjonariusze dostali się do wnętrza domu przez okno. Na łóżku zobaczyli leżącego mężczyznę, skrajnie wycieńczonego, niemogącego się poruszać. Wezwana na miejsce karetka pogotowia zabrała mężczyznę do szpitala – informuje dzisiaj biuro prasowe świętokrzyskiej policji.

Podczas akcji ratunkowej, policjanci znaleźli na posesji 51-latka dwie bomby lotnicze, pociski moździerzowe, zapalniki oraz części broni palnej. Niebezpieczne znalezisko zabezpieczyli i przekazali saperom. Po wyjściu ze szpitala mężczyzna prawdopodobnie będzie odpowiadał za nielegalne posiadanie materiałów wybuchowych i narażenie życia i zdrowia swoich sąsiadów.

***

W innym dzisiejszym komunikacie służby prasowe świętokrzyskiej policji informują, że policjanci zatrzymali dwóch mieszkańców (64 i 69 lat) gm. Daleszyce, u których znaleźli broń, amunicję i materiały wybuchowe. Mężczyźni zostali aresztowani.

W mieszkaniu 69-latka policjanci znaleźli długą broń, 5 sztuk ostrych naboi oraz puste łuski. Natomiast w pomieszczeniach gospodarczych oraz w piwnicy należącej do 64-latka policjanci znaleźli dwie sztuki broni długiej i dwie sztuki krótkiej. Zabezpieczono również m.in. 100 sztuk naboi różnego kalibru, ok. 3 kg trotylu, 1 kg prochu strzelniczego, proch w lasce, ok. 0, 5 kg prochu artyleryjskiego oraz 5 sztuk ładunków wybuchowych uzbrojonych w zapalniki oraz środki chemiczne mogące służyć do produkcji materiałów wybuchowych.

Wszystkie znalezione przedmioty został zabezpieczone i trafiły do policyjnego laboratorium kryminalistycznego. Teraz śledczy będą ustalać jak mężczyźni weszli w posiadanie zabezpieczonych przedmiotów i do jakich celów miały być przeznaczone. Wobec obu mężczyzn prokurator zastosował dozór i poręczenie majątkowe.

PS

Zdjęcia udostępnione z archiwum biura prasowego świętokrzyskiej policji w celu ich opublikowania

Świętokrzyskie: pijany kierowca zostawił dwójką dzieci w rozbitym samochodzie i uciekał przed policją

2009-12-03T12:39:00.005+01:00

Pijany kierowca, wiozący wczoraj późnym wieczorem dwójkę swoich dzieci, podczas ucieczki przed policjantami na drogach powiatu koneckiego rozbił swoje auto. Następnie zostawił dzieci i uciekał pieszo. Gdy został zatrzymany przez policjantów, to okazało się że w wydychanym powietrzu miał ponad 2 promile alkoholu. Dzieci są w wieku 2 i 6 lat.

Policjanci ruchu drogowego z Komendy Powiatowej Policji w Końskich próbowali wczoraj o godz.19,40 zatrzymać do kontroli w pobliżu Kamiennej Góry w powiecie koneckim mężczyznę kierującego volkswagenem. Ten na widok zatrzymującego go mundurowego gwałtownie skręcił w pobliską drogę i zaczął uciekać. Funkcjonariusze rozpoczęli pościg za nim swoim radiowozem.

Jak poformowano mnie dzisiaj w biurze prasowym świętokrzyskiej policji, na jednym z zakrętów kierowca stracił panowanie nad volkswagenem, wypadł z drogi i „dachował”. Rozbity pojazd porzucił przewrócony na dachu. Wewnątrz auta pozostawił dwoje dzieci. 2-letnią dziewczynkę oraz 6-letniego chłopca.

Został jednak zatrzymany niezwłocznie przez ścigających go policjantów. Okazało się, że 32 – letni mężczyzna miał w organizmie blisko 2 promile alkoholu. Przewożone w pojeździe dzieci nie były umieszczone w fotelikach.

W biurze prasowym świętokrzyskiej policji dowiedziałem się że, dzieci wraz z nieodpowiedzialnym kierowcą zostały odwiezione do szpitala, gdyż wszyscy doznali obrażeń ciała. Mężczyzna odpowie zarówno za jazdę po pijanemu, jak również za niezatrzymanie się do kontroli, ucieczkę oraz spowodowanie wypadku i narażenie życia i zdrowia dzieci.

Pińczów: żałoba od jutra do soboty z powodu tragicznego wypadku drogowego

2009-12-02T16:22:00.002+01:00

Dwie osoby zginęły w wyniku zderzenia czołowego busa z betoniarką, do którego doszło dzisiaj rano we wsi Hajdaszek (powiat pińczowski). Rannych zostało ponad 20 pasażerów busa. Burmistrz Pińczowa Włodzimierz Badurak ogłosił dziś trzydniową żałobę, która od jura do soboty będzie obowiązywała na terenie miasta gminy.

Do tragicznego wypadku drogowego doszło ok. godz. 7.20 na drodze wojewódzkiej nr 766 na trasie Kije – Pińczów w miejscowości Hajdaszek . Bus prywatnej komunikacji zderzył się czołowo z ciężarową betoniarką. Ciężarówka w ostatniej chwili, z nieznanych przyczyn zjechała na przeciwległy pas ruchu.

Na miejscu zginęły dwie osoby - kierowca i pasażerka busa. Siedemnaście osób z urazami głowy, rąk i nóg trafiło do szpitala w Pińczowie, cztery do Szpitala Wojewódzkiego w Kielcach oraz dwie na oddział ortopedyczny szpitala w Busku Zdroju.

W związku z tragicznym wypadkiem, burmistrz Włodzimierz Badurak ogłosił dziś trzydniową żałobę na terenie Pińczowa i gminy.

„Tragedia w sposób szczególny dotknęła mieszkańców naszej gminy. Osobom poszkodowanym oraz rodzinom ofiar składam głębokie i szczere wyrazy współczucia” – czytamy w specjalnym oświadczeniu burmistrza Włodzimierza Baduraka.

Żałoba będzie trwać od czwartku (od godziny 6:00) do soboty (do godziny 24:00) na terenie gminny i miasta. Odwołane zostały wszystkie imprezy o charakterze rozrywkowym, przygotowywane w tych dniach przez placówki miejskie i gminne. Burmistrz zaapelował do instytucji publicznych o opuszczenie flag do połowy masztu.

Droga w miejscu tragicznego zdarzenia jest całkowicie nieprzejezdna Na miejscu wypadku pracują służby ratownicze, które usuwają rozbite pojazdy.

Kielce: IX Festiwal Firmament 2009 (zapowiedź)

2009-12-01T21:36:00.004+01:00

W trakcie IX Festiwalu Firmament, który zorganizowany będzie w Kielcach w dniach 10-17 grudnia br. odbędą się koncerty, happeningi, performance i wernisaże, a także prezentacja trzeciej edycji wydawnictwa "Poetycka Poczta".

Festiwal Firmament rozpocznie się w czwartek, 10 grudnia, imprezą "Automatik Planet", podczas której zaprezentuje się grupa Automatik - gospodarz i inicjator Firmamentu. Na koncercie, który odbędzie się w kieleckim klubie Gabinet, z kapelą zagra także jeden z najbardziej utalentowanych muzyków jazzowych w Polsce - Antoni Gralak.

W piątek w Kieleckim Centrum Kultury zaprezentuje się formacja Drum&Dres i Letko. Następnego dnia wystąpią - Emiter oraz główna gwiazda tegorocznego Firmamentu – zespół Fisz Emade Tworzywo. (Grupę założyli bracia Waglewscy - Bartosz (Fisz) i Piotr (Emade) wywodzący się z klimatów hip-hopu, od kilku lat z powodzeniem eksperymentujący w najrozmaitszych nurtach muzycznych.)

W niedzielę odbędą się zajęcia warsztatowe vj-ingu, czyli jak należy podkładać na żywo obraz pod muzykę. Najpierw, podczas warsztatów, twórcy opowiedzą o sztuce vj-ingu, a w chwilę później po prostu pokażą, jak to się robi.

- Każdy, kto chciałby wziąć udział w warsztatach, musi zgłosić taką chęć pisząc na adres: jnatheanimal@gmail.com – informuje Agnieszka Sadowska.

Koncerty poprzedzane będą pokazami filmowymi studentów Pracowni Działań Multimedialnych przy Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Jednocześnie w foyer Małej Sceny KCK na widzów czekać będą do zwiedzania wystawa nieformalnej grupy designerskiej MamMao. Zaprezentowana zostanie dokumentacja malarskich i designerskich prac tej grupy.

W sobotni wieczór w foyer odbędzie się premiera "Poetyckiej Poczty 2009" - najnowszego wydawnictwa Fundacji Kultury Wici. Tegoroczna twórczość poetycka zawiśnie na specjalnie przyklejonych kartach w Kieleckim Centrum Kultury i całym mieście. Równocześnie rozpocznie się happening łódzkiego artysty Piotra Pasiewicza (Jest to twórca młodego pokolenia – grafik, malarz, sam siebie określający terminem „grafomówcy”)

Każdego festiwalowego dnia po godzinie 22 twórcy i widzowie będą mogli się przenieść na afterparty, które będą się odbywać w dwóch kieleckich klubach: Mehehe (ul. Bodzentyńska 18) i Gabinet (Pl. Wolności 1).

Po weekendowych artystycznych szaleństwach zwieńczeniem Festiwalu Firmament będzie impreza w Galerii Lakiernia, w kieleckiej Bazie Zbożowej (ul. Zbożowa 4). Odbędą się tam aż trzy wernisaże wystaw fotograficznych jednocześnie. Swoje prace zaprezentują: Wiktor Franko ( "Londyńczycy"), Rafał Nowak ("Postais de Lisboa") i Leszek Kowalski ("Strefy ciszy"). Zdjęcia oglądać będzie można przy akompaniamencie łagodnych dźwięków granych przez Dj Lizamonanegra.

Festiwal Firmament organizowany jest co roku przez Fundację Kultury Wici. Jego pierwsza edycja odbyła się w 2001 roku. Celem jest promowanie sztuki alternatywnej. Rolę współorganizatora wzięło na siebie Kieleckie Centrum Kultury. Swym patronatem honorowym objął imprezę prezydent Miasta Kielc Wojciech Lubawski.

Wstęp na wszystkie imprezy w Kieleckim Centrum Kultury i Bazie Zbożowej jest bezpłatny. Obowiązują jednak zaproszenia, które należy odebrać w Fundacji Kultury Wici (pokoje nr 8. i 9. w kieleckiej Bazie Zbożowej), u patronów medialnych lub bezpośrednio przed koncertem po uprzednim dokonaniu rezerwacji przez wysłanie maila z imieniem i nazwiskiem na adres: kuba@wici.info. Liczba zaproszeń ograniczona.

PS

Informacje udostępniła Agnieszka Sadowska z Fundacji Kultury „Wici”.

Kielce: wernisaż wystawy „Czekoladowa mieszanka E. Wedla” w Muzeum Zabawek i Zabawy

2009-12-01T19:20:00.004+01:00

W najbliższą niedzielę w kieleckim Muzeum Zabawek i Zabawy odbędzie się wernisaż wystawy pt „Czekoladowa mieszanka E. Wedla”. Będzie można zobaczyć m.in.: czekoladową fontannę, w której każdy zwiedzający będzie mógł moczyć owoce oraz płynną ciepłą czekoladę do picia. Maluchy będą mogły lepić figurki z czekolady, które, jak zapewniają organizatorzy, potem będą mogły zjeść.

Od mikołajkowej niedzieli do 31 maja 2010 r. można będzie zwiedzać w Muzeum Zabawek i Zabawy na wystawie papierkowe opakowania, sreberka, pudełeczka, a nawet figurki, w które od czasów międzywojennych pakowane były słodycze polskiej fabryki Wedel. Zainteresowanie powinny wzbudzić zapewne figurki zwierząt ( słonik, żyrafa, jamnik, biedronka, kurczak ) zaprojektowane i opatentowane przez Edwarda Manitiusa – warszawskiego producenta zabawek - z lat 30. XX wieku. Jego fabryczka mieściła się w rodzinnej kamienicy na ul. Kępnej. Zwierzątka wypełnione były w środku słodyczami Wedla.

- Zaprezentowane też będą blaszane i kartonowe pudełka z lat międzywojennych i powojennych ozdobione ilustracjami Mai Berezowskiej („Tancerka”), Zofii Stryjeńskiej („Mazur”) i polskich grafików: Andrzeja Heinricha (który m.in. projektuje banknoty i znaczki) i Karola Śliwki – informuje Agnieszka Kozłowska-Piasta, kierownik działu oświaty i marketingu Muzeum Zabawek i Zabawy.

Atrakcją wystawy będzie także ponad 100 opakowań po czekoladach z serii hobby (od lat 60. XX w.), prezentujące pojazdy: lokomotywy, okręty i samoloty, razem z albumem, w którym należało umieszczać papierowe opakowania. To nie jedyne „kolekcjonerskie” opakowania Wedla. W latach międzywojennych w sklepach były też bombonierki z ramką, w którą wkładano zdjęcia gwiazd kina. „Swoje” czekoladki mieli m.in. Shirley Temple, Buster Keaton, Flip i Flap oraz polscy aktorzy: Franciszek Brodniewicz czy Adolf Dymsza. Na wystawie znajdzie się fotografia francuskiego aktora René Lefevré, znany z komedii muzycznej „Milion” z 1931 roku.

Kolekcję uzupełnią podarowane przez pijalnię czekolady w Krakowie opakowania czekolad z ilustracjami Jana Marcina Szancera do baśni Andersena oraz reklamowe tablice (oryginalny szyld z lat 30. XX w.), czy gadżety: filiżanka i kołeczek do wiązania paczek z logo „Staroświeckiego sklepu” Wedla przy ul. Szpitalnej.

Prezentowane będą książki, przepisy na czekoladowe potrawy i napoje, archiwalne zdjęcia z fabryki i model samolotu RWD 13, którym czekoladki z Wedla rozwożono po całej Europie. Na wystawie pachnieć będzie wanilia, a z głośników słychać będzie muzyczną bajkę dla dzieci „Noc u Wedla” o tacie misiu, który z braku funduszy, włamał się do sklepu z czekoladkami, aby ukraść batony dla swoich dzieci na Dzień Dziecka. Każdy zwiedzający będzie mógł pograć w Czarnego Piotrusia z wizerunkami drewnianych opakowań Manitiusa.

PS
Zdjęcie biedronki udostępnione z archiwum Muzeum Zabawy I Zabawek

Kielce: narkotykowi handlarze, którzy wpadli w zasadzkę policyjną próbowali rozjechać funkcjonariusza

2009-12-01T18:46:00.010+01:00

Podczas zatrzymywania wczoraj w nocy w Kielcach ośmioosobowej grupy osób podejrzanych o handel narkotykami, jedna z nich próbowała rozjechać funkcjonariusza. W czasie utarczki i pościgu policjanci użyli też broni i oddali strzały ostrzegawcze. W ich ręce wpadło sześciu mężczyzn i dwie kobiety . Są to mieszkańcy Kielc oraz powiatu kieleckiego.

Kieleccy policjanci z wydziału narkotykowego przygotowali zasadzkę na handlarzy narkotykami w pobliżu ogródków przy ulicy Zagórskiej w Kielcach. Gdy podejrzani podjechali na miejsce spotkania mercedesem i sportową alfą, mundurowi podjęli decyzję o ich zatrzymaniu.

Kierowca alfy nie chciał się zatrzymać i próbował rozjechać jednego z policjantów, który próbował go zatrzymać. W efekcie potrącił go. Asekurujący kolegę funkcjonariusze próbowali przestrzelić w odjeżdżającym samochodzie opony. W końcu, w trakcie pościgu przestępca został zatrzymany.

Mundurowi przeszukali zatrzymane samochody i mieszkanie 32- letniego mężczyzny. W mercedesie znaleźli broń długą palną, w mieszkaniu – amfetaminę, marihuanę, tabletki ekstazy oraz wagę.

Zatrzymanym osobom za posiadanie i sprzedaż narkotyków grozi kara do 8 lat więzienia. Kierowca alfy odpowie za potrącenie policjanta.

PS
Zdjęcie pochodzi z archiwum Biura Prasowego KWP Kielce

Świętokrzyskie: policjanci zatrzymali internetowych handlarzy podrobionymi czapkami

2009-12-01T17:49:00.002+01:00

Świętokrzyscy policjanci zatrzymali trzech mężczyzn podejrzewanych o sprzedaż na jednym z portali internetowych czapek z podrobionymi znakami towarowymi. Mundurowi zabezpieczyli 188 czapek o łącznej wartości ponad 20 tysięcy złotych i komputer którym posługiwali się mężczyźni. Za to przestępstwo grozi do dwóch lat pozbawienia wolności.

Zatrzymani mężczyźni, będący w wieku 18, 23 i 32 lata, nielegalną sprzedażą trudnili się od grudnia 2007 r. Jak ustalili śledczy, z konta, którym się posługiwali zawarto ponad tysiąc transakcji sprzedaży. Handlarze cieszyli się wśród kupujących dużym zaufaniem i w większości posiadali pozytywne komentarze.

W czasie przeszukania mieszkań mundurowi zabezpieczyli 188 czapek, które czekały na wysyłkę. Łączna suma zabezpieczonego mienia może przekroczyć nawet 20 tysięcy złotych.

PS
Zdjęcie udostępnione z archiwum Biura Prasowego KWP Kielce

Zespół Pieśni i Tańca „Kielce” nagrał płytę z piosenkami promującymi świętokrzyskie

2009-11-27T22:00:00.007+01:00

Zespół Pieśni i Tańca „Kielce” ostatnio nagrał płytę z piosenkami promującymi ziemię świętokrzyską. Utwory pochodzące ze spektaklu „Ziemia uroczna, czyli akwarelki świętokrzyskie” nagrywano w studiu kieleckiego Wojewódzkiego Domu Kultury oraz w Smykowie.

- Oprócz kieleckich muzyków w przedsięwzięciu wziął udział Piotr „Kuba” Kubowicz, artysta z krakowskiej Piwnicy pod Baranami, który napisał muzykę do poezji zapomnianego poety z Suchedniowa - Jana Gajzlera – informuje Kamila Piotrowicz w ZPiT „Kielce” odpowiedzialna za kontakty z mediami.

Przedstawienie „Ziemia uroczna, czyli akwarelki świętokrzyskie” z udziałem młodych wokalistów, instrumentalistów, chóru, Zespołu Pieśni i Tańca „Kielce” można było oglądać w maju tego roku na Świętym Krzyżu podczas IV Jarmarku Świętokrzyskiego oraz we wrześniu w Muzeum Wsi Kieleckiej w Tokarni. (Pisałem o tym kilkakrotnie na tym blogu)

- Widowisko to efekt pracy z młodymi ludźmi na warsztatach teatralnych organizowanych przez Kieleckie Towarzystwo Teatralne. Warsztaty miały zadanie rozbudzić zainteresowanie zapomnianym poetą, którego inspiracją były Góry Świętokrzyskie – mówi pomysłodawczyni Marzena Michałowska-Kowalik.

Młodzież przez ponad trzy miesiące pracowała pod okiem Piotra „Kuby” Kubowicza, doskonaląc dykcję, umiejętności wokalne i aktorskie. Do projektu dołączył Zespół Pieśni i Tańca Kielce, dla którego choreografię przygotowała Barbara Kardynalska. Ubiegłoroczna premiera została entuzjastycznie przyjęta przez media i publiczność. Na płycie, która ma być wydana przed Świętami Bożego Narodzenia, znajdą się także wiersze recytowane przez kielczankę – Karolinę Kępczyk.

PS
Zdjęcia kieleckich artystów z archiwum ZPiT „Kielce” udostępnione w celu opublikowania.

Kielce: familijne cecyliańskie muzykowanie (zapowiedź)

2009-11-26T22:39:00.005+01:00

W niedzielę 29 listopada o godz. 17 w sali koncertowej Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach odbędzie się Koncert Familijny – Cecyliańskie Muzykowanie. Organizatorzy zapraszają wszystkich, którzy lubią wspólne muzykowanie. Zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Gwiazdą niedzielnego wieczoru muzycznego będzie sopranistka Renata Drozd (na zdjęciu). Zaśpiewa w towarzystwie Andrzeja Sendereka (saksofon) i Grzegorza Maliniaka (trąbka). Zaprezentują się Chóry: Politechniki Świętokrzyskiej, Portamento ze Starachowic, Instytutu Edukacji Muzycznej UJK i Kameralny Fermata. Wystąpi także Koncertowa Orkiestra Dęta Miasta Kielce. Słowo o muzyce wygłosi Anna Kustra.

Cycelianskie muzykowanie rozpocznie utwór „W moim ogródecku”. Po „Kołysance” Konstantego Ildefonsa Gałczyńskigo, i „Weselu sieradzkim” Karola Marii Prosnaka wykonane będą słynne przeboje: „I can't help falling in love with sou” Elvisa Presley”a, “What a wonderfull world” Luisa Armstronga oraz Dancing Queen – Abby.

Następnie melomani posłuchają m.in.: „Służyłem ja tobie” Anonima z XVII w., „Sing we and chant it” Thomasa Morley”a w opracowaniu Włodzimierza Sołtysika, „Jarzębinę” Władysława Broniewskigo, psalm "Nieście chwałę mocarze” Mikołaja Gomółki, „Ave Maria” Arnolda von Brucka, „Kyrie” Piotra Jańczaka.

W kolejnych częściach koncertu będą jeszcze takie utowry, jak m.in.: „Pragną ocki” w opracowaniu Stanisława Piechowicza, „Chodź tu miła” Pawła Kukiza, w opracowaniu Jacka Sykulskiego, „Piosenka jest dobra na wszystko” Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego, „Ob-la-di, ob-la-da” Paula McCartney”a. Koncert zakończy „Va pensiero„ z opery Nabucco – Giuseppe Verdiego

Koncert swą nazwą nawiązuje do patronki muzyki św. Cecylii, której święto przypadło na 22 listopada. Organizatorzy, jak widać powyżej, zapowiadają w programie dla każdego coś miłego. Począwszy od klasycznej muzyki operetkowej, poprzez muzykę ludową, aż do repertuaru Beatlesów.

Zdjęcie udostępnione z archiwum Filharmonii Świętokrzyskiej w celu opublikowania.

Kielce: „Moje życie – mój wybór” – policyjna profilaktyka poprzez sztukę

2009-11-25T14:09:00.005+01:00

Wczoraj, 24 listopada br. z inicjatywy Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach uczniowie kieleckiego III L.O. im. C. K. Norwida zaprezentowali w Wojewódzkim Domu Kultury spektakl zatytułowany „Moje życie – mój wybór”. Jest to nowatorska forma profilaktyki, którą wspierają: Wojewoda Świętokrzyski i Kurator Oświaty w Kielcach

Pomysł akcji profilaktycznej zrodził się w głowach funkcjonariuszy zajmujących się prewencją kryminalną, którzy w czasie licznych spotkań z młodzieżą obserwowali postawy i zaangażowanie młodych ludzi w sprawy i problemy dotyczące ich pokolenia.

Żywe dyskusje na tematy uzależnień, przemocy w rodzinie i środowisku rówieśniczym, nietolerancji, wyborów życiowych - inspirowane przez prelegentów, przekonały pomysłodawców do tego, że zamiast wygłaszać prelekcje, z których młodzież niewiele zapamięta, trzeba poruszyć ich emocje. W praktyce okazało się, że najlepszą formą przekazu, która mocno zapada w pamięć, pozwala na refleksję i zachęca do dyskusji jest sztuka, a w szczególności teatr.

Młodzież z „Norwida” zainspirowana scenariuszem napisanym przez jednego ze słuchaczy Szkoły Policji w Katowicach, przygotowała widowisko zatytułowane „Moje życie - mój wybór”. Uczniowie dostosowali treść oryginału do potrzeb swojego pokolenia, tak by przekaz był czytelny dla adresata. Spektakl zawiera przesłanie profilaktyczne skierowane jednak nie tylko do młodzieży ale również do dorosłych – wychowawców, rodziców, opiekunów. Dotyczy tematów, które w ostatnich latach są żywe w środowiskach młodzieżowych: przemoc, uzależnienia, brak oparcia w dorosłych, brak pomysłu na życie, dokonywanie trudnych wyborów przy jednoczesnym braku wyobraźni i doświadczenia. W przygotowaniach pomogli nauczyciele i policjanci.

PS
Zdjęcia z wczorajszej imprezy udostępnione z archiwum KWP.

Skarżysko Kamienna: na „wyrwę” okradli kobietę i po pijaku próbowali uciec

2009-11-25T13:35:00.003+01:00

Czworo mieszkańców Starachowic ( trzech mężczyzn w wieku 24, 29 i 35 lat oraz 20-latkę), podejrzewanych o kradzież torebki na tzw. „wyrwę” zatrzymali funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w Skarżysku – Kamiennej. Kierowcy samochodu, którym uciekali przestępcy postawione będą zarzuty jazdy po pijanemu i bez prawa jazdy.

Dyżurny skarżyskiej komendy po tym, jak otrzymał zgłoszenie o kradzieży torebki z pieniędzmi i dokumentami, do której doszło na jednej ze skarżyskich ulic, natychmiast poinformował o tym patrole na terenie miasta. Sprawcy kradzieży poruszali się fordem.

Kierowca samochodu na widok radiowozu policyjnego rozpoczął ucieczkę. Po krótkim pościgu, policjanci zatrzymali auto. Nagle jeden z pasażerów postanowił uciec i ukryć się w zaroślach. Próba ucieczki nie powiodła się. Po wylegitymowaniu okazało się, że zatrzymany, 35- latek jest poszukiwany, w związku z tym, że nie powrócił do aresztu, gdzie odsiaduje już wyrok za inne przestępstwo. Kierowca forda miał blisko 2,5 promila alkoholu we krwi i nie miał prawa jazdy.

PS
Zdjęcia obrazujące akcję policyjną udostępnione zostały z archiwum Biura Prasowego świętokrzyskiej KWP w celu opublikowania.

Kielce: damscy rozbójnicy złapani przez policjantów

2009-11-24T13:02:00.004+01:00

Napastnicy atakowali samotne kobiety o pranku na kieleckich ulicach. Po wyrwaniu im torebek z rąk natychmiast uciekali między bloki. Po nocy spędzonej w policyjnym areszcie dzisiaj złożyli wyjaśnienia przed prokuratorem.

Dwóm kielczanom w wieku 34 i 38 lat, którzy na początku listopada atakowali na kieleckich ulicach w sposób rozbójniczy samotne kobiety grozi nawet do 12 lat więzienia. Najpierw wczesnym rankiem na jednej z ulic miasta we dwóch napadli wracającą z pracy 50 – letnią kobietę. Po przewróceniu z jej ramienia zerwali torebkę z pieniędzmi, dokumentami i telefonem. Z łupem uciekli między pobliskie bloki.

Kilka dni później, na innym osiedlu, również o poranku, podbiegli do 60 -letniej kobiety i wyrwali jej torebkę z rąk. Kilka ulic dalej podzielili się łupem - drobnymi pieniędzmi i telefonem, dokumenty wyrzucili w pobliskie krzaki.
Drobiazgowa praca kieleckich kryminalnych doprowadziła do ustalenia i zatrzymania sprawców rozboju.

PS
Zdjęcia zatrzymanych osób udostępniło ze swego archiwum w celu opublikowania Biuro Prasowe KWP w Kielcach.

Świętokrzyskie: wojewódzcy samorządowcy ufundowali respirator ratunkowy dla winnickiego szpitala

2009-11-24T12:40:00.001+01:00

W akcję pomocy humanitarnej dla zmagającej się pandemią grypy Ukrainy aktywnie włączył się Urząd Marszałkowski Województwa Świętokrzyskiego. Do zaprzyjaźnionego z województwem świętokrzyskim , Obwodu Winnickiego na Podolu, gdzie grypa zbiera śmiertelne żniwo zakupiony został za 60 tys. zł respirator ratunkowy E360 Newport.

„Sprzęt ten zostanie przekazany w najbliższych dniach do Obwodowego Szpitala Klinicznego w Winnicy i zostanie zainstalowany na oddziale ratunkowym. Jest to najwyższej klasy sprzęt ratunkowy mający zastosowanie tak w ratownictwie medycznym, jak i w lecznictwie szpitalnym” – poinformowała dziś Iwona Sinkiewicz, rzecznik prasowy Urzędu Marszałkowskiego.

Z apelem o pomoc dla Ukrainy zwrócił się do marszałka województwa Adama Jarubasa konsul generalny Ukrainy w Polsce Michał Brodowycz.

Kielce: Święto Misia (zapowiedź)

2009-11-19T11:01:00.007+01:00

Z okazji Światowego Dnia Misia w najbliższą środę 25 listopada w kieleckim Muzeum Zabawek i Zabawy obchodzone będzie Święto Misia, poświecone w całości pluszowym misiom. W ramach tej imprezy na dzieci ich rodziców czekać będzie m.in.: lepienie misiów z plastynki, „misiowa” lekcja muzealna, nowa „odświeżona” aranżacja wystawy „Misie w lesie”. Kielecką imprezę uświetni swoją obecnością gwiazdor dziecięcych kreskówek - angielski miś Paddington.

W holu muzeum wszystkie dzieci będą mogły bezpłatnie ulepić sobie małego misia z plastynki - specjalnej masy plastycznej: kolorowej jak plastelina, ale lekkiej, rozciągliwej, która na powietrzu zasycha zachowując swój kształt.

Ich pracy będzie przyglądał się miś Paddington – bohater miniwystawy. Tego dnia wszystkie lekcje muzealne poświęcone będą Paddingtonowi. Dzieci nie tylko poznają historię pluszowych misiów, ale dowiedzą się więcej o tym angielskim misiu. Na koniec zajęć wykonają papierowego Paddingtona i pokolorują zakładkę do książek.

Na wystawie „Misie w lesie”, w nowej aranżacji pojawią się misie: zmotoryzowane, podróżujące samochodami, latające samolotami. Na leśnej polanie pojawi się dodatkowy wiejski domek, zbudowany przez pracowników Muzeum z małych zabawkowych cegiełek, łączonych na specjalną zaprawę nakładaną małymi kielniami. Będzie to leśna rezydencja… misia Paddingtona. W kąciku zabaw przewodnicy będą czytać dzieciom opowiadania o misiu Paddingtonie.

- To wyjątkowe święto nie tylko dla misiów, ale i dla nas. Dzięki naszemu udziałowi w targach Toys and Games w Łodzi nawiązaliśmy kontakt z wieloma firmami. To dzięki nim możemy zaoferować tyle atrakcji. Misia Paddingtona i książeczki otrzymaliśmy od polskiego wydawcy – Wydawnictwa „Znak”. Cegiełki przyjechały do nas z Krakowa z firmy ECelements, dystrybutora zestawów Teifoc, a plastynka – z Częstochowy od kolejnego dystrybutora KFK Trade – wyjaśnia Jolanta Podsiadło, dyrektor Muzeum Zabawek i Zabawy.

Misia Paddingtona bohatera książeczek i kreskówek dla dzieci stworzył ponad 50 lat temu pisarz Michael Bond. Inspiracją dla niego był prezent - mały miś, którego kupił na gwiazdkę w 1956 r. swojej żonie Brendy. W 1958 r. „Miś zwany Paddington" - z ilustracjami Peggy Fortnum trafił do dzieci.

A oto krótka historia słynnego misia. Przybył był on do Wielkiej Brytanii z dalekiego Peru. Stracił rodziców wskutek trzęsienia ziemi. Jego ciotka, która była pensjonariuszką Domu dla Emerytowanych Niedźwiedzi w Limie, nauczyła go angielskiego i ukrytego w szalupie ratunkowej jednego ze statków, wysłała na Wyspy. Wtedy miś nazywał się Pastuso.

Po dotarciu do Anglii miś trafił na dworzec Paddington w Londynie. Miał jedną walizkę, na której siedział, był ubrany w kapelusz i miał przywieszoną do szyi karteczkę o następującej treści: "Proszę zaopiekować się tym misiem. Dziękuję". Zaopiekowali się nim państwo Brown. Nazwali nowego członka swojej rodziny - Paddington - tak jak stacja , na której go znaleźli. Zamieszkał z nimi i dwójką ich dzieci: Jonathanem i Judy oraz gosposią Panią Bird.
Miś ma ubranie dostosowane do typowej angielskiej pogody. Nosi przeciwdeszczowy płaszcz, kapelusze w różnych kolorach, koniecznie z rondem wywiniętym do góry i kalosze.

PS
Zdjęcie misia Paddingtona udostępniło ze swojego archiwum Muzeum Zabawek i Zabawy w celu opublikowania

Kielce: III Olimpiada „Bezpieczeństwo na piątkę” (zapowiedź)

2009-11-18T18:05:00.004+01:00

„Certyfikaty Bezpieczeństwa”, malowanie znaków bezpieczeństwa, konkurencje ze znajomości ruchu drogowego i udzielana pierwszej pomocy – to tylko niektóre ze zmagań, jakie czekają dla dzieci podczas zbliżającej się III Olimpiady „Bezpieczeństwo na piątkę” na terenie Targów Kielce. W piątek 20 listopada ośrodek targowy przemieni się w ośrodek ruchu drogowego.

W finałowym etapie zmagań wojewódzkich „Bezpieczeństwo na piątkę” udział weźmie 11 drużyn trzyosobowych wyłonionych z eliminacji powiatowych oraz ok.300 kibiców- uczniów i opiekunów- nauczycieli.

Gościem specjalnym w Targach Kielce po godzinie 12.00 będzie Dorota Stalińska, która od wielu lat angażuje się w akcję poprawy bezpieczeństwa na polskich drogach. Aktorka w ramach Olimpiady przeprowadzi specjalną lekcję dla wszystkich drużyn.

- Celem Olimpiady Bezpieczeństwa jest przygotowanie dzieci do bezpiecznego poruszania się po drogach, poprzez m.in. podnoszenie świadomości bezpiecznych zachowań w ruchu drogowym oraz promowanie noszenia elementów odblaskowych – informuje Joanna Massalska, specjalista ds. Public Relations Targów Kielce.

Dla organizatorów ważne jest kształtowanie nawyków unikania zagrożeń oraz zdobywanie wiedzy z zakresu prewencji kryminalnej, ochrony środowiska, udzielania pierwszej pomocy, ochrony przeciwpożarowej oraz zasad bezpieczeństwa na wodzie i w ruchu drogowym.

Konkurs ma uwrażliwiać dzieci na możliwość pojawienia się zagrożeń, stymulując jednocześnie poczucie odpowiedzialności za bezpieczeństwo innych, kształtując prawidłowe postawy oraz propagując alternatywne formy spędzania czasu wolnego. Olimpiada kreuje pozytywny wizerunek instytucji wspierających to przedsięwzięcie.

III Olimpiada „Bezpieczeństwo na piątkę” organizowana jest przy współpracy Targów Kielce, Komendy Wojewódzkiej Policji, Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego oraz Kuratorium Oświaty w Kielcach.

Na zdjęciu logo Olimpiady „Bezpieczeństwo na piątkę”

Busko Zdrój: policjant zapobiegł samobójstwu 29 – letniego mężczyzny

2009-11-18T12:58:00.004+01:00

Podczas nocnego dyżuru oficer buskiej komendy policji odebrał telefon od 29 – letniego mężczyzny, który poinformował, że nie wie gdzie się znajduje i ma zamiar popełnić samobójstwo. Policjant w czasie trwania rozmowy, zlokalizował miejsce, w którym znajduje się desperat. Wysłany we wskazane miejsce patrol zaopiekował się osobą do przyjazdu pogotowia.

Nocną rozmowę telefoniczną z młodym desperatem buski policjant potraktował bardzo poważnie. Po przerwanej rozmowie, natychmiast oddzwonił i niezwłocznie nawiązał z nim kontakt telefoniczny. Podczas rozmowy przez kilkanaście minut uspokajał rozmówcę. W tym samym czasie zlokalizował miejsce, gdzie on się znajduje. Policjant określił, iż dzwonił on prawdopodobnie z jednej z miejscowości w gminie Stopnica. Trafił bezbłędnie.

Wysłany we wskazane miejsce patrol, zastał siedzącego na przystanku 29-latka. Policjanci zaopiekowali się mężczyzną do przyjazdu karetki pogotowia. Następnie przekazali go pod opiekę zespołowi medycznemu.

Swoim działaniem buski oficer dyżurny uratował życie mężczyzny.

PS
Zdjęcie oficera udostępnione z archiwum Biura Prasowego KWP w Kielcach, w celu opublikowania.

Włoszczowa: u 6 kłusowników policjanci znaleźli nielegalną broń, sidła, charty, a także zacier

2009-11-17T19:34:00.003+01:00

Włoszczowscy policjanci zatrzymali dziś 6 osób podejrzanych o kłusownictwo na terenie powiatu włoszczowskiego. Znaleziono u nich m.in. nielegalną broń, amunicję i sidła. Ujawnionili także hodowlę psów - chartów bez wymaganego zezwolenia. Ponadto mundurowi u jednego z nich znaleźli także 100 litrów zacieru, aparaturę do produkcji bimbru i 2 litry gotowego wyrobu.

U 33- letniego mieszkańca gminy Włoszczowa, funkcjonariusze znaleźli 4 psy - charty, które hodował bez wymaganego zezwolenia. Ponadto posiadał wnyki do chwytania dzikiej zwierzyny. Za tego rodzaju „działalność” grozić mu może nawet do jednego roku więzienia.
Z podobną karą musi się liczyć się 48 – letni mieszkaniec gminy Kluczewsko, u którego policjanci, także u niego znaleźli wnyki.

Sidła posiadał również 34 - letni mieszkaniec gm. Krasocin, który oprócz akcesoriów „łowieckich” posiadał amunicją myśliwską. Mundurowi znaleźli u niego także 100 litrów zacieru, aparaturę do produkcji bimbru i 2 litry gotowego wyrobu. Mężczyzna może odpowiadać nie tylko za nielegalne posiadanie amunicji, ale i też produkcję bimbru. Za nielegalne posiadanie broni i amunicji mogą odpowiadać trzej mieszkańcy gm. Kluczewsko. w wieku od 44 do 54 lat. Policjanci znaleźli u nich broń długą, rewolwer oraz broń pneumatyczną. Może im za to grozić nawet do 8 lat więzienia.

PS

Zdjęcie pochodzi z archiwum Biura Prasowego KWP w Kielcach, udostępnione w celu opublikowania

Kielce: aukcja charytatywna na rzecz sierocińca i wioski Niedotykalnych w Indiach (zapowiedź)

2009-11-13T22:49:00.004+01:00

25 listopada o godzinie 18:00 w Domu Środowisk Twórczych, Pałacu Tomasza Zielińskiego w Kielcach odbędzie się koncert i aukcja charytatywna pn. „Solidarni na poziomie świata” . Zebrane środki zostaną przeznaczone na pomoc sierocińcowi Good Samaritan w wiosce Vellatur oraz mieszkańcom wioski Niedotykalnych w Południowych Indiach. Organizatorzy aukcji są: Stowarzyszenie ,,Societas Matura-Społeczeństwa Dojrzałe”, Michał Braun, Joanna Klich oraz Jacek Dziubel.

Aukcji towarzyszyć będą występy m.in.: zespołu z kieleckiego MDK - Consonans, Agnieszki Kowalczyk, Chóru z cerkwi pod wezwanie św. Mikołaja w Kielcach oraz Jacka Dziubla.

- W odpowiedzi na tę potrzebę organizujemy aukcję dzieł artystów związanych z województwem świętokrzyskim: Tomasza Bachanka, Bartka Boguckiego, Marzeny Kozery, Bartka Krynickiego, Antoniego Myśliwca, Anety Pędzisz, Michała Płoskiego, Ali Tuz, Eda Tuz i Oli Trybek oraz moich – poinformowała mnie Joanna Klich.
Tereny, na których leży sierociniec i wioska Niedotykalnych nawiedziły powodzie, które zniszczyły plony i zabiły zwierzęta. Wioska potrzebuje pomocy.

- Dlaczego sierociniec Good Samaritain? W lipcu 2007 Michał Braun, kielczanin wyjechał na projekt wolontariacki do Indii. Przed wyjazdem, szukając najbardziej potrzebujących, trafił na informację o sierocińcu położonym w małej wiosce Vellatur na południu Indii, w regionie Andra Pradesh – informuje Klich.

- Po nawiązaniu kontaktu z ośrodkiem pracował w nim przez miesiąc. Pomoc dla sierocińca nie skończyła się na kilku tygodniach nauczania angielskiego, obsługi komputerów oraz pomocy w przygotowywaniu materiałów informacyjnych o ośrodku. Michał Braun w Polsce szukał osób, gotowych na tzw. Adopcję Serca, czyli regularną pomoc w utrzymaniu jednego z dzieci. Dzięki pomocy przyjaciół udało mu się zebrać pieniądze na zakup krowy dla sierocińca, a także wybudowanie budynku szkolnego. Obecnie dziesięcioro kielczan regularnie wspiera sierociniec – dodaje.

Sierociniec Good Samaritain (Dobry Samarytanin) to ośrodek prowadzony przez pastora Ratnama Pallikonade. Pomaga on obecnie 50 dzieciom w wieku od piątego do osiemnastego roku życia. W Indiach wielkie żniwo zbiera AIDS, większość rodziców dzieci właśnie z tego powodu nie żyje. Wszystkie dzieci w placówce były wychowane w Hinduizmie. Pastor Ratnam, sam urodzony w rodzinie hinduistycznej, ma do tej kultury ogromny szacunek i nie chrzci dzieci, którymi się opiekuje. Zostawia im wybór w chwili uzyskania pełnoletniości. Praca pastora Ratnama to wielkie świadectwo bezinteresowności i dobroci.

Niedotykalni, to osoby z najniższej kasty w Indiach, ludzie najbiedniejsi, odrzucani przez społeczeństwo. Mimo, iż oficjalnie system podziału kastowego został zniesiony, na wsiach nadal funkcjonuje. Niedotykalni nie mają wstępu do miast, ani szkół. Muszą mieszkać z dala od wszystkich. Pastor Ratnam pomaga im dowożąc nauczycielkę, aby zapewnić dzieciom edukację. Lekcje odbywają dzięki budynkowi postawionemu dzięki pomocy kielczan- jedynemu murowanemu budynkowi w wiosce.

Kielce: wystawa rzeźb i rysunków prof. Czesława Dźwigaja

2009-11-13T17:32:00.004+01:00

Artysta, rzeźbiarz prof. Czesław Dźwigaj – autor blisko 70 pomników Jana Pawła II zaprezentuje jutro na wystawie w kieleckim Muzeum Diecezjalnym swoje rzeźby wykonane w brązie, rysunki i projekty artystyczne. Zaprezentowana zostanie również monografia artysty „Czesław Dźwigaj. Od medalu do monumentu” autorstwa dziennikarza krakowskiego Krzysztofa Ślusarczyka.

W sobotę, 14 listopada o godz. 12 w Muzeum Diecezjalnym w Kielcach odbędzie się wernisaż wystawy pt.„Ślady Pamięci” artysty rzeźbiarza prof. Czesława Dźwigaja.

Na ekspozycję złożą się rzeźby w brązie, które będą eksponowane na dziedzińcu
oraz rysunki autorskie, szkice, projekty pomników, drzwi spiżowych do świątyń, witraży, medale, małe formy rzeźbiarskie, także relikwiarze, które będzie można oglądać w salach muzealnych.

- To niezwykła wystawa, bowiem ukaże ona m.in. przestrzeń rzeźby, jej fizyczność, nierzadko kilkumetrową czy wielotonową, ale także kontekst miejsca pejzażu i architektury – poinformował mnie Krzysztof Ślusarczyk, autor książki pt. „Czesław Dźwigaj. Od medalu do monumentu”.

Z kolei w salach muzealnych na 22 rysunkach ukazane będą motywy znane z legend krakowskich takich jak: Lajkonik czy Pan Twardowski, i nieco mniej popularne, jak Skały Panieńskie. Cykl ten zatytułowany „Legendy Krakowa” powstał z okazji jubileuszu 750-lecia lokacji tego stołeczno-królewskiego miasta.

Inny cykl rysunków, który warto zobaczyć, rozpoczyna wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego, a zmyka św. Andrzej Bobola. Pomiędzy nimi będzie można zobaczyć narysowanych delikatną kreską błogosławionych i świętych, postacie zapisane w historii narodu i Kościoła m.in. Św. Wojciecha, Św. Stanisława.

„Na szczęście dzieł nie mierzy się w centymetrach ani kilogramach, ale w idei, ich przesłaniu i trwaniu, kiedy same staja się śladami pamięci – zbiorowej, wspólnej, Wartością poza czasem, ale nie poza kanonem, raz na zawsze wyrytym na kamiennych tablicach. Artysta, jak niewielu spośród współczesnych, ma tego świadomość” – pisze w swym szkicu o artyście Krzysztof Ślusarczyk. .

Na wystawie zaprezentowana zostanie również monografia artysty „Od medalu do monumentu” napisana przez Krzysztofa Ślusarczyka – krakowskiego dziennikarza oraz esej autora rzeźb na temat realizacji z zakresu sztuki sakralnej, a także na temat kondycji sztuki współczesnej i powinnościach artysty pt. „Dotrzeć do wiary widzącej”.

Czesław Dźwigaj - artysta rzeźbiarz, profesor Akademii Sztuk Pięknych oraz wykładowca sztuki sakralnej na Uniwersytecie Papieskim w Krakowie jest autorem m.in. licznych pomników, w tym blisko 70. Ojca Świętego Jana Pawła II. Kilkanaście z nich wzniesiono za granicą, często w znanych miejscach kultu religijnego, m.in. są to: Wyandotte (USA), Posadas (Argentyna), Hanower (Niemcy), Rzym (Włochy), Dux (Liechtenstein), Glenwood Springs Colorado (USA), Fatima (Portugalia), Phoenix (USA), Edmonton (Kanada), Lourdes (Francja), Wilno i Siluva (Litwa).

Artysta jest także autorem kameralnych rzeźby z wizerunkiem papieża, które powstawały w 30. rocznicę pontyfikatu. Kilka z nich eksponowanych jest na stałe w Auli JP II w Lourdes.

Prof. Dźwigaj ukazał postać Ojca Świętego również na blisko 40 medalach i plakietach, niejednokrotnie towarzyszących papieskim pielgrzymkom. Jako jedynemu polskiemu artyście powierzone zostało zaprojektowanie i wykonanie medalu upamiętniającego XVIII rocznicę pontyfikatu Jana Pawła II. Ukazał się on jako Oficjalny Medal Papieski w limitowanej serii, w Edycji Watykańskiej, bity w złocie, srebrze i brązie.

Fotografię, ukazującą artystę i Jego dzieło, otrzymałem w celu opublikowania od red. Krzysztofa Ślusarczyka, autora książki pt. „Czesław Dźwigaj. Od medalu do monumentu”.

Staszów: myślał, że jak da mundurowym w łapę 130 zł, to darują mu jazdę po pijaku

2009-11-12T21:56:00.001+01:00

Staszowska „drogówka” zatrzymała dziś 55-letniego kierowcę peugeota, który prowadził samochód w stanie nietrzeźwości. Mężczyzna chcąc uniknąć odpowiedzialności, próbował wręczyć policjantom łapówkę w wysokości 130 zł. Grozi mu nawet do 10 lat pozbawienia wolności.

Policjanci, gdy zatrzymali do kontroli drogowej kierowcę peugeota, to okazało się że był to kompletnie pijany 55-letni mieszkaniec Ostrowca Świętokrzyskiego ( ponad 3 promile alkoholu w organizmie). Mężczyzna po takiej dawce alkoholu miał jeszcze na tyle sił i świadomości, że aby uniknąć odpowiedzialności, spróbował wręczyć mundurowym pieniądze w wysokości 130 zł.

W efekcie, noc spędzi w policyjnym areszcie. Gdy wytrzeźwieje, to będzie odpowiadał, nie tylko za jazdę po pijaku, ale także za próbę wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszom.

Żelisławice: przedszkolaki uzbierały największa „Górę Grosza” w Świętokrzyskiem

2009-11-10T22:00:00.003+01:00

Publiczne Przedszkole w Żelisławicach, (gmina Secemin) zajęło pierwsze miejsce w województwie świętokrzyskim w akcji „Góra Grosza”. Przedszkolaki zebrały ponad 370 złotych. Zgodnie z regulaminem akcji Przedszkole otrzymało nagrodę
w wysokości 5 tys. zł.

Pieniądze będą przekazane na pomoc rodzinnym domom dziecka, oraz tym placówkom, które tworzą małe, kameralne mieszkania dla usamodzielniającej się młodzieży – poinformowała mnie Magdalena Molska z Towarzystwa Nasz Dom.

Już po raz dziewiąty uczniowie szkół i przedszkoli z całej Polski (ponad 10 tysięcy szkół) zebrali 180 ton drobnych monet o wartości ponad 2, 4 miliona złotych. Ogólnopolską akcję „Góra Grosza” prowadzi od dziesięciu lat Towarzystwo „Nasz Dom”.

- Uwaga!!! Rozpoczynamy już dziesiątą, jubileuszową edycję akcji „Góra Grosza” 2009, która odbędzie się we wszystkich typach szkół z całej Polski w dniach od 23 listopada do 4 grudnia. To jedna z największych akcji społecznych w Polsce, bierze w niej udział kilka milionów uczestników!!! – apeluje Magdalena Molska z Towarzystwa Nasz Dom.

Pełna informacja na temat pomocy przyznanej domom dziecka znajduje się na stronie internetowej Towarzystwa NASZ DOM: http://www.towarzystwonaszdom.pl/

Kielce: Rita Gombrowicz nadała imię swojego męża WBP

2009-10-09T23:47:00.008+02:00

Dzisiaj Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Kielcach uroczyście nadano imię Witolda Gombrowicza. W ceremonii uczestniczyła wdowa po pisarzu - Rita Gombrowicz. Nadanie imienia WBP było częścią obchodów 100-lecia bibliotekarstwa publicznego w województwie świętokrzyskim.

Wdowa po autorze "Transatlantyku" podkreślała, to że znalazła się w miejscu, gdzie żył jej mąż oraz jego rodzina i jest to dla niej ogromna przyjemność, zwłaszcza, że on sam nie widział swojego kraju od 1939 roku.

- Przez długie lata żył na wygnaniu, jego grób znajduje się we Francji. Wiem, że dziś byłby szczęśliwy i zadowolony z faktu, iż Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Kielcach właśnie jego wybrała na swojego patrona. Cieszę się, że mogę tu być – mówiła wyraźnie wzruszona i zadowolona Rita Gombrowicz.

Z kolei Andrzej Dąbrowski, dyrektor WBP w Kielcach akcentował to, jak ważny jest dzisiejszy dzień w historii Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Kielcach. Nieprzypadkowo też właśnie Gombrowicz został patronem kieleckiej książnicy.

- Autor "Ferdydurke" jest bowiem jedną z najbardziej znanych postaci związanych z regionem świętokrzyskim. Urodził się w Małoszycach pod Opatowem, w Przybysławicach znajdują się groby wielu pokoleń Gombrowiczów, a w Kielcach jest pochowana jego matka i siostra Irena – podkreślał gospodarz uroczystości

Sylwetkę i twórczość patrona przybliżył uczestnikom uroczystości dr Janusz Detka z Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach.

Akt nadania imienia Witolda Gombrowicza Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Kielcach odczytał marszałek Adam Jarubas, który wraz z dyrektorem Andrzejem Dąbrowskim i Ritą Gombrowicz odsłonili popiersie pisarza przed gmachem biblioteki.

Rita Gombrowicz, wzięła wczoraj udział w sesji naukowej "Gombrowicz w regionie świętokrzyskim", która odbyła się w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Kielcach. Wspominano Witolda Gombrowicza jako pisarza, artystę i filozofa. Opisane też zostały te zakątki świętokrzyskiego regionu, z którymi związany był pisarz.

Foto Andrzej Piskulak

Kielce: policyjny „Koziołek Spoko” dla przedszkolaków

2009-10-09T23:03:00.002+02:00

Dzisiaj policjanci Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach odwiedzili dzieci jednego z kieleckich przedszkoli i pobawili się z nimi w interesujacą zabawę pn. "Koziołek Spoko".

Funkcjonariusze, poprzez zabawę uczyli dzieci bezpiecznego zachowania na drogach, a także
radzenia sobie w kontakcie z agresywnymi zwierzętami. Prawie sto dzieci dowiedziało się, jak postępować gdy zostają same w domu. Maluchów za czynny udział w zabawie policjanci nagrodzili pamiątkowymi odblaskowymi opaskami.

PS
Foto udostępnione z archiwum biura prasowego świętokrzyskiej policji.

Kielce: wyjechała i nie wróciła – poszukiwana

2009-10-08T19:16:00.004+02:00

Kielecka policja poszukuje 40 –letniej Anny Ciszewskiej zamieszkałej w Kielcach. Wyjechała we wtorek 6 października br. z domu samochodem mitsubishi-coltem (srebrny metalik) i do tej chwili nie wróciła.

Jak poinformowali mnie dzisiaj świętokrzyscy policjanci, nie jest znane miejsce aktualnego pobytu zaginionej kielczanki.

„Każda osoba, która wie coś o losie zaginionej lub widziała ją w ciągu ostatnich dwóch dni proszona jest o pilny kontakt osobisty lub telefoniczny z najbliższą jednostką policji. Wszelkie informacje mogące pomóc w odnalezieniu osoby proszę również zgłaszać bezpośrednio do dyżurnego Komisariatu IV Policji w Kielcach przy ul. Śniadeckich 14 pod nr tel. (041) 349-32 -60 lub pod nr 997 lub 112” – głosi dzisiejszy komunikat.

Rysopis zaginionej: wzrost 160 cm, waga 52 kg, szczupła budowa ciała, włosy koloru brązowego, krótkie, oczy koloru niebieskiego, twarz owalna, uszy średnie, noc prosty, uzębienie pełne, ubrana w kurtkę koloru zielonego.

PS
Foto udostępnione przez biuro prasowe świętokrzyskiej policji.

Marszałek świętokrzyski ma nadzieję, że nie będzie już "piździć jak w kieleckim na dworcu"

2009-09-28T21:59:00.006+02:00

Podczas dzisiejszej konferencji prasowej poświęconej powołaniu Świętokrzyskiego Regionalnego Funduszu Filmowego marszałek województwa świętokrzyskiego Adam Jarubas wyraził nadzieję, że region świętokrzyski nie będzie się w sposób pejoratywny kojarzył się z „krainą, gdzie latają scyzoryki” i z powiedzonkiem, że „piździ jak w kieleckim na dworcu”.

Dzisiaj w siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego odbyła się konferencja prasowa z przedstawicielami ekstraklasy filmowej. Do Kielc przybyli m.in.: Maciej Strzembosz – prezes Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych, Jacek Bromski – prezes Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Krzysztof Krauze – reżyser, przewodniczący Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Jan Dworak – producent filmowy i telewizyjny, były prezes TVP S.A., Ewa Borguńska – dyrektor Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych, Svein Andersen – dyrektor funduszu regionalnego FilmCamp Norway, Erik Crone – były dyrektor Danish Filminstitute oraz producent filmowy Jacek Samojłowicz.

Konferencja poświęcona była planom powołania Świętokrzyskiego Regionalnego Funduszu Filmowego (ŚRFF), który będzie dofinansował filmy promujące walory województwa świętokrzyskiego. Omówiona została tematyka regionalnej polityki audiowizualnej, celowość stworzenia regionalnego funduszu filmowego oraz przedstawione korzyści dla samorządu i regionu wynikające z istnienia ŚRFF.

ŚRFF ma formalnie zaistnieć jeszcze tym roku w ramach Regionalnej Organizacji Turystycznej Województwa Świętokrzyskiego z 8 mln zł na swym koncie. Połowa tej kwoty będzie ze środków unijnych z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego, a połowę ma stanowić wkład własny.

Pomysł ten zrodził się dzięki sukcesowi serialu telewizyjnego „Ojciec Mateusz” , który rozreklamował Sandomierz. Zaakcentował to Maciej Strzembosz mówiąc, że Sandomierz nie stał się piękny i atrakcyjny rok temu, ale to rok temu Polska zobaczyła go w telewizji.
Prezes Strzembosz odkreślił, że Świętokrzyski Fundusz jest już jedenastym w kraju Pomysł zaś jest bardzo interesujący, gdyż ROT daje filmowcom swobodę działania, a region wykorzystuje na promocję regionu i produkcję filmową pieniądze unijne.

Jacek Bromski przekonywał, że powołanie funduszu to świetny pomysł i pieniądze zainwestowane w film zwrócą się z nakładem. Podając przykład swojego filmu "U Pana Boga za piecem" wyraził zdanie, że region może zarabiać na produkcji filmów. Reżyser powiedział, że kręcąc trzy filmy i serial na Podlasiu zostawił tam ponad 10 mln zł. Nie wspominając już o wypromowaniu lokalnych aktorów.

Reżyser Krzysztof Krauze przytoczył przykład swojego filmu "Mój Nikifor" nakręconego w Krynicy Górskiej. Podał, że wyliczono, iż Krynica musiałaby wydać 5 mln zł, aby uzyskać te same rezultaty promocyjne, które osiągnęła dzięki kręconemu tam jego filmowi.

Natomiast producent filmowy Jacek Samojłowicz pochwalił się, że zakupił prawa do książek „Pan Samochodzik” i zastanawia się poważnie nad tym, by nakręcić film oparty na tej historii właśnie w regionie świętokrzyskim. Zdaniem Jacka Samojłowicza, region dysponuje znakomitymi plenerami, jak zamki i lasy, a teraz będzie także miał odpowiednie fundusze.

Po konferencji prasowej filmowcy spotkali się z radnymi Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego, samorządowcami oraz przedstawicielami świętokrzyskiej kultury i turystyki. Po przedstawieniu powyższej tematyki odbyła się projekcja filmu Krzysztofa Kieślowskiego pt. „Legenda” z cyklu „Ziemia Żeromskiego”, który odnaleziono po latach i do tej pory nie pokazywano go jeszcze publicznie. (Kieślowski wędrował wówczas po Kielecczyźnie w poszukiwaniu śladów Stefana Żeromskiego).

Foto Andrzej Piskulak

Sandomierz: diecezjalne pożegnanie Cudownego Wizerunku Czarnej Madonny

2009-09-10T20:11:00.004+02:00

Podczas nawiedzeniu Cudownego Wizerunku Czarnej Madonny w 240 parafiach w diecezji sandomierskiej tysiącom wiernym towarzyszyły codziennie: entuzjazm, radość i skupienie modlitewne. Dla wielu z nich była okazja powrotu do Kościoła i pojednania się z Bogiem. Wiele parafii na tę okoliczność zakończyło i oddało do użytku nowe świątynie.

W sobotę, 12 września br. w święto Imienia Maryi odbędą się uroczystości pożegnalne kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Rozpocznie je o godz. 8, 30 modlitwa w katedrze sandomierskiej. Stamtąd procesja liturgiczna uda się na miejsce celebry, na Plac im Jana Pawła II, gdzie około godz. 10.00 rozpocznie się pożegnalna uroczysta Msza Św.. Przewodniczył jej będzie i homilię wygłosi abp Józef Życiński, metropolita lubelski. W uroczystościach weźmie udział ponad 20 arcybiskupów i biskupów.

Przekazanie Świętego Wizerunku wiernym archidiecezji łódzkiej i jego pożegnanie przewidziane jest na godz. 12. Obraz w samochodzie – kaplicy zostanie przewieziony do parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Piotrkowie Trybunalskim.

W ciągu roku obraz Matki Bożej nawiedził w diecezji sandomierskiej 240 parafii, kościoły rektoralne, domy zakonne, Dom Księży Emerytów oraz Pustelnię Złotego Lasu w Rytwianach. W okresie od 13 grudnia ub.r. do 6 marca br. wizerunek Matki Bożej był poddany niezbędnej konserwacji.

W „Słowie Biskupa Sandomierskiego” skierowanym do diecezjan, bp Krzysztof Nitkiewicz wyraził swój podziw i uznanie, że wydarzenie nawiedzenia było źródłem wielkich przeżyć i głębokiego zaangażowania. Przypomniał o masowym udziale w czasie poprzedzającym przybycie Maryi, szczególnie w misjach i rekolekcjach, które organizowane w parafiach stały się impulsem do duchowego przebudzenia i wzrostu pobożności.

„Wiele osób zaczęło na nowo praktykować życie sakramentalne, korzystać z Sakramentu Pojednania. Wasz entuzjazm, wasza pełna radości i modlitewnego skupienia obecność na całej trasie Nawiedzenia były niezwykle budujące. To Maryja w Świętym Wizerunku gromadziła nas w Wieczerniku Swego Syna. Za ten ogrom łask i dobro duchowe, które się dokonało, niech będzie Bóg uwielbiony” – dziękował bp Nitkiewicz..

W czasie Nawiedzenia wizerunku Czarnej Madonny wierni podejmowali nieraz bardzo poważne zobowiązania materialne.

„W parafii Matki Bożej Królowej Polski w Nowosielcu oddano do użytku okazały kościół, w Ostrowcu Świętokrzyskim w parafii Najświętszej Maryi Panny Saletyńskiej odnowiono kaplicę, w Lipie zakończono w szybkim tempie prace budowlane w nowowybudowanym kościele, w Chmielowie wierni z parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej przeprowadzili remont świątyni” – poinformował mnie ks. Michał Szawan, rzecznik prasowy diecezji sandomierskiej.

Kilka tysięcy wiernych witało 13 września ub. r. niezwykłą kopię Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w Sanktuarium Relikwii Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu. Mszę św. sprawowało 30 biskupów i 180 księży. Celebrował ją kardynał Franciszek Macharski..

Metropolita katowicki abp Damian Zimoń wyraził nadzieję wówczas w homilii, że roczna wędrówka kopii obrazu Bogarodzicy po diecezji będzie czasem "wielkiej ewangelizacji Kościoła sandomierskiego po soborze Watykańskim II, w świetle nauczania Jana Pawła II i Benedykta XVI".

PS
Foto Andrzej Piskulak

Targi Kielce: XVII Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego

2009-08-27T21:43:00.002+02:00

Ponad 300 spółek, w tym 98 przedsiębiorstw zagranicznych z 25 państw zaprezentuje w centrum wystawienniczym Targów Kielce swoje wyroby, zdolności technologiczne i możliwości integracyjne podczas Międzynarodowego Salonu Obronnego. Ekspozycja obejmie ponad 20 000 m2 . Organizatorzy spodziewają się podobnie jak w latach poprzednich liczby zwiedzających – 12-13 tys. osób.

W najbliższy poniedziałek rozpocznie się w Targach Kielce XVII Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego. Impreza trwać będzie do 3 września. Swoją obecność na targach zapowiedzieli między innymi minister Obrony Narodowej Bogdan Klich, szef polskiej dyplomacji Radosław Sikorski, oraz 15 oficjalnych delegacji rządowych świata, w tym 6 wiceministrów obrony narodowej.

„Tegoroczny kielecki MSPO utrzymuje swoją pozycję największego i najbardziej prestiżowego w Centralnej Europie okna wystawowego przemysłu obronnego Polski i świata. A dzieje się to w dobie cięć wydatków zbrojeniowych i redukowanych programów modernizacyjnych.” – poinformowała mnie Barbara Sipa, specjalista ds. PR Targów Kielce.

W Kielcach wystawiać będą globalne korporacje z czołowych pozycji listy największych na świecie: BAE Systems, Boeing, MBDA, Raytheon, czy Thales. Wiele nowości szykuje polski koncern zbrojeniowy – Grupa Bumar.

Pokazane zostaną najbardziej perspektywiczne rozwiązania techniczne przedsiębiorstw Bumaru, między innymi sprzęt, wyposażenie i uzbrojenie polskiego żołnierza przyszłości, a hitem, jak poinformowała mnie, Barbara Sipa, specjalista ds. PR, będzie system systemów obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, nieformalnie określany jako Tarcza Polski.

W Tarczę Polski zaangażowały się: Grupa Bumar, Przemysłowy Instytut Telekomunikacji, CNPEP Radwar i europejska wielonarodowa korporacja rakietowa MBDA. Planowane jest stworzenie nowego systemu obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej z myślą o modernizacji polskiego potencjału bojowego oraz o rynkach innych państw.

„Ten system systemów ma być dostosowany do zwalczania powietrznych intruzów na bardzo małym dystansie (do 5 km, na pułapie do 10 tys. stóp), na nieco większym (do 20 km, na pułapie do 30 tys. stóp) i wreszcie na średnim i dużym dystansie (do 100 km, do wysokości 65 tys. stóp)” – czytam w nadesłanych materiałach prasowych.

Innym hitem MSPO 2009 będzie prezentacja pierwszego w pełni operacyjnego systemu aktywnej obrony wozów bojowych – Trophy izraelskiej korporacji Rafael.

Zaprezentowana będzie też wystawa narodowa państw Grupy Wyszehradzkiej – V4. Obok MON swoje stoiska informacyjno-promocyjne pokażą resorty obrony Węgier i Słowacji oraz Czech Będą też liczne węgierskie i czeskie przedsiębiorstwa zbrojeniowe. Węgrzy pokażą m.in. uzbrojenie strzeleckie, karabinki snajperskie i pistolety, a także wyposażenie indywidualne żołnierzy.

Ekspozycja polskich sił zbrojnych zorganizowana będzie pod hasłem „Profesjonalni żołnierze – profesjonalny sprzęt”. Przygotowuje ją Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych przy współudziale Dowództwa Wojsk Lądowych. Odwiedzający kieleckie targi będą mieli okazję zobaczyć najnowsze uzbrojenie i sprzęt wojskowy, w tym kołowe transportery opancerzone Rosomak, sprzęt wojsk inżynieryjnych, artyleryjskie i rakietowe systemy przeciwlotnicze, systemy rozpoznania i sprzęt logistyczny.

Konkretnie Rosomaki zaprezentowane będą w różnych wersjach wyposażenia. Zobacz zyć będzie można również wyrzutnię rakietową Langusta, trał przeciwminowy Bożena, artyleryjski zestaw przeciwlotniczy Loara – dzieło warszawskiego Radwaru oraz system rozpoznawczo-zakłócający Przebiśnieg – produkt Wojskowych Zakładów Elektronicznych w Zielonce koło Warszawy.

Logistycy zaprezentują zaś bazę noclegową w namiotach pneumatycznych, warsztat remontu sprzętu uzbrojenia, prototypową kontenerową łaźnię polową, moduł polowego magazynu wody oraz samochód STAR 944 w wersji opancerzonej.

Na wystawie znajdą swoje miejsce również stoiska ośrodków badawczo-wdrożeniowych funkcjonujących w strukturach Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. Specjaliści z Wojskowego Ośrodka Badawczo-Wdrożeniowego Służby Mundurowej zaprezentują kierunki zmian w umundurowaniu i wyekwipowaniu polskich żołnierzy. Natomiast Wojskowy Ośrodek Badawczo-Wdrożeniowy Służby Żywnościowej przedstawi sposoby badania i certyfikacji produktów spożywczych i sprzętu służby żywnościowej produkowanych na potrzeby Sił Zbrojnych RP.

Po kilkuletniej przerwie, oprócz wystawy statycznej zwiedzający będą mogli zobaczyć pokaz praktycznego działania żołnierzy. W pierwszym dniu targów, w ramach pokazu dynamicznego swoje umiejętności zademonstrują żołnierze pododdziałów logistycznych, którzy pokażą różne sposoby ewakuacji uszkodzonego sprzętu z pola walki.

Będzie można zobaczyć między innymi załadunek uszkodzonego czołgu PT-91 na zestaw niskopodwoziowy, ewakuację uszkodzonego bojowego wozu piechoty BWP za pomocą wozu zabezpieczenia technicznego WZT-3 oraz załadunek pojazdu patrolowego Skorpion na platformę samozaładowczą. Pokaz dynamiczny zostanie przeprowadzony w warunkach imitujących realne działania wojsk, z użyciem środków pozoracji pola walki.

Kielce: szykuje się debata o konkurencyjności polskiego przemysłu obronnego na tle świata

2009-08-20T18:37:00.004+02:00

Debata zorganizowana w pierwszym dniu Międzynarodowemu Salonowi Przemysłu Obronnego poświęcona będzie aktualnej problematyce konkurencyjności krajowego przemysłu obronnego na tle Europy i świata oraz sposobów finansowania przemysłu, jak i badań nad rozwojem nowoczesnych systemów uzbrojenia i wyposażenia sił zbrojnych odbędzie się w pierwszym dniu.

Redakcja Ilustrowanego Magazynu Wojskowego ARMIA poinformowała mnie dzisiaj o debacie poświęconej konkurencyjności oraz sposobom finansowania polskiego przemysłu obronnego.
Odbędzie się ona 31 sierpnia br. na terenie Międzynarodowych Targów Kieleckich (Centrum Konferencyjne TK Sala CK2, godz.13.00 -17.00) i towarzyszyć będzie otwieranemu w tym dniu Międzynarodowemu Salonowi Przemysłu Obronnego.

Do dyskursu zostali zaproszeni: minister obrony narodowej Bogdan Klich, podsekretarz stanu ds. uzbrojenia i modernizacji, Zenon Kosiniak-Kamysz, minister gospodarki, Waldemar Pawlak, dyrektor departamentu programów offsetowych, Hubert Królikowski, przedstawiciel Dowództwa Wojsk Lądowych, rektor Wojskowej Akademii Technicznej , Zygmunt Mierczyk oraz przedstawiciele polskiego przemysłu obronnego.

Po wystąpieniu ministra obrony narodowej Bogdana Klicha w pierwszej części debaty poruszana będzie problematyka konkurencyjności polskiego przemysłu obronnego na tle Europy, Azji, Ameryki Południowej o Afryki. Dyskurs będzie dotyczył również m.in.: o wpływie offsetu na wzrost konkurencyjności polskiego przemysłu obronnego oraz jego przyszłości.

W drugiej części zaproszeni goście rozmawiać będą o finansowaniu i realizacji projektów badawczych (chodzi tu o Europejską Agencję Obrony), o wykorzystywaniu programów
Foresight dla PPO, o konsorcjach i platformach technologicznych oraz ich możliwościach.

„Celem debaty jest skonfrontowanie poglądów przedstawicieli kluczowych dla przemysłu ministerstw, z opiniami przedstawicieli: przemysłu obronnego, Wojsk Lądowych – użytkowników wytworów przemysłu oraz jednostek naukowo-technicznych” – czytam w nadesłanym komunikacie.

Organizatorami konferencji są: Redakcja Ilustrowanego Magazynu Wojskowego ARMIA, Stowarzyszenie Studiów i Analiz Bezpieczeństwa oraz Targi Kieleckie Sp. z o.o.

Eurobarometr: opinia publiczna w Polsce się "zeuropeizowała"

2009-08-20T17:35:00.004+02:00

Opinia publiczna w Polsce się "zeuropeizowała" i wyniki w Polsce, pokrywają się z wynikami w innych krajach UE, choć w niektórych sprawach te wyniki znacznie się jednak różnią – uważa dr Jacek Kucharczyk, dyrektor Instytutu Spraw Publicznych.

Dzisiejszy komunikat Wydziału prasy Komisji Europejskiej Przedstawicielstwa w Polsce informuje media o najnowszym sondażu opinii publicznej przeprowadzonym przez Eurobarometr. Komentarze do niektórych danych przedstawił dyrektor Instytutu Spraw Publicznych, dr Jacek Kucharczyk.

Większość Polaków jest zdania, że do przezwyciężenia skutków kryzysu niezbędne jest wsparcie UE dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz dla bezrobotnych i najuboższych.

- W postrzeganiu Unii Europejskiej przez Polaków nastąpiła fundamentalna zmiana. - ocenia dyrektor Instytutu Spraw Publicznych, dr Jacek Kucharczyk – Cieszymy się, że jesteśmy w środku, ale więcej wymagamy od samej Unii - dodaje.

Zdaniem jednej trzeciej ankietowanych, to właśnie Unia Europejska może podjąć najskuteczniejsze działania wobec skutków kryzysu. Na rząd polski i na Grupę G20 liczy tylko co dziesiąty respondent (po 10%).

W porównaniu z poprzednim półroczem o 3 punkty procentowe wzrosło w Polsce poparcie dla Unii Monetarnej. Europejska Unia Monetarna wraz ze wspólną walutą euro ma poparcie prawie połowy Polaków (47%), a sprzeciwia się jej czterech na dziesięciu badanych (41%). W porównaniu do badań jesiennych poparcie dla EUM nieznacznie wzrosło (o 3 punkty procentowe)..

Polacy są zadowoleni ze swojego życia, ale jednocześnie czterech na dziesięciu respondentów twierdzi, że ich gospodarstwo domowe znajduje się w złej sytuacji finansowej, a niemal co trzeci Polak negatywnie ocenia swoje szanse na rynku pracy.

Eurobarometr ujawnia, że obecnie największym problemem, przed którym, zdaniem Polaków, stoi nasz kraj jest bezrobocie, a rzadziej, w porównaniu z rokiem ubiegłym, doskwierają nam wzrost cen oraz kłopoty służby zdrowia.

Poparcie dla członkostwa Polski w Unii Europejskiej spadło w porównaniu do dwóch ostatnich lat, ale nadal jest wyższe od średniej dla innych krajów UE.

- Ten spadek wynika być może z faktu, że wielu z nas sądziło, że wejście do UE uchroni nas przed takimi zagrożeniami, jak obecny kryzys gospodarczy - tłumaczy Jacek Kucharczyk.

Sześciu na dziesięciu Polaków (60%) uważa, że członkostwo naszego kraju w Unii Europejskiej to dobra rzecz. Odsetek osób twierdzących, że akcesja do UE jest czymś złym (7%), utrzymuje się na stałym, niskim poziomie od momentu wstąpienia Polski do Wspólnoty. Wzrasta natomiast wśród badanych obojętność wobec Unii – 29% deklaruje, że członkostwo Polski w UE to ani dobra, ani zła rzecz.

W porównaniu do średniej dla krajów należących do Wspólnoty Europejskiej (53%) w Polsce więcej jest entuzjastów członkostwa w szeregach UE, jednak nadal daleko nam do najbardziej zadowolonych z członkostwa Luksemburczyków (79%), Holendrów (72%) czy Hiszpanów (71%). Najwięcej przeciwników pozostawania we Wspólnocie jest w Wielkiej Brytanii (32%), na Węgrzech (23%) i Łotwie (23%).

Prawie trzy czwarte Polaków uważa, że nasz kraj skorzystał na członkostwie w UE, przeciwnego zdania jest tylko14% badanych. Ponad połowa Polaków ma także pozytywne skojarzenia z Unią Europejską, ale poziom zaufania do UE spada w Polsce od dwóch lat. Połowa Polaków (52%) twierdzi, że ufa Unii Europejskiej, natomiast prawie co trzeci badany (31%) jest odmiennego zdania. 17% ma problem z określeniem swojego poziomu zaufania do UE.

Zaufanie Polaków do Unii przewyższa średnią dla ogółu krajów UE (47%). Największy odsetek osób ufających Wspólnocie mieszka w Estonii (68%), Rumunii (65%), na Słowacji (65%) oraz w Bułgarii (63%). Z kolei najbardziej eurosceptycznymi krajami są Wielka Brytania (59%), Cypr (53%), Austria (49%) oraz Francja (47%).

Unia Europejska niezmiennie oznacza dla Polaków przede wszystkim swobodę podróżowania oraz podejmowania nauki lub pracy w dowolnym kraju Wspólnoty.

Najlepiej znaną wśród Polaków instytucją europejską jest Parlament Europejski, a najmniej rozpoznawalny jest Europejski Bank Centralny.

Prawie dziewięciu na dziesięciu Polaków (89%) słyszało kiedyś o Parlamencie Europejskim (PE), a tylko 10% nigdy nie spotkało się z tą nazwą. Znacząca większość badanych (84%) zna również Komisję Europejską (KE), podczas gdy 15% nigdy o niej nie słyszało.

Wśród Polaków najmniej znany spośród trzech wymienionych w badaniu instytucji europejskich jest Europejski Bank Centralny (EBC) – 62% kiedyś o nim słyszało, jednak jedna trzecia badanych (35%) nie wie o jego istnieniu.

Połowa Polaków ufa Parlamentowi Europejskiemu (50%) i Komisji Europejskiej (49%), podczas gdy jedna czwarta badanych nie darzy tych instytucji zaufaniem. Dużo mniejszym zaufaniem cieszy się Europejski Bank Centralny (38%) i podobnie jak pozostałym instytucjom nie ufa mu co czwarty (24%) Polak.

Poziom zaufania do instytucji krajowych jest w Polsce bardzo niski: ponad połowa badanych (54%) nie ufa wymiarowi sprawiedliwości, podczas gdy zaufaniem darzy go nieco ponad jedna trzecia. Największą nieufność spośród badanych instytucji wzbudzają partie polityczne (81%) i Sejm, którego nie darzy zaufaniem trzy czwarte Polaków. Rządowi nie ufa aż 71% respondentów, a jedynie co piąty Polak darzy go zaufaniem. W porównaniu do średniej unijnej Polacy są jednym z narodów najbardziej nieufnych wobec instytucji krajowych.

Większość Polaków (76%) jest zadowolona z życia, jakie prowadzi, jedynie 4% mieszkańców naszego kraju ocenia je skrajnie pesymistycznie, a 17% jest z niego raczej niezadowolone. Od wiosny 2007 niezmiennie około trzy czwarte Polaków deklaruje zadowolenie z życia.

Podobnie jak w poprzednich latach poziom zadowolenia Polaków z życia nie odbiega od średniej dla Unii Europejskiej (77%). Najbardziej zadowoleni z życia są mieszkańcy krajów skandynawskich – Danii (98%), Finlandii (96%) i Szwecji (96%), a także krajów Beneluksu – Holandii (96%) i Luksemburga (96%).
Najmniej zadowolone z życia narody to Bułgarzy (40%), Grecy (44%), Węgrzy (44%) oraz Rumuni (47%).

Ponad połowa Polaków (52%) dobrze ocenia swoją sytuację zawodową. Większość Polaków (52%) jest zadowolona z własnej sytuacji zawodowej, – przy czym 9% postrzega swoją sytuację zawodową jako bardzo dobrą, a 43% jako raczej dobrą. Jednocześnie niemal co trzeci Polak (29%) negatywnie ocenia swoje szanse na rynku pracy – 20% raczej źle, a 9% bardzo źle.

Zadowolenie z własnej sytuacji zawodowej Polaków nie odbiega od średniej unijnej (52%). Jednak wciąż daleko nam do krajów skandynawskich, w których pozytywnie ocenia swoją sytuację zawodową trzy czwarte mieszkańców – w Danii i Finlandii po 75%, a w Szwecji 74%.

Foto Andrzej Piskulak

Kielce: pomnik bp Czesława Kaczmarka być może będzie na wiosnę przyszłego roku

2009-08-18T22:45:00.017+02:00

Być może w przyszłym roku na placu przy Bazylice Katedralnej w Kielcach postawiony zostanie pomnik bp Czesława Kaczmarka. Od września br. rozpocznie się publiczna zbiórka pieniędzy na ten cel. Będzie się ona odbywała w kościołach diecezji kieleckiej. Kielecki Urząd Miasta zobowiązał się przygotować „cegiełki” o wartości: 10 zł, 20 zł, 50 zł , 100 zł. Z inicjatywą budowy pomnika wyszedł kielecki Klub Inteligencji Katolickiej, powołując Społeczny Komitet Budowy Pomnika Biskupa Czesława Kaczmarka.
Na ten temat rozgorzała dziś dyskusja w kieleckich mediach.

W jednym z pierwszych swoich postów (Kielczanie wspominali bp Kaczmarka prześladowanego przez bezpiekę) na tym blogu pisałem o dość istotnym, a jak się okazuje teraz, historycznym wydarzeniu, jakie miało miejsce 5 lutego br. w auli Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach, kiedy to odbyła się promocja książki pt. „Ksiądz Czesław Kaczmarek – Biskup Kielecki” ks. prof. Jana Śledzianowskiego.

Wówczas to liczni kielczanie natychmiast z entuzjazmem podchwycili pomysł powołania komitetu ds. budowy pomnika upamiętniającego bp Czesława Kaczmarka, zgłaszając gremialnie swój akces. O tym, że ordynariusz kielecki bp Kazimierz Ryczan dał przyzwolenie, poinformowała wówczas Małgorzata Sołtysiak z Klubu Inteligencji Katolickiej. Obecnie jest właśnie przewodniczącą społecznego komitetu budowy pomnika. Zarówno promocja niezwykle wartościowej książki i ten fakt jakoś wówczas umknęły uwadze nawet lokalnym kieleckim mediom.

Wyliczono, że koszt pomnika z brązu może wynieść około 80 tysięcy złotych. Wykonanie zaproponowano prof. Stanisławowi Słoninie, wybitnemu twórcy znanemu m.in z pomnika majora ,,Hubala". Wykonawca będzie jednak oficjalnie ogłoszony dopiero po wszystkich procedurach kieleckiej Kurii Diecezjalnej. Pomysłodawcy i orędownicy pomnika mają nadzieję, że pomnik może będzie podziwiać wiosną przyszłego roku.

W jednej ze swoich publikacji przypomniałem życiorys niezwykłego duchownego z okazji tego, że w Święto Niepodległości, 11 listopada 2007 r. otrzymał pośmiertny Krzyż Wielki Odrodzenia Polski. Wówczas na ręce ordynariusza Kieleckiego bp Kazimierza Ryczana przekazał go ówczesny wicepremier Przemysław Gosiewski podczas Mszy świętej w kieleckiej bazylice katedralnej. To wysokie odznaczenie państwowe zostało nadane postanowieniem Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego za wybitne zasługi dla niepodległej Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność duszpasterską i charytatywną.

Bp Czesław Kaczmarek urodził się 16 kwietnia 1895 w Lisewie Małym w okolicach Sierpca. Był ordynariuszem kieleckim w latach 1938 - 63. Przez aldze komunistyczne został uwięziony, torturowany i po sfingowanym procesie skazany przez sąd wojskowy za rzekomą współpracę z okupantem niemieckim oraz za wrogą działalność wobec PRL.

Ordynariusz kielecki bp Kaczmarek otaczał szczególną opieką kapłanów, zakony i Seminarium Duchowne. Dbał również o stowarzyszenia i organizacje religijne. Podczas okupacji dawał schronienie kapłanom i klerykom z innych diecezji. Chociaż Niemcy zabrali gmach seminarium, uczelnia funkcjonowała nadal, częściowo konspiracyjnie, bo nie wolno było przyjmować nowych kandydatów. Za pośrednictwem Caritas i sióstr zakonnych biskup prowadził szeroko zakrojoną pomoc charytatywną dla kielczan i przybywających wciąż uchodźców.

Po zakończeniu okupacji niemieckiej bp Kaczmarek zdecydowanie występował przeciwko urzędowej ateizacji prowadzonej przez komunistów. Odpowiedzią władz i UB była nagonka na biskupa. Rozpowszechniano wówczas fałszywe informacje o jego współpracy z Niemcami, o prowadzeniu interesów z gubernatorem Frankiem, oskarżano o zorganizowanie pogromu żydowskiego, o współpracę z wywiadem amerykańskim.

Biskupa Czesława Kaczmarka oficjalnie aresztowano 20 stycznia 1951 r. i przewieziono do więzienia mokotowskiego. Tam m.in. głodzono go, przesłuchiwano w dzień i w nocy bez możliwości korzystania z łazienki, wystawiano nagiego na mróz, polewano zimną wodą, zanurzano w zbiorniku z fekaliami. Ciężko się rozchorował, a z powodu szkorbutu stracił zęby. Przyznał się do "winy" dopiero pod wpływem środków psychotropowych, które podawano mu również podczas sfingowanego procesu przed Warszawskim Sądem Wojskowym.

Skazano go na 12 lat więzienia. Po "odwilży" został uniewinniony i wypuszczony w kwietniu 1957 r. Witały go tysiące kielczan. Ponieważ bp Kaczmarek nadal stawał w obronie prześladowanego Kościoła, szykanowano go nadal. Po kazaniu wygłoszonym w 1959 r. w którym bronił wiary, rząd PRL chciał pozbawić bp Kaczmarka stanowiska ordynariusza diecezji kieleckiej. Nie ugiął się Duchowo utwierdził go w tym listownie papież Jan XXIII. Funkcjonariusze UB rozpowszechniali paszkwile, prowokowali waśnie w parafiach. Komitet Centralny PZPR podjął decyzję o poborze alumnów do wojska, najpierw z seminarium kieleckiego. Duszpasterz kielecki przyjmując to jako plan Boży, każdemu powołanemu wręczał przed wyjazdem krzyż misyjny.

W czerwcu 1963 r. biskup ciężko zachorował i w lipcu udał się na leczenie do Nałęczowa. Niebawem z zawałem serca trafił do szpitala w Lublinie, gdzie zmarł 26 sierpnia1963 r. Nabożeństwo żałobne odbyło się 29 sierpnia 1963 r. w Kielcach w bazylice katedralnej. W uroczystościach pogrzebowych wziął m.in. udział ówczesny sufragan krakowski ks. bp Karol Wojtyła. Na cześć ordynariusza wmurowano w katedrze kieleckiej specjalne epitafium. W 1990 r. bp Czesław Kaczmarek został pośmiertnie uniewinniony i zrehabilitowany. W 1991 r. zmieniono nazwę ulicy Marcelego Nowotki, nadając jej imię Biskupa Czesława Kaczmarka.

Foto Andrzej Piskulak

Na pierwszy zdjęciu pierwsi pomysłodawcy i orędownicy pomnika bp Czesława Kaczmarka: ks. prof. Jan Śledzianowski i Malgorzata Sołtysiak.

Na drugim - okładka książki ks. prof. Śledzianowskiego „Ksiądz Czesław Kaczmarek – Biskup Kielecki” .

III Międzynarodowe Targi Branży Sportowej i Outdoorowej „Kielce Sport-Lato” 2009

2009-08-17T19:09:00.003+02:00

Zawodowy ring bokserski, profesjonalne warsztaty fitness, zawody slalomowe na rolkach, a ponadto najnowocześniejszy sprzęt sportowy, turystyczny, najnowsze technologie, kiermasz i pokazy mody oraz wizyta Szymona Kołeckiego – te i inne atrakcje za 4 dni w halach Targów Kielce.

Największa wystawa branży sportowej i outdoorowej w Polsce Kielce Sport – Lato 2009 w halach Targów Kielce ma zgromadzić 21 sierpnia aż 150 wystawców z 9 państw: Hiszpanii, Pakistanu, Czech, Tajwanu, Niemiec, Austrii, Włoch, Anglii i Polski. Organizatorzy zapowiadają nawet, że „Kielce na trzy dni zamienią się w sportową stolicę Polski”.

Podczas III Międzynarodowych Targów Branży Sportowej i Outdoorowej Akcesoria, będzie można oglądać: ubrania sportowe, sprzęt do gier zespołowych między innymi siatkówki, koszykówki, hokeja, a nawet rugby, a ponadto pełny wachlarz sprzętu i akcesoriów potrzebnych do spędzania wolnego czasu w otoczeniu przyrody.

„Impreza jest kontynuacją targów organizowanych przez Wydawnictwo „Góry” oraz firmę „Summie”. Targi adresowane są do przedstawicieli branży sportowej oraz do miłośników aktywnego wypoczynku” – poinformowała mnie dziś Joanna Massalska Specjalista ds. Public Relations Targów Kielce.

„Podczas wystawy na gości czekać będzie przede wszystkim najnowocześniejszy i najmodniejszy sprzęt, którego linia prezentowana będzie na przyszły sezon” - dodała.

Na tragach można będzie zapoznać się z rynkowymi nowościami począwszy od sportów rowerowych, poprzez wspinaczkę, gry zespołowe, aż po gimnastykę artystyczną. Ma nie zabraknąć dużej liczby gadżetów i akcesoriów, takich jak: okulary, lornetki czy mapy, kaski, turystyczne naczynia, systemy GPS, wyposażenie ratownictwa górskiego, ochraniacze, liczniki kilometrów, komputery rowerowe oraz stroje na każde warunki atmosferyczne.

Targi Kielce w zeszłym roku rozszerzyły ofertę prezentowaną na wystawie o nową branżę. stworzono salon poświęcony coraz bardziej popularnej tematyce Fitness, Wellness & Spa.

„Wraz z modą na szybki tryb pracy i życia, coraz więcej osób przyjęło także modę na fitness. Dlatego właśnie Targi „Kielce. Sport-Lato” będą doskonałą okazją dla właścicieli salonów i klubów oraz instruktorów fitness na wymianę doświadczeń i poszerzenie swojej wiedzy. Kluby fitness stają się coraz bardziej popularne i zdobywają rzesze nowych klientów” – informuje Massalska.

Atutem salonu, w zamierzeniu organizatorów jest przede wszystkim to, że podczas wystawy będzie można znaleźć wszystko, co tylko łączy się z tą branżą. Każdy ma znaleźć tam coś dla siebie. Nie zabraknie specjalistycznego sprzętu stanowiącego wyposażenie profesjonalnych klubów i siłowni, ale także takiego, który bez problemu zmieści się w domu. Pojawić się mają najnowsze odżywki i mieszanki witamin.

Ubiegłorocznym Targom Kielce Sport-Lato towarzyszyło wiele atrakcji, które zgromadziły tłumy branżowych specjalistów i zwiedzających. Największym powodzeniem cieszyły się wówczas pokazy mody, ekstremalna jazda mistrzów Polski na rowerach BMX i MTB, ścianka wspinaczkowa oraz prezentacja walk kieleckich sportowców ze szkoły Brazylijskiego Jiu Jitsu. Największym zainteresowaniem cieszył się pierwszy w Polsce pokaz i turniej speedmintona. Gra zdobyła rzeszę fanów. To nowa dyscyplina sportu, która łączy w sobie najlepsze cechy badmintona i tenisa ziemnego. Do Kielc specjalnie na Targi przyjechali mistrzowie świata w speedmintonie Daniel Gossen oraz Rene Lewicki.

Foto z archiwum Targów Kielce

Sandomierz: trzydniowy II Międzynarodowy Bal Wysokich

2009-08-14T23:20:00.003+02:00

Największy mężczyzna z Rudy Śląskiej mierzy 215 cm, najwyższa kobieta z Siedlec – 197 cm. 65 osób mierzących nie mniej niż – mężczyźni 190 cm, kobiety 175 - przybyło dziś do Sandomierza. Organizatorzy wyliczyli także, iż najwyższe małżeństwo ma wspólnie 4 metry wysokości, najwyższa zaś 4-osobowa rodzina mierzy 8 metrów.

Dzisiaj rozpoczął się drugi raz w Sandomierzu, a 34 w Polsce Międzynarodowy Bal Wysokich. Potrwa on do niedzieli. Przybyło 65 osób wysokich, w tym dwoje Szwajcarów i jeden Francuz.
Organizatorami imprezy są: Urząd Miejski w Sandomierzu, Urząd Miasta i Gminy w Baranowie Sandomierskim oraz Międzynarodowy Klub Wysokich. Spotkanie odbędzie się w dniach od 14 do 16 sierpnia 2009 roku w Sandomierzu i Baranowie Sandomierskim.

„Podczas XXXIV Międzynarodowego Balu Wysokich, wśród uczestników spotkania, zostaną wybrani: najwyższa kobieta i najwyższy mężczyzna. Tym razem trzydniowy pobyt w Sandomierzu i w Baranowie Sandomierskim upłynie pod znakiem poznawania historii i teraźniejszości tych niezwykle malowniczych zakątków województwa świętokrzyskiego i podkarpackiego” – poinformował mnie Tomasz Czaplicki, wiceprezes Międzynarodowego Klubu Wysokich.

Oprócz zwiedzania Sandomierza i Baranowa Sandomierskiego przewidziane są jeszcze różnego rodzaju imprezy, m.in.: turniej gry w kręgle o Puchar Honorowego Prezesa Międzynarodowego Klubu Wysokich, udział w międzynarodowym balu wysokich w restauracji „Pod Ciżemką” na sandomierskim rynku oraz udział w inauguracji XIX Festiwalu „MUZYKA W SANDOMIERZU 2009”. Na zakończenie w niedzielę przewidziany jest także rejs statkiem po Wiśle.

Dzisiaj uczestników II Międzynarodowego Balu Wysokich przyjął w Ratuszu burmistrz Sandomierza. Uczestnicy zwiedzili z przewodnikiem Sandomierz. Do późnych godzin nocnych grali w kręgle.

Święty Krzyż: prezydent Ryszard Kaczorowski modlił się przy relikwiach Krzyża Świętego

2009-08-14T20:39:00.006+02:00

Ryszard Kaczorowski – ostatni prezydent Rzeczpospolitej na uchodźctwie po otrzymaniu tytułu Honorowego Obywatela Kielc modlił się w Sanktuarium Relikwii Krzyża Świętego. Towarzysząca dostojnemu gościowi prezes Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich - Wanda Wasilewska przekazała oblatom relikwie św. męczennika Andrzeja Boboli – patrona Polski.

Wczoraj 13 sierpnia Ryszard Kaczorowski - ostatni prezydent Rzeczypospolitej ma uchodźstwie gościł w murach klasztoru świętokrzyskiego. Tuż przed wjazdem na szczyt góry u jej podnóża przy pomniku Trzech Krzyży (Katyńskim) oddał hołd żołnierzom pomordowanym w Katyniu, Charkowie i Miednoje.

W kościele Św. Trójcy odprawiona była Msza św. na której obecni byli przedstawiciele władz samorządowych oraz Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich na czele z prezes Wandą Wasilewską. Przybyli również liczni pielgrzymi, turyści

O. Zygfryd Wiecha OMI, superior klasztoru świętokrzyskiego, witając dostojnego gościa podkreślił jego zasługi dla narodu polskiego. Porównał historię jego życia do historii klasztoru na Świętym Krzyżu, w której były czasy świetności, ale również czasy ciężkie, które można było przetrwać tylko dzięki niezwykłej sile pochodzącej od Boga. Stwierdził, że dzięki jego postawie został obalony mur, który dzielił Polaków.

Podczas Mszy św. Wanda Wasilewska przekazała relikwie św. męczennika Andrzeja Boboli – patrona Polski - do Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża świętego. Relikwie zostały przywiezione z warszawskiego Sanktuarium św. Andrzeja Boboli. Prezes Wanda Wasilewska wyraziła pragnienie, że dzięki temu wydarzeniu kult św. Andrzeja będzie się rozwijał również na ziemi Krzyża Świętego.

Podczas Eucharystii prezydentowi Kaczorowskiemu dziękowali przedstawiciele władz samorządowych i Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Sławomir Kopacz – wójt gminy Bieliny - przypomniał prezydentowi, że znajduje się na ziemi która była miejscem urodzenia jego poprzednika prezydenta Kazimierza Sabbata.

Prezydent Ryszard Kaczorowski został również obdarowany upominkami. Eucharystia zakończyła się błogosławieństwem Relikwiami Drzewa Krzyża świętego. Po Mszy Świętej o. Zygfryd Wiecha OMI oprowadził dostojnego gościa po świętokrzyskim klasztorze.

Święty Krzyż jest najstarszym polskim sanktuarium. Przechowywane są nim relikwie Drzewa Krzyża Świętego. Znajduje się niemal na szczycie zwanym Świętym Krzyżem, Łysą Górą lub Łyścem - 595 m n. p.m. Miejsce położone jest 40 km od Kielc i 60 km od Sandomierza.

Opactwo benedyktyńskie założył tu Bolesław Chrobry w 1006 r. Od X w. do kasacji opactwa w 1819 r. gospodarzami sanktuarium byli benedyktyni, obecnie opiekę nad nią sprawują misjonarze oblaci Maryi Niepokalanej. W średniowieczu oraz później, aż do kasaty w 1819 r., Święty Krzyż był jednym z najważniejszych ośrodków intelektualnych i kulturalnych w Polsce.

Pisanie wierszy - quod visum placet

2009-07-26T13:40:00.007+02:00

Mieszkający na stale w Houston poeta i krytyk literacki ks. Janusz Artur Ihnatowicz traktuje pisanie wierszy, jako tworzenie czegoś, co „widziane raduje” (quod visum placet). Zwierzył mi się, że literatura dla niego nie jest powołaniem w tym sensie, co kapłaństwo.

Obchodzący dzisiaj 80. urodziny ks. Janusz Artur Ihnatowicz jest poetą i krytykiem literackim, piszącym po polsku i angielsku. Jest też profesorem nauk teologicznych w Houston w stanie Teksas na University of Saint Thomas. Odznaczony został przez Jana Pawła II medalem krzyża Pro Ecclesia et Pontifice.

Zainteresowania literackie Ihnatowicza kształtowały się, gdy studiował w latach 1948-1951 filozofię w Dublinie (Irlandia). W czasie studiów współpracował z grupą literacką skupioną przy „Merkuriuszu-Kontynentach” w Londynie. Wielki wpływ na twórczość Ihnatowicza mieli T. S. Eliot oraz E. Pound”.

W Polsce publikował swoje utwory literackie w „Tygodniku Powszechnym”, „Znaku”, „Twórczości” i innych pismach. Pracując intensywnie naukowo, pisząc rozprawy teologiczne, ks. Ihnatowicz cały czas tworzył utwory poetyckie. Do tej pory wydał osiem tomów poezji. Za wydane w 1973 r. przez Wydawnictwo „Znak” „Wiersze wybrane” poeta otrzymał Nagrodę Fundacji Kościelskich w Genewie.

Duchowny jest jednym z czołowych poetów polskich. Krytycy literaccy są zgodni, że pod względem formy jego utwory są nowatorskie i oryginalne, a co do treści niezwykle głębokie i bogate tematycznie. W swoich wierszach spogląda na ludzką dolę z pozycji nieobojętnego obserwatora, lecz człowieka współcierpiącego. Podkreślone to zostało w eseju Zofii Korzeńskiej pt. „Los człowieka w poezji ks. Janusza A. Ihnatowicza”, zamieszczonym w wydanej w Kielcach kilka dni temu książce pt. „Godność człowieka wczoraj i dziś. Wokół zagadnień antropologicznych” pod red. Agnieszki Smolińskiej.

„Ks. Janusz Ihnatowicz jest po prostu czuły na ludzki los. Umie zobaczyć różne bolączki życia, wczuć się w człowieczą dolę i niedolę. Wielki wpływ na twórczość Ihnatowicza odegrali T. S. Eliot oraz E. Pound . W jego wierszach zwraca uwagę przede wszystkim współczucie dla pokrzywdzonych przez los, zaś dezaprobata i krytyka dla zła, dla obojętności, braku miłości” – pisze Korzeńska.

Wiersze Ihnatowicza ukazały się też w antologiach, m. in.: Ryby na pasku. Antologia wierszy poetów „londyńskich”, opracowana przez A. Czerniawskiego, ze wstępem J. Przybosia, wydana w Londynie w 1964 r.; Słowa na pustyni (antologia poezji kapłańskiej), opracowana przez ks. prof. B. Miązka, ze wstępem Karola Wojtyły, wydana w Londynie w 1971 r.; Seven polish-canadian poets, opracowana przez W. Iwaniuka, wydana w Toronto w 1984 r

Znany jest także z licznych tłumaczeń, m.in. z hebrajskiego na język polski wybranych ksiąg Biblii, np. Pieśń nad pieśniami, Księgi Jeremiasza oraz z angielskiego – poetów takiej rangi, jak T. S. Eliot, E. Pound, W. B. Yeats.. Przekłady ks. Ihnatowicza weszły do antologii „Poeci języka angielskiego” oraz „Izrael w poezji polskiej”. Alicja Jakubowska-Ożog napisała pracę habilitacyjną na temat „Poeta i świat: twórczość literacka ks. Janusza A, Ihnatowicza”. Ukazała się w tym roku nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Ks. Janusz Artur Ihnatowicz urodził się 26 lipca 1929 r. w Wilnie w rodzinie ziemiańskiej. W czasie II wojny światowej uczęszczał na tajne komplety w Częstochowie. Po wojnie w r. 1946 wyemigrował z rodzicami do Anglii. W Szkocji ukończył szkołę średnią, a następnie rozpoczął na uniwersytecie w Dublinie studia z filozofii. W październiku 1952 wyjechał do Kanady.

W 1958 r., będąc już uznanym, oryginalnym poetą (publikował w pismach w Londynie i w Paryżu), powrócił do Polski i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach. Po przyjęciu święceń prezbiteratu z rąk biskupa Czesława Kaczmarka 17 czerwca 1962 r. pracował jako duszpasterz akademicki w Kielcach. Starał się o wyjazd na dalsze studia do Rzymu, a nie mogąc otrzymać paszportu, rozpoczął w 1964 r. studia z biblistyki na
Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

W 1966 r. otrzymał paszport, wyjechał do Kanady, gdzie w Ottawie sfinalizował licencjat z teologii. Potem doktoryzował się w Rzymie rozprawą na temat ruchów ascetycznych wśród świeckich. W 1969 r. został zatrudniony w Houston w stanie Teksas na University of Saint Thomas, gdzie wykłada do chwili obecnej. Mając specjalizację dotyczącą teologii Ojców Kościoła, swoje badania naukowe koncentrował na formach życia konsekrowanego.

„Interesowały mnie jednak zwłaszcza formy istniejące poza zakonami. Chodzi tu o dziewice, wdowy, pustelników. Staram się łączyć nowoczesne próby odnowy tych form życia konsekrowanego z nauką Ojców i praktyką starożytnego i średniowiecznego Kościoła” – wyjaśniał mi duchowny.

Na moje pytanie dlaczego pozostał za granicą, ks. Ihantowicz odpowiedział: „To, że wyjechawszy na studia, zostałem za granicą, spowodowane było splotem trudności politycznych w czasach PRL. Niektóre z nich dotyczyły sprawy moich kontaktów z ks. bp. Czesławem Kaczmarkiem i względami rodzinnymi. Bp Jaroszewicz moją decyzję potwierdził i na moją prośbę zgodził się na moje kontynuowanie inkardynacji do diecezji kieleckiej”.

Jest kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej w Kielcach. Wykładał gościnnie w WSD w Kielcach oraz w Collegium św. Tomasza z Akwinu w Moskwie. Choć mieszka na stałe w Huston, diecezję kielecką traktuje jako swój dom kościelny.

Stara się spędzić w Kielcach cześć każdego roku. Korzysta z tego, że bp Kazimierz Ryczan i rektor ks. Władysław Sowa zachęcili go, by traktował kieleckie WSD jako swój dom.

A oto próbka poezji ks. Janusza Ihnatowicza:

W AUTOBUSIE IMAGISTÓW
(szkice z podróży)
1.
dołem, pośpiesznie a godnie kury krążą
białe czołgi
a w górze nagły płomień
owocującej jabłoni
to kartka z pamiętnika polski młodej
a w tle: ogień
płonące czasy na strzesze zielonej
2.
korowód koniowozów: powolność
samochód porykuje żałośnie
oto czas na uwięzi, oto postęp
a niebo nie leci — stoi
nad sadem i szosą i chłopem na koźle
3.
miasto: pot pod koszulą jak robak
chodzi po plecach, kąsa —
próżne czekanie? nad ulicą hałas
to czas gra, który ucieka —
w trwanie?
4.
dojechałem tutaj do stóp miasta
co podpiera się deszczem
nie byłem jestem i znów nie będę
czemu się spieszę?
5.
oto zapadła noc
miasto otwiera okna
a jedno okno ślepe
bo ciemny jest pokój gdzie żyję
sam na sam ze sobą

PS
Od siebie:
Z okazji ukończenia dzisiaj 80 lat życia życzę Księdzu Januszowi – znakomitemu poecie - zdrowia, Łask Bożych i kolejnych tomów niezwykłej poezji. Życzę także tego, by ta poezja nie czekała zbyt długo na odkrycie przez szerokie grono czytelników w naszym kraju.

Foto udostępnione z archiwum ks. Ihnatowicza. Zdjęcie wykonał ks. Paweł Borto

Warszawa: „Jarmark Świętokrzyski” drugi w kraju

2009-06-24T15:33:00.007+02:00

Na 112 projektów, drugie miejsce przypadło Starostwu Powiatowemu w Kielcach w konkursie „Samorządowy Lider Zarządzania 2009” za tegoroczny IV „Jarmark Świętokrzyski”.

Wczoraj odbyła się uroczysta gala wręczenia nagród laureatom konkursu w Senacie RP. Obecni byli m.in.: wicemarszałek Senatu - prof. Marek Ziółkowski, ambasador Królestwa Norwegii - Enok Nygaard oraz prezes Związku Powiatów Polskich - Kazimierz Kotowski.

Samorządowy Lider Zarządzania to konkurs, którego celem jest wyłonienie wzorcowych i innowacyjnych praktyk samorządowych. Jego organizatorami są - Związek Miast Polskich, Związek Gmin Wiejskich RP, Związek Powiatów Polskich oraz Norweski Związek Władz Lokalnych i Regionalnych.

W tym roku współzawodnictwo dotyczyło usług społecznych - kultury, pomocy społecznej i oświaty. O zwycięstwo walczyło 112 projektów z całej Polski. Do ścisłego finału wszedł „Jarmark Świętokrzyski” - impreza, którą powiat kielecki od czterech lat organizuje wspólnie z gminami - Nowa Słupia, Bieliny, Miastem Kielce, samorządem województwa świętokrzyskiego, Ojcami Oblatami oraz Świętokrzyskim Parkiem Narodowym.

Najlepsze projekty oceniane były w czterech grupach według ściśle określonych kryteriów: innowacyjności, skuteczności w podnoszeniu jakości obsługi, kosztu przedsięwzięcia i jego integralności z systemem zarządzania jednostką samorządową oraz replikowalności.

„Szerokie partnerstwo oraz ideę powrotu do średniowiecznych, tradycyjnych jarmarków docenili audytorzy, którzy rekomendowali imprezę do ścisłej, finałowej czołówki” – skomentowała Agata Niebudek, rzecznik prasowy Powiatu Kieleckiego.

- Jesteśmy dumni z tego wyróżnienia, bowiem konkurencja była ogromna - mówił wczoraj wicestarosta kielecki - Marian Ferdek, gdy odebrał nagrodę w Warszawie.

- Wierzę w samorządy, wierzę w ducha konkurencji, bo to pobudza ducha działania i przedsiębiorczości - mówił otwierając konferencję towarzyszącą konkursowi wicemarszałek Senatu - Marek Ziółkowski.

Prezes ZPP - Kazimierz Kotowski podziękował wszystkim samorządom, które wzięły udział w konkursie, bo jak podkreślił - jego celem jest wyłonienie takich praktyk, które najlepiej służą społecznością lokalnym.

- Cieszę się, że granty norweskie przyczyniają się do rozwoju samorządów w Polsce i ich integracji z Europą - podkreślił ambasador Enok Nygaard. Warto dodać, że projekt Samorządowy Lider Zarządzania odbywa się dzięki funduszom pozyskanym z Norweskiego Mechanizmu Finansowego.

Organizatorami jarmarku to: Stowarzyszenie „Lokalna Grupa Działania – Wokół Łysej Góry”, Województwo Świętokrzyskie, Powiat Kielecki, Miasto Kielce, Gmina Bieliny, Gmina Nowa Słupia, Świętokrzyski Park Narodowy, Klasztor Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu. Impreza była częścią projektu pn. „Moc Świętego Krzyża – kampania promocyjna produktów turystycznych wokół Świętego Krzyża” współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego

PS
Szczerze gratuluję interesującej imprezy wszystkim organizatorom ze Starostwa Powitego w Kielcach oraz ich licznym współorganizatorom tak znaczącego sukcesu. Imprezie kibicuję od jej pierwszej edycji. Na temat IV Jarmarku Świętokrzyskiego pisałem wielokrotnie na łamach gazet i serwisów informacyjnych, z którymi stale współpracuję .

Pisałem też na swoim blogu:
Święty Krzyż: Moc Poezji na Jarmarku Świętokrzyskim - zapowiedź,
Święty Krzyż: jarmark świętokrzyski z rozmachem,
Święty Krzyż: wydarzeniem spektakl „Akwarelki Świętokrzyskie” w wykonaniu Zespołu „Kielce”.

Foto z arch. Starostwa Powiatowego w Kielcach

Na zdjęciu: od prawej przedstawiciele starostwa z Piły, od lewej - z Kielc